Ήταν όμορφο το καλοκαίρι εκείνο...Και το προηγούμενο...Κι όλα τα καλοκαίρια.
κι ας μη μ'αρέσουν τα καλοκαιρινά ρούχα, ούτε το παγωτό, ούτε η ζέστη.
Κι ας προτιμώ το κρύο, και τα μάλλινα, και το ζεστο καφέ.
Τα καλοκαίρια το νησί μεταμορφώνεται,
ανθίζει ολόκληρο.
Κάθε χωριό και μια συναυλία, μια παράσταση, μια ευκαιρία να περάσεις όμορφα το βράδυ σου..
Εκείνα τα καλοκαιρινά βράδυα..Στις ταράτσες, στις πλατείες , στους δρόμους και στις παραλίες..
Μα
πιο πολύ στις ματιές μας...Στις φλόγες μέσα τους. Στα γέλια..όχι εκείνα
που φαίνονται ούτε εκείνα που ακούγονται. Στα γέλια που σχηματίζονται
στα μάτια και τα βλέπεις με την καρδιά.
Στα γέλια τα δικά σας και τα δικά μας. Στα γέλια αυτά πρέπει να πίνουμε.
Αυτά είναι κι η υγεία κι η ευτυχία κι όλα.
Εικόνες που μου φέρνουν τώρα τέτοια γέλια.
Φεστιβάλ και πάρκο και ρακές και μουσικές.
Αγκαλιές και λύπες περαστικές.
Η λύπη που δεν είναι περαστική είναι αυτή που αισθάνομαι γι αυτές τις εποχές.
Νοσταλγία κι αγρύπνια
Πλέον τα ξενύχτια δεν είναι για μεθύσια, είτε από αλκοόλ, είτε από έρωτα, είτε από γέλια.
Τα ξενύχτια πια είναι για ξυράφια.
Μετράς, ξαναμετράς, σημειώνεις...πάλι λάθος.
Επανάληψη,ρουτίνα και κατάντια.
-Άιντε εδώ σιμά, κοντά δυο μέτρα βάθος, άιντε λεν πως φυλακίζουνε το πάθος...
*Στις 6, τους 3, τον έναν και άλλους...
Είναι ξαφνικά σαν να άδειασε η ζωή μου. Να μην έχει νόημα.
Ήθελα τόσο πολύ να περάσω σ'αυτή τη σχολή Πέρασα.
Δεν είναι ότι δε μου αρέσει.
Απλά νιώθω ότι δεν έχω ζωή πέρα από τη σχολή.
Μου ταιριάζει το αντικείμενο. Αλλά όχι έτσι.
Όχι τόσο πιεστικά. Όχι με τόσες προθεσμίες και τόση αυστηρότητα.
Όμορφες κι ενδιαφέρουσες εργασίες. Όμορφη ενασχόληση να δημιουργείς και να μεταμορφώνεις χώρους. Αλλά μετά μένεις με χώρους άδειους.
Πού είναι οι άνθρωποι που θα τους δώσουν ζωή;
Πού είναι οι άνθρωποι που θα μου δώσουν ζωή..
Πλέον η ζωή μου είναι κενή.
Φοβάμαι πολύ. Ποτέ δεν ήμουν έτσι.
Λένε πως το πρώτο έτος είναι το πιο δύσκολο σε κάθε σχολή-πόσο μάλλον αν είσαι μόνος σε μια άγνωστη τεράστια χαοτική πόλη.
Ωστόσο, βλέπω τους παλιούς μου φίλους να είναι ευτυχισμένοι, ο καθένας με τα μικροπροβλήματά του. Εγώ όμως δεν είμαι και δεν ξέρω πως να γίνω. Δε μπορώ να αφιερώνω λιγότερο χρόνο στη σχολή μου, δε γίνεται...
Υπάρχει η δυνατότητα να αλλάξω σχολή. Όμως.. αυτό μου αρέσει και τίποτα άλλο (αλλά όχι έτσι !)
Και καταλήγω στο κενό.
Αποκτώ φοβίες.
Ελέγχω είκοσι φορές ότι έχω κλειδώσει πριν κοιμηθώ.
Αν μπορέσω να κοιμηθώ.
Γίνομαι ανασφαλής.
Η κοινωνικότητά μου φεύγει. Σταματάω να βρίσκω ενδιαφέρον ακόμα και στους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους.
Βαριέμαι τα πάντα.
Είμαι συνεχώς κουρασμένη.
Ίσως περνάω πολύ χρόνο στον υπολογιστή.
Δεν ξέρω γιατί η ζωή μου έχει πάρει αυτήν την τροπή.
Πλέον δε γράφω καν. Κάτι που πριν δύο χρόνια χρειαζόμουν πολύ.
Ίσως όμως τώρα να κάνω την αρχή...
Να, ίσως τώρα που ξαναεκφράζω τις σκέψεις μου, που τις βλέπω γραμμένες να τις συνειδητοποιώ κι όλας... Κι ίσως τώρα μπορέσω να βελτιώσω τη ζωή μου. Να ξαναβρώ λίγο τον εαυτό μου...
Τουλάχιστον αν σ'έβλεπα κι εσένα πιο συχνά...Αλλά είμαστε και πάλι μακριά..
Μου λείπουν οι πανελλήνιες και η υπέροχα τακτοποιημένη ζωή μου.
Δε μπορώ να δω καθαρά
Σκόνη και κομματάκια από χαρτόνι οντουλέ
Κυματιστό σημαίνει οντουλέ θαρρώ -ίσως να κάνω και λάθος, όπως σχεδόν πάντα-
Σαν τα κυματάκια στις δικές μου θάλασσες
Αυτές που με ταξιδεύουν για ώρες
Χωρίς ποτέ να με κουράζουν..
Μου δίνουν τις καλύτερες μνήμες
χωρίς τίποτα να ζητούν από μένα,
γιατί αυτό που πραγματικά θέλουν, το παίρνουν έτσι κι αλλιώς..
Με κάνουν κτήμα τους.
Κι όταν τις χάσω
τις αποζητώ μαζί με τ'οξυγόνο.
Ακόμα κι οι φουρτούνες τους -που δεν είναι καθόλου σπάνιες-
εμένα πιο πολύ με τραβάνε, να χαθώ μέσα τους και να παλέψω μαζί τους
παρά μ'αποδιώχνουν.
Και τελικά εγώ γι αυτές πασχίζω
κι έτσι αργά, μεθοδικά, γινόμαστε ένα
κι εγώ δεν ξεχωρίζω πια απ'τη φουρτούνα ή τη μπονάτσα τους,
καθώς πνίγηκα εντός τους.
