Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

αγάπη μου νομίζω ότι δεν υπάρχεις

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Δε μπορώ να γράψω γιατί μπαίνει ήλιος από τη μπαλκονόπορτα και με τυφλώνει.
Αλήθεια, αυτό φταίει.
per hier go
για χτες φυγε
περίεργο, αυτό το πράγμα με τις λέξεις
a loup
loupa
κι αυτό με τις λούπες, επίσης

δώσε μου μια λέξη για να σου δώσω μια ιστορία

-μπάνιο;
-δεν ξέρω
-μα αυτό δεν είναι ιστορία
-πίστεψέ με, είναι η δική μας με δύο λέξεις

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Η κυρία πόλη

έχει πάρα πολλά εξογκώματα
έχει και κάτι εσοχές που μαζεύουν σκόνη φθινοπωρινή
το καλοκαίρι είναι μόνη
μα το χειμώνα, αν και γεμάτη, είναι μόνη πιο πολύ
βράζει μακαρόνια σκέτα, άνοστα, λιωμένα
λίγο πολύ σαν κι εμένα
κάποιες φορές ντύνεται επίσημα,
φοράει δηλαδή μια κουβέρτα πουά, έτσι που να μη βλέπεις τίποτα πραγματικά δικό της.
Μόνο τα μάτια της βλέπεις,
που είναι χρόνια τώρα ίδια,
κι ας αλλάζουν οι κουβέρτες και τα σημεία εσοχών κι εξοχών.
Όταν ανοίγει το στόμα της να μιλήσει
βγαίνει από μέσα ένα πηχτό υγρό
μεγάλου ιξώδους
απόχρωσης με σέπια
κι αυτό που τελικά ακούγεται
είναι η κραυγή του παιδιού της που το σκοτώνουν μπάτσοι.
γιατί τελικά η κυρία πόλη
είναι μια συστημική μήδεια.

Η έκπληξη των ημερών είναι ο μέλβιν να λιάζεται.
Νομίζω ότι κάποιος έχει απαγάγει το σκυλί μου και μου χει δώσει άλλο.
Τρέχει χαρωπός πάνω κάτω στο μπαλκόνι,
ξαπλώνει και παίζει μόνος του σα γατί,
χτες πήρε πρώτη φορά μόνος του και το κόκκινο μπαλάκι.
Μετά, ξαπλώνει στη φωτεινή λωρίδα στο πάτωμα,
εκεί ακριβώς που πέφτει ο ήλιος,
και με κοιτάζει χαμογελαστός με τη γλώσσα έξω.
Μελβοζούζουνε λοβ

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

ειναι περιεργο δε μπορω να σου το πω με λεξεις
μαρεσει πολυ ολο αυτο
απλα να, ξερεις, κατι λειπει

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

γκουινι2

Κι αν η ακτινωτή διάταξη οδηγήσει στο πανοπτικον;

|Σχεδιάζοντας το χώρο διαμορφώνεις τη ζωή|
|Μα σχολείο βασισμένο στο πανοπτικον?!|
|Να γκρεμισουμε καθε φυλακη|

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Πόσο χρόνο έχασες σήμερα;
Αντιστρόφως ανάλογο με τα βλέμματα που δεν ανταλλάξαμε.
Βασικά όχι, δεν ξέρω καλά μαθηματικά, μπορεί και να μην είναι έτσι, μπορεί και να ανταλλάσσουμε βλέμματα στο μυαλό μου.
Μπορεί όμως να τα ανταλλάξουμε μεταξύ μας κάποια στιγμή.
Θέλω να δεις πως σε βλέπω.
Δε με νοιάζει πως με βλέπεις, είναι πολύ σαφές αυτό θα έλεγα.
Ηλίθια πιεστική γκόμενα.
Και γιατί όταν κάποιος γουστάρει να είσαι ακριβώς αυτό εσύ επαναστατείς, ε; αφού αυτό πιστεύεις για τον εαυτό σου.
έλα ντάξει, μαλακίες, άμα πίστευες αυτό θα συμβιβαζόσουν.
αλλά έχεις λίγο τα μυαλά πάνω από το κεφάλι σου και λίγο μεγάλη ιδέα για σένα, οπότε αντί να κάτσεις στα αυγά σου να μείνεις με το καλό το σωστό το παιδί που θέλει σχεσούλα, εσύ μαλακισμένη προτιμάς να σαι μόνη σου και μετά δε γουστάρεις κιόλας που είσαι μόνη σου. Γαμώ τα στερεότυπά μας. 
Σχέση είναι η αλληλεπίδραση που προκύπτει σε κάθε περίπτωση. Δε γίνεται όλο αυτό να είναι ευχάριστο κι όχι καταπιεστικό; επιλέγουμε την αντιδραστικότητα φίλε και καταλήγουμε στη μοναξιά, με ενοχλούν αυτές οι διπλές συνεπαγωγές. Με ενοχλεί ο εαυτός μου, με ενοχλούν οι άλλοι, εσύ, τα πάντα. Κι είναι άλλες φορές που λατρεύω τον εαυτό μου, τους άλλους, εσένα, τα πάντα, και τις συνεπαγωγές..Είμαι διπολική τελικά, ψυχίατρος του εαυτού μου.
Χορηγώ και αγωγή, θέλεις να ακούσεις; Βγαίνω από το σπίτι, στρίβω αριστερά και ξανά αριστερά στη Δερβενίων, μετά δεξιά στη Μπενάκη, διασχίζω την Καλλιδρομίου, κι ανεβαίνω τα σκαλάκια. Λίγο πιο πάνω αριστερά κι άλλα σκαλάκια. Λόφος. Είσαι ελεύθερος. Θα σου φωνάζω και θα έρχεσαι, αλλά μπορείς και να μην έρθεις. Μπορεί να σε κυνηγήσω εγώ ή να με κυνηγήσεις εσύ. Σ'αγαπώ γιατί είσαι ο μόνος που μαγαπάει με αυτόν τον τρόπο. Θέλω να κλάψω όταν σε κοιτάω και με κοιτάς. Ανταλλάσσουμε κάθε μέρα βλέμματα κι είναι όλη η αγάπη που χρειάζεσαι. Να μην ήταν και για μένα έτσι;


Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

γκουινι

Το ζητούμενο είναι να πετύχεις την ακτινωτή διάταξη.
Αυτό μπορεί να επιτευχθεί ξεκινώντας από γραμμικές διατάξεις που έχουν το ίδιο κοινό σημείο.

Καθόμαστε σε ένα βαγόνι, τρένο προς Βερολίνο.
Κρατάς ένα μαχαίρι από αυτά που δεν κόβουν καλά, είναι μόνο για άπλωμα.
Το έκλεψα νωρίτερα από το μέρος που τρώγαμε. 
Σου το έκανα δώρο για να θυμάσαι το ταξίδι μας.
Στο άλλο χέρι σου έχεις ένα πορτοκάλι.
Όχι ιδιαίτερα σφαιρικό, έχει τις ατέλειές του.
Θα περίμενα να το χαράξεις απαλά με το μαχαίρι. 
Είτε σε τόξα με κοινή αρχή και τέλος, σαν τους μεσημβρινούς της γης, σαν να'ταν ο κόσμος σου το πορτοκάλι. 
Ειδάλλως, θα δεχόμουν να το καθάριζες μονοκονδυλιά, ξετυλίγοντας σαν κορδέλα σφικτή τη φλούδα για να την περάσεις στο λαιμό μου.
Αλλά όχι, πάντα με εκπλήσεις εσύ. 
Ακούμπησες το μαχαίρι στην παλάμη μου κι ύστερα με τα νύχια σου τρύπησες τη φλούδα του πορτοκαλιού. Κι αφού διέλυσες το κέλυφός του ολοκληρωτικά, άρχισες να ξεχωρίζεις ένα ένα τα κομμάτια. Η φλούδα κείτεται στο άδειο κάθισμα δίπλα σου. Το μαχαίρι είναι ακουμπισμένο δίπλα στο δικό μου. 
Ζουμιά πορτοκαλιού κυλούν στα κασκόλ μας κι εγώ θέλω να σου χαμογελάσω αλλά είμαστε μόνο φίλοι και να, αν σου χαμογελάσω θα σου δείξω ότι σε ερωτεύομαι λίγο.
Ε και δεν έχει νόημα να σου επιβεβαιώνω συνεχώς κάτι που ήδη ξέρεις.
Είμαι προβλέψιμη.

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

aaaaaaaa 
agapaw to skuli mou:3

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει ό.τι συμβαίνει 
Είχα βάλει μια προθεσμία
είκοσι οκτώβρη
πήγε εικοσιτρεις, μα ξεμπέρδεψα
με τρεις μέρες μόνο καθυστέρηση
έχω ξεχάσει να γράφω
νιώθω σαν να μαι πρώτη δημοτικού ξανά
έχω ξεχάσει να σκέφτομαι
μου λείπεις μα δε σε θέλω ξανά
νιώθω πρώτη φορά μόνη και καλά
κι ας είναι όλα γύρω μου τυφώνας
το ξέρουμε πως αφήνω τον τυφώνα απλά να αλλάξει το σχήμα μου
δε φτάνει τη ρίζα μου
δεν την κόβει, δεν την λιώνει τελοσπάντων.
Είμαι στο κέντρο της δίνης και παρακολουθώ τα πράγματα απλά να συμβαίνουν
δεν έχω ξανανιώσει τόσο ήρεμη
είναι το κέλυφος που ανέπτυξα γιατί,
κάποιος πρέπει να ναι ήρεμος σαυτή τη ζωή,
δε λέει να τρελαθούμε όλοι την ίδια στιγμή.

Δε θέλω να ξαναδεθώ με γκόμενο, ούτε με συρματόσχοινο, ούτε με σπάγγο, ούτε καν με λαστιχάκι. Ας αφήσουμε λίγο τους έρωτες για όταν θα αντέχω πάλι να καώ χεχε.

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2016

Ειρωνικές διαλύσεις λέξεων 
Ενωτικές διαλύσεις εαυτών
κι αυτών, και των άλλων, κι εκείνων,
και των δικών μας μέρα με τη μέρα
//
Αντι\τιθεμαι\
//
Μίλα μου λίγο να δω κάτι
//
un cafe noir
//
Ασυναρτησίες
//
Είναι αυτό που όσο ζω έτσι δε μπορώ να κάνω τίποτα συγκεκριμένο.
Όλα τα ζω σαν διαδικασίες προς περαίωση, κι εγώ είμαι κάπου στη μέση.
Σκόρπια πράγματα γύρω, δε με ενοχλεί,
δε με ενοχλεί η σκόρπια ζωή μου
Μ'αρέσει κι όλας, θα λεγα, σε στιγμές,
Θα ταν όλα πιο όμορφα αν δεν μου έβαζα προθεσμίες
αλλά κι αυτό το χάος μπορεί να είναι αρκετό για τους έξω,
το μέσα χάος δε θα ναι ποτέ αρκετό για μένα, ούτε αρκετά όμορφο
//
Από αύριο ξεκινάει η τάξη σιγά σιγά, γαμώ
//
Κι εσύ τώρα βρήκες να πας θεσσαλονίκη που θέλω τόσο εκείνες τις συζητήσεις μας, έχω τόσα να σε ρωτήσω, άλλα τόσα να σου πω, κι άλλα τόσα να μας βάλω να σκεφτούμε. Αλλά δεν πειράζει, όταν θα ρθεις θα έχω πιο πολλά, αν όχι αυτά, σίγουρα άλλα. Βάζω δυο αστέρια, αντιθέσεις κι ένα άλλο κόκκινο, λίγο πιο αναρχικό, αλλά γι αυτό δε θα μιλήσω σε σένα.
//
Έχει δυο ταινίες σήμερα. Πάω. Φιλιά.