Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2013

Έρχονται ώρες που όλα τα φοβάμαι, όσα θυμάμαι κι ακόμα με πονούν



Τα χέρια του κινούνταν στοργικά όταν άγγιζε το σώμα της.

Η φωνή του απέπνεε ηρεμία. 
Και ασφάλεια. 
Μα όχι τόση ασφάλεια όση της πρόσφερε η αγγαλιά του.
-Τι σκέφτεσαι; τον ρώτησε.
-Πως είμαι απογοητευμένος που αυτό είναι το πιο κοντά που μπορούν να έρθουν δύο άνθρωποι. Είναι φορές που νιώθω πως θέλω να γίνω τελείως ένα μαζί σου. απάντησε εκείνος κι εκείνη ένιωθε πως περιέγραφε ό,τι ήθελε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο εκείνη τη στιγμή.

5 σχόλια:

  1. Δεν μπορώ να εξηγήσω "σωστά" γιατί με εκφράζει τόσο αυτό το κέιμενο. Μόνο ότι φοβόμαστε αυτά που στην πραγματικότητα θέλουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το πιο όμορφο ιστολόγιο που έχω επισκεφτεί!!!Συγχαρητήρια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή