Εποπτεία των αισθήσεων

  Ο σκοπός μου σήμερα είναι να σε κάνω να νιώσεις μυρωδιές. Να σε κάνω να μυρίσεις τις εικόνες μου, όχι απλά να τις δεις επιφανειακά, αγάπη μου. Κάποτε διάβασα πώς η πιο ισχυρή αίσθηση είναι η όσφρηση. Δεν το πίστευα αυτό. Πίστευα πως η ακοή ή η όραση ή η αφή τουλάχιστον, όχι τόσο οι γεύση, είναι οι πιο ισχυρές αισθήσεις. Δεν το πίστευα μέχρι να νιώσω τη μυρωδιά σου γύρω μου τις στιγμές που εσύ ήσουν χιλιόμετρα μακριά. Κι όσο εύκολο μου ήταν να φέρω την εικόνα σου δίπλα μου, ή την αίσθηση των χεριών σου γύρω μου ή τη γεύση σου στο στόμα μου τόσο πιο δύσκολο πίστευα ότι ήταν να θυμηθώ ακριβώς τη μυρωδιά σου. Κι όμως...
   Όσο το σκέφτομαι περισσότερο πιστεύω πως δεν ξεχνάει κανείς τη μυρωδιά της ακροθαλασσιάς που μοιάζει με ελευθερία ούτε την αίσθηση της μυρωδιάς της πόλης στα ρουθούνια του, όταν είναι καλοκαίρι. Ξέρεις, αυτό το αποπνικτικό μίγμα ιδρώτα, καυσαερίων, εκατοντάδων ανακατεμένων ανθρώπινων αρωμάτων, φαγητών και τσιγάρων, αυτό το μίγμα που όσο κι αν ακούγεται -ίσως και να είναι- απαίσιο σου φέρνει στο μυαλό αυτή την αίσθηση-καλοκαίρι. Όχι ότι το φθινόπωρο δε μυρίζει βρεγμένο χώμα και φρέσκα σχολικά τετράδια, ή ότι ο χειμώνας δεν έχει την οσμή του κρύου και των μάλλινων ρούχων ή ότι η άνοιξη δεν αποτελείται από αμέτρητες οργιαστικές μυρωδιές της φύσης ακόμα και μέσα στην πόλη. Αλλά όπως και να το κάνουμε το καλοκαίρι είναι αλλιώς. Ακόμα και για εμάς που έχουμε μαθήματα και σε δέκα μήνες δίνουμε πανελλήνιες, κάπου μέσα στη φυσική και τα μαθηματικά και τους τρόπους πειθούς, το καλοκαίρι είναι αλλιώς.
  -Και ο έρωτας πως μυρίζει; 
  -Ο έρωτας μυρίζει σαν το αεράκι που σε χτυπάει απαλά σε μια ταράτσα που γέμισε γέλια κάποια καλοκαιρινή νύχτα, από τις πρώτες του Ιουλίου. Έρωτας για τη ζωή, για το καλοκαίρι, για τους ανθρώπους.

Καλό μήνα, καθυστερημένα βέβαια.

 

Ευκαιρίες

  Βιάζομαι πολύ. Τα καταστήματα δε θα είναι ανοιχτά για πολλή ώρα ακόμα και εγώ πρέπει να προλάβω τα τελευταία Χριστουγεννιάτικα ψώνια. Επιταχύνω το βήμα μου και τη στιγμή που ελπίζω να μην ξεκινήσει να βρέχει νιώθω την πρώτη ψιχάλα στα φρεσκολουσμένα μαλλιά μου. Νευριάζω με τον καιρό, με την έλλειψη ελεύθερου χρόνου μου, με τους περαστικούς που χαμογελούν, καθώς κάνουν την βόλτα τους και κρατούν μαλλί της γριάς ή ψητά κάστανα. Νευριάζω με τα παιδάκια που μπαίνουν στο δρόμο μου και εισβάλλουν με τις φωνές τους στη μουσική από τα ακουστικά μου.
  Και ξαφνικά παγώνω. Όλα τα νεύρα μου για οτιδήποτε με περιτριγυρίζει έχουν αντικατασταθεί από έκπληξή. Βρίσκεσαι μπροστά μου. Μια λίγο διαφορετική έκδοση του "εσύ" από αυτή που θυμόμουν. Με πλησιάζεις και με χαιρετάς χαμογελώντας με ένα χαμόγελο που όμως δε φτάνει μέχρι τα μάτια σου, ούτε είναι ικανό να ζεστάνει τη φωνή σου. Τα γαλάζια μάτια σου με κοιτούν παγωμένα ενώ με ρωτάς πώς περνάω.
-Εντάξει, όλα φυσιολογικά. Βιώνω τη ρουτίνα μου στο μέγιστο βαθμό. Εσύ;
-Κι εγώ, τίποτα ιδιαίτερο. 
  Σε χαιρετάω και συνεχίζω το δρόμο μου μέχρι να χαθώ από το οπτικό σου πεδίο. Κάθομαι στο πρώτο βρεγμένο παγκάκι που βλέπω μπροστά μου και σταματάω τη μουσική στα ακουστικά μου. Πλέον βιώνω στο μέγιστο τη φασαρία από τους περαστικούς, τις φωνές και τα γέλια τους, τις κόρνες των αυτοκινήτων και τα γαβγίσματα των σκυλιών που περιφέρονται στους κρύους δρόμους. Χάνομαι στους ήχους και τις μυρωδιές και επιτρέπω στον εαυτό μου να γυρίσει μερικά Χριστούγεννα πίσω. Επιτρέπω στον εαυτό μου να χαθεί για λίγο στην εποχή που κι εγώ χανόμουν στην αγκαλιά σου τέτοιες μέρες και μαζί χανόμασταν μέσα σε αυτό το πλήθος των ανθρώπων.
  Είναι λες και σε νιώθω ακόμα και τώρα να με αγκαλιάζεις, να μου τραγουδάς και να γελάω, να ετοιμαζόμαστε μαζί για να συναντηθούμε με όλα εκείνα τα άτομα που θα πρέπει μόνη μου να συναντήσω σε μερικές ώρες σε κάποια ταβέρνα. Τότε επιστρέφαμε στην πόλη μας μόνο για αυτές τις γιορτινές μέρες και περνούσαμε κάθε βράδυ όλοι μαζί. Τώρα σχεδόν όλοι μένουμε μόνιμα εδώ όμως συνεχίζουμε να είμαστε πολύ κοντά μεταξύ μας. 
  Ξαφνικά μου λείπεις. Μου λείπουν τα χείλη σου στο λαιμό μου και τα χέρια μου στο πρόσωπό σου. Περπατάω. Τα καταστήματα έχουν κλείσει πια. Πρέπει να ψάξω κάποιο πρωί για τα δώρα που ήθελα. Περπατάω πιο γρήγορα. Πρέπει να ετοιμαστώ. Μου λείπεις. Πρέπει να πάρω τηλέφωνο την Καλλιόπη να δω αν μπορεί να μου δανείσει εκείνο το ωραίο μαύρο φόρεμα για απόψε. Ξέρω ότι σου αρέσουν τα μαύρα φορέματα, αν και δε θα είσαι εκεί απόψε για να με δεις να το φοράω, να περάσεις το χέρι σου γύρω από τη μέση μου, εκεί όπου το μαύρο φόρεμα εφαρμόζει τέλεια.
  Το χέρι μου βρίσκει αντανακλαστικά το κινητό μου στην τσέπη του παλτού μου. Προφανώς κι έχω ακόμα τον αριθμό σου. Όμως εγώ είχα προσπαθήσει τα πάντα, είχα θυσιάσει μέχρι και την τελευταία στάλα εγωισμού μου, σου είχα εξηγήσει ακριβώς πόσο σε ήθελα και πόσο πίστευα ότι μπορούσα να σε κάνω ευτυχισμένο. Οπότε πρέπει να είμαι καλά με τον εαυτό μου ξέροντας ότι έχω προσπαθήσει τα πάντα. Ξέροντας ότι ήταν αποκλειστικά δική σου η επιλογή που μας οδήγησε στην ανύπαρκτη σχέση που έχουμε τώρα. Το κινητό μου ξαφνικά δονείται πάνω στο χέρι μου. Το απαντάω απευθείας χωρίς να κοιτάξω ποιος με καλεί. 
-Έλα..μίλησα με το Γιάννη πριν λίγο και τον ρώτησα γι απόψε...Και μου είπε αν θελω να έρθω μαζί σας. Η αλήθεια είναι ότι μου έχετε λείψει..Όλοι. Έχεις πρόβλημα αν έρθω;
-Εμμ όχι βέβαια..Τα λέμε το βράδυ.
  Του κλείνω το τηλέφωνο χωρίς να μπορώ να πιστέψω αυτό που μόλις συνέβη. Έχω άλλη μια ευκαιρία. Και αυτή τη φορά δεν πρέπει να κάνω καμία λάθος κίνηση.



Υ.Γ. Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ; απάντησε μου... Ή παραμένει πάντα μαύρος ο βυθός;..

Γενέθλια*

Κάθε χρόνο και πιο περίεργα. Κάθε χρόνο και πιο μελαγχολικά, ίσως.  Κάθε χρόνο συνειδητοποιείς πόσο κοντά και πόσο μακριά ταυτόχρονα ήταν η περσινή αντίστοιχη μέρα..Βγάζεις συμπεράσματα, συγκρίνεις άτομα και καταστάσεις . Και δεν παρατηρείς ποτέ τις ομοιότητες, αλλά τις διαφορές. Εξάλλου αυτές σε καθορίζουν, αυτές δηλώνουν ότι μεγάλωσες. Διαφορές. Όχι και πολλές σε σχέση με πέρισυ. Όμως όσες υπάρχουν σχετίζονται με εμένα την ίδια. Με τις προτιμήσεις, του στόχους και τις προτεραιότητές μου. Νιώθω είκοσι χρόνια ωριμότερη κι ας έχει περάσει μόνο ένας χρόνος. Αλλά και με τα άτομα που είναι γύρω μου. Εξάλλου πάντα έτσι είναι. Κάποιοι φεύγουν, κάποιοι έρχονται, και κάποιοι μένουν δίπλα σου, μεγαλώνουν μαζί σου, χαίρονται με τις χαρές σου και λυπούνται με τις στεναχώριες σου. Κι είναι τόσο όμορφο να κοιτάω πίσω και να βλέπω πως εξελισσόμαστε μαζί.




Υ.Γ. Κάποιες φορές οι ευχές εκείνες που κάνεις λίγο πριν σβήσεις τα κεράκια πραγματοποιούνται. Μιλάω εκ πείρας. :)

Φωτογραφίες (ξανά)

 Περπατάμε με έναν αέρα περίεργο. Προχωράμε και γελάμε, νομίζω ότι όταν ακούω τους ήχους από τα γέλια ή τις φωνές μας ζωντανεύει κι ο δρόμος γύρω μας. Βλέπω φωτογραφίες και νιώθω ότι πραγματικά επιστρέφω στις μέρες που τραβήχτηκαν, ζω ξανά εκείνες τις στιγμές με κάθε λεπτομέρεια.
-Ξέρεις είναι και το άλλο συναίσθημα ρε γαμώτο. Ψιθύρισα νομίζω εκείνη τη στιγμή.
-Ξέρω, νιώθεις ότι λίγο πιο κάτω θα εμφανιστούν ξαφνικά όλοι οι υπόλοιποι με τους οποίους έχεις αναμνήσεις εδώ.
-Κάτι τέτοιο, ας πούμε.

Μα μέσα στο κρύο εκείνη ψιθύριζε αχνά.

Είναι περίεργο να σταματάω το διάβασμα και να κοιτάζω την οθόνη του κινητού μου. Γενικά, δεν το χρησιμοποιώ ιδιαίτερα. Είναι όμως αυτές οι μέρες που απλά θέλω να νιώσω ότι δεν είμαι μόνη. Και ξέρεις, απογοητεύομαι με το πόσο μόνη είμαι. Πάντα η οθόνη είναι άδεια. Ή τουλάχιστον εδώ και λίγο καιρό, και μάλλον πρέπει να το συνηθίσω. Να συνηθίσω ότι θα συνεχίσει να είναι άδεια για αρκετό καιρό. Ή τουλάχιστον να συμφιλιωθώ με την ιδέα ότι αν θέλω να γεμίσει με κάτι αυτό θα είναι σημειώσεις με τύπους φυσικής. 

Κάνει κρύο τώρα. 

Κι όταν κάνει κρύο νιώθω το κασκόλ μου να με πνίγει αντί να με ζεσταίνει. 

Να με φυλακίζει και να κρυώνω περισσότερο. 

Να κρυώνω μακριά (σου). 

Να κρυώνω μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό.

Προσπαθώ να με βρω, να με γνωρίσω από την αρχή. Μα δεν έχω χρόνο. Προσπαθώ να δω τον εαυτό μου όπως αλληλεπιδρά με το εξωτερικό περιβάλλον. Μα δε μπορώ να αλλάξω την οπτική γωνία μου. Πίστευα ότι όταν δε μπορείς να αλλάξεις τις καταστάσεις μπορείς πάντα να αλλάξεις την οπτική γωνία σου. Είναι λες κι έχω κολλήσει εδώ. Σαν να μη μπορώ να πάω πίσω ή μπροστά και φοβάμαι ότι είμαι σε μια φάση που θα κρατήσει πολύ καιρό.

Φοβάμαι ότι ο συγκεχυμένος και τυχαίος αυτός εαυτός μου θα υπερισχύσει έναντι όλων των υπόλοιπων για αρκετό καιρό. Νομίζω ότι κάθε μέρα ανακαλύπτουμε κι ένα νέο κομμάτι του εαυτού μας. Κάνουμε πράξεις που ποτέ δεν είχαν ξαναπεράσει απ'το μυαλό μας. Μα ακόμα κι αν δεν κάνουμε τέτοιες πράξεις κάνουμε σίγουρα τέτοιες σκέψεις. Σκέψεις που ποτέ δε μοιραζόμαστε επειδή φοβόμαστε, όχι επειδή έχουν αξία για μας. Επειδή φοβόμαστε την κατακραυγή ή την οποιαδήποτε κριτική (ή ίσως εν τέλει τη δική μας κραυγή όταν τις συνειδητοποιήσουμε, τις σκέψεις αυτές). Και δικαίως φοβόμαστε, μιας κι εμείς οι ίδιοι ποτέ δε διστάζουμε να κρίνουμε κάποιον άλλο άγνωστο γνωστό μας.

Φοβάμαι ότι θα κρυώνω όλο και πιο πολύ.

Και να σκεφτείς ότι δεν κρύωνα ποτέ. 

Να σκεφτείς ότι και φέτος έκανα χριστούγεννα με κοντομάνικο και ζακέτα.

Κι όμως τώρα ξαφνικά είμαι ευάλωτη.

Στο κρύο, στην απουσία (τη δικιά σου, τη δικιά μου, της ζωής..ποιος ξέρει;).

Και δεν έχω τζάκι, μα και να είχα δε θα άντεχα να κουβαλήσω ξύλα, θα κρύωνα, θα σωριαζόμουν στα μισά της διαδρομής.

Και δεν έχουμε λεφτά για πετρέλαιο, αγάπη μου. Όλοι μιλάνε για εποχές ευημερίας που εμείς γνωρίσαμε μόνο ως παιδιά, όλοι κλαίνε για την κατάντια τους... μπροστά στο αναμένο τζάκι.

Ούτε κονιάκ πίνουμε πια για να ζεσταθούμε, επειδή δεν πρέπει να μεθύσουμε, λένε. Επειδή πάντα βγαίνουμε εκτός ελέγχου, λένε. Επειδή κανείς δε θα μας γυρίσει μετά στα σπίτια μας, όλοι έχουν βαρεθεί να κάνουν τους κουβαλητές, λένε.

Μα ποιος σου είπε ότι εγώ θέλω να πάω σπίτι μου; 

Εκεί κάνει κρύο. 

Ποιος σου είπε ότι εγώ θέλω να με πάτε οπουδήποτε; 

Εκεί έχει παγωνιά.

Ποιος σου είπε ότι θέλω να με αφήσεις; Σπίτι μου, ή στο δρόμο ή στο παγκάκι ή στο οπουδήποτε (μόνη μου); Όχι δε θέλω να με αφήσεις (μόνη μου). Γιατί θα κρυώνω.

Γιατί κρυώνω (μόνη μου).

Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο λιμάνι της λατρεμένης πόλης και περιλαμβάνει δύο λατρεμένα άτομα.

Καληνύχτα.

Αθήνα, ένα βροχερό σαββατοκύριακο του Νοέμβρη, 2014

Αθήνα, ένα βροχερό σαββατοκύριακο του Νοέμβρη, 2014.

Άκουγα τους γνώριμους στίχους του welcome tone, της... "It's my life" των Bon Jovi και σκεφτόμουν ότι 4 χρόνια περίπου έχει παραμείνει ίδιος ο ήχος που με κάνει να νευριάζω μαζί της όταν δε σηκώνει το τηλέφωνο, όταν επιτέλους αποφάσισε να απαντήσει.

-Έλα Μάρσυ, είμαι με την Ηλέκτρα και περιμένουμε τα κορίτσια και το Γιάννη στο σταθμό. Φτάνουν με το τρένο σε ένα τέταρτο περίπου. Κατά τις δώδεκα θα περάσουμε απ'το σπίτι σου, μαζί και με την Καλλιόπη, να πάμε για κανένα ποτό σ'αυτό το ωραίο μαγαζί με τη τζαζ που ανακαλύψαμε πριν καμιά βδομάδα! Όλα έτοιμα για την έκπληξη;

- Ωραία, θα ενημερώσω και τα παιδιά. Τώρα είναι εδώ ο Ορέστης κι ο Νίκος αλλά δε νομίζω να έρθουν μαζί μας το βράδυ, αν και με βοήθησαν να φτιάξουμε την τούρτα και το σπίτι για να είναι έτοιμα για την έκπληξη όταν φτάσει η Ηλέκτρα και πριν βγούμε.

-Όλα ρολόι, λοιπόν. Μίλα με το Μπιλλ και το Γιάννη-ισχύει η συνεννόησή μας. Φιλιά!

 Κι ο ήχος τουτ τουτ, της γραμμής που κλείνει. Χαμογελάω αυθόρμητα.

- Μαρμαρ εμείς λέμε να πηγαίνουμε μιας και θα περάσουν η Λίλυ και τα κορίτσια για ταινία απ'το σπίτι και πρέπει να συγυρίσουμε λίγο, μην είναι σαν βομβαρδισμένο. 

-Ευχαριστώ για τη βοήθεια παιδιά, αν θέλετε περάστε το βράδυ, ίσα να πείτε χρόνια πολλά στην Ηλέκτρα.

Τους αγκαλιάζω πριν φύγουν για το απέναντι διαμέρισμα, κλείνω την πόρτα πίσω τους και δυναμώνω τη μουσική . Αποκοιμιέμαι στον καναπέ αγκαλιά με το βιβλίο μου, χωρίς να το καταλάβω, κούραση ημερών. Μου φάνηκε ότι ήταν δύο δευτερόλεπτα μετά όταν χτύπησε το θυροτηλέφωνο. Ξύπνησα πανικόβλητη. Εντεκάμισι έδειχνε το ρολόι, και δεν είχα κάνει καν μπάνιο! Άνοιξα στο Μπιλλ και το Γιάννη και τους έδειχνα βιαστικά τι πρέπει να ετοιμάσουν ακόμα. Έτρεχα να κάνω μπάνιο και να ετοιμαστώ φωνάζοντας οδηγίες ... "Πάρτε τη Σοφία τηλέφωνο και πείτε της να προσπαθήσει να αργήσει λίγο!".

-Ψιτ, όλα βρίσκονται υπό έλεγχο, χαλάρωσε λίγο.

Δώδεκα ακριβώς. Ο ήχος των τακουνιών μου τους κάνει να γυρίσουν καθώς βγαίνω απ'το δωμάτιο και συνειδητοποιώ ότι τα πάντα είναι τέλεια. Ο Γιάννης γελάει βλέποντας τα τακούνια, θυμόμαστε μια συζήτηση πανω στο θέμα, δύομισι χρόνια πριν. 

Το θυροτηλέφωνο χτυπάει, και στην οθόνη φαίνονται έξι χαμόγελα να ξεχωρίζουν στο σκοτάδι. Πατάω το κουμπί για να ανοίξει η είσοδος.

Είμαι χαρούμενη.

Κανελάδα

Κι όμως, ξέρω να χάνω πολύ περισσότερο απ'όσο φαίνεται,αλήθεια.

Σε σημείο που κάποιες φορές τα παρατάω πριν καν επέλθει η ήττα μου, ή έτσι έκανα παλιότερα.

Όσο κι αν με εμποδίζει ο εγωισμός μου,έχω μάθει να χάνω. Συγκεκριμένα, ήταν από τα πρώτα πράγματα που έμαθα, μετά το περπάτημα και την ομιλία.Επίσης, μου λένε ότι παρεξηγώ πολύ εύκολα, κάτι που ισχύει. Προσπαθώ να το βελτιώσω αλλά καταλήγω μόνο να το κρύβω μέσα μου, τουλάχιστον δε βγαίνει προς τα έξω. 

Όμως, τι γίνεται όταν παρεξηγείς εσύ και νομίζεις πως δεν ξέρω να χάνω;
Αν δεν ήξερα να χάνω θα σε παρεξηγούσα, θα παρεξηγούσα οποιοδήποτε αστείο, θα τα 'παιρνα όλα στραβά. Στη ζωή πρέπει να μάθεις να αποδέχεσαι την ήττα σου,τελικά, αλλά όχι να την περιμένεις. Να παλεύεις για να μην επέλθει αυτή, αλλά όταν τελικά τη συναντήσεις να διδαχτείς από αυτή για να μπορέσεις να αναγεννηθείς από τις στάχτες σου, δυνατότερος, βελτιωμένος, καλύτερος άνθρωπος.

Τις τελευταίες μέρες τρέχω πολύ. Τη μια κυνηγάω κάτι -ένα λεωφορείο ή ένα όνειρο, κάποιο άτομο ή το κομμάτι του εαυτού μου που έχω χάσει- την άλλη πρέπει να ξεφύγω -από τους περιορισμούς κι όσα έχω παραβεί ή από κάποιον που κυνηγάει εμένα,ίσως όμως και απ'τον ίδιο τον εαυτό και τις σκέψεις μου-.

Τις τελευταίες μέρες παρατηρώ γύρω στις μία μετά τα μεσάνυχτα τον ουρανό από το μπαλκόνι μου. Τα τελευταία βράδια, μάλλον. Πολλά βράδια, μάλλον. Ξέρεις, νομίζω ότι στο σημείο που ενώνεται ο ουρανός με τις στέγες των σπιτιών εμφανίζεται μια ελαφριά μωβ γραμμή. Φαίνεται λες και τα αστέρια βρίσκονται σ'ένα βιολετί πέπλο που ανεμίζει και τα κάνει να τρεμοπαίζουν. Κι όμως δεν αναβοσβήνουν πραγματικά, έτσι φαίνεται σε εμάς,να ξέρεις. Είναι μια παραίσθηση του ματιού, σαν αυτές που δημιουργούνται όταν νομίζεις ότι επιτέλους είδες αυτό που αναζητάς, μόνο και μόνο για να απογοητευτείς συνειδητοποιώντας την αλήθεια.

Τέλος, οι τελευταίες μέρες αφήνουν εικόνες στο μυαλό μου, μπερδεμένες μεταξύ τους αλλά ταυτόχρονα πλεγμένες αρμονικά, με τρόπο τέτοιο που να σου αφήνουν ένα νοσταλγικό χαμόγελο στα χείλη. Εικόνες.

Ατέλειωτες ώρες με παιχνίδια στο τάβλι. Έξι κορίτσια, εμείς, να τσακωνόμαστε ένα στρώμα θαλάσσης, η μια να ρίχνει την άλλη στο νερό και να γελάμε όλες μαζί. Άψητα "al dente" μακαρόνια. Η συναυλία του Μαχαιρίτσα και του Πασχαλίδη που δεν πήγα, αλλά κι αυτή του Παπακωσταντίνου και των Κίτρινων ποδηλάτων όπου παρευρέθηκα. Φωτιά, κι ένα φλεγόμενο ξύλο στο πόδι της Σοφίας. Η αγγλική προφορά της Ηλέκτρας που τόσο μου λείπει. Ένα πάρτυ εκατό+ ατόμων και μυρωδιά αλκοόλ και αργιλέ. Σφουγγάρισμα, κι άλλο σφουγγάρισμα. Κλικ , ο ήχος του κλείστρου της φωτογραφικής μου. Η Ειρήνη να γελάει στη θάλασσα της Λυγαριάς καθώς παίζουμε το ίδιο παιχνίδι πάνω από τρεις ώρες. Κτελ για Σταλίδα ή Γούβες. Μία αχρησιμοποίητη πισίνα ολυμπιακών προδιαγραφών. Πάρτυ στην παραλία. Ψάθινα καπέλα της Μπογιάννας και της Λίλυς, η Αλίκη να γελάει. Η Καλλιόπη και η Εύη να συζητούν για κορεάτικα. Η Ειρήνη να φοράει πάντα μπλούζες καλοκαιρινές, με τον ένα ώμο έξω. Τα μπλε μαλλιά της Σοφίας. Μπουγέλο στην ταράτσα της Φιλίας. Ο Ορέστης με σκουλαρίκι στο φρύδι. Η Φιλία φορώντας γυαλιά ξανά. Ο Νίκος να διαμαρτύρεται ότι τον γράφω και να με σηκώνει στον αέρα. Τάβλι, κι άλλο τάβλι.Μπισκότο. Ο Γιάννης με κόκκινα μάγουλα να προσπαθεί να μου εξηγήσει ότι έχω άδικο ενώ γελάει. Το ξεκούραστο πια, και πραγματικό,χαμόγελο του Βασίλη. Τα σχόλιά του και η "κακία" του που με νευριάζουν τόσο και θέλω να τον δείρω και να τον αγκαλιάσω την ίδια στιγμή, ενώ φοβάμαι, φοβάμαι αυτό που έλεγα πριν, παρεξηγήσεις. Πάντα ο κόσμος παρεξηγεί. Να κάνω μάθημα κιθάρας στον Ορέστη.Ο τύπος με τα στρετς που παίζει ακορντεόν στα λιοντάρια, και μετά στην 25ης Αυγούστου. Κανελάδα κι η φωνή του Θηβαίου.Φλασάκια παντού.

Τρέχεις να προλάβεις το ταξί. 

Ο ήχος του τηλεφώνου.

Όμορφο το καλοκαίρι, κι ας παραπονιέμαι ότι βαριέμαι. 

Κι ας κάνει ζέστη.

Ξέρω ότι όταν χαμογελάω πια το κάνω γιατί το θέλω, το νιώθω.

ΑΝΥΠΟΜΟΝΗΣΙΑ*

*η εικόνα: καλοκαίρι 2008, Χανιά

Κι εκεί που νομίζεις ότι η φλόγα θα σε κάψει,

ξαφνικά αρχίζει κι ανθίζει,

η αρμύρα σου τρυπάει τα ρουθούνια 

κι εσύ φιλάς τον ώμο της και σκέφτεσαι πως θα θελες 

να γευόσουν μόνο εκείνο το αλάτι που βρίσκεται πάνω της.

Η φωτιά δυναμώνει κι η σιωπή εγκαταλείπει
καθώς όλοι αρχίζουν να φωνάζουν.

Κραυγές στο σκοτάδι και τσούγκρισμα πλαστικών ποτηριών, 

κι ο ήχος απ'το τενεκεδάκι που λυγίζει στο χέρι της.

Βγάλε το μεταλλικό καπάκι και μέτρα το γράμμα του αλφαβήτου,

μην ανησυχείς, δε θα μάθεις ποτέ ποιο γράμμα ήταν,

δε θα απογοητευτείς μπροστά της αν δεν ήταν το δικό της αρχικό,

θα προλάβει να γυρίσει και να σε φιλήσει 

ρίχνοντας το τενεκεδάκι με το χέρι της

και γελώντας δυνατά.

Καλοκαιριάζει.

Αυτοσχεδιασμός*

Ξαφνικά τα χέρια της ξεκίνησαν να τρέμουν.

Ήταν σίγουρη ότι δε θα της συνέβαινε αυτή τη φορά, είχε προετοιμαστεί καλά, κυρίως ψυχολογικά.

Τη στιγμή που άγγιξε τα τάστα το τρέμουλο έγινε ακόμα πιο ακανόνιστο.

Εντάξει έχεις φτάσει στη μέση του κομματιού χωρίς λάθος, ηρέμησε, δε θα σε φάει κανείς και να κάνεις λάθος, χαλάρωσε, δεν έχεις λόγο να νιώθεις έτσι.

Κι όμως, ένιωθε έτσι, περίεργα. Δεν ήταν αγχωμένη,ούτε ο χτύπος της καρδιάς της ήταν ακανόνιστος, ούτε ένιωθε το κεφάλι της να βουίζει. Όλα ήταν εντάξει, μόνο τα χέρια της.

Τα ένιωθε να έχουν φύγει από το σώμα της, να δρουν μόνα τους ανεξέλεγκτα.

Τουλάχιστον φαίνεται να επικοινωνούσαν μεταξύ τους.

Λίγο πριν το τέλος, έκανες λάθος, αλλά ευτυχώς έχεις μάθει, υπάρχει κι ο αυτοσχεδιασμός.

Φάνηκε? Εκείνοι είπαν πως όχι, δεν ακούστηκε ότι αυτοσχεδίαζες.

Απλά ο αυτοσχεδιασμός είναι τόσο ακανόνιστος, τόσο αυθόρμητος και προσωπικός.Κι απλά, ίσως να μην το αντιλαμβάνεσαι αλλά πονάει, πονάει η επίγνωση του ότι στιγμάτισες κάτι που δε σου ανήκει, ότι το καταχράστηκες κι ένα κομμάτι του έγινε δικό σου.

~Ακούς εκεί, ο Μέγας Αλέξανδρος έκανε "ένοπλη εξερεύνηση" τι άλλο θα γράψουν τα βιβλία μας... 

~ Την τρίτη 4-8 στα Ben and Jerry's δίνουν δωρεάν παγωτό, έρχεσαι?

~Η συναυλία κατά τα άλλα πήγε καλά ας πούμε:)

~Μία βδομάδα έμεινε, μετά άλλες δύο διακοπές, μετά άλλες δύο μάθημα, και μετά άλλες τέσσερις εξετάσεις, υπομονή.

Καλό μήνα:)

Εκείνο το μέρος.

Είναι ένα μέρος της πόλης, απέναντι από το παλιό Ξενία, κάτι σαν πάρκο που το βράδυ είναι γεμάτο κατσαρίδες (και μάλλιστα η Κ* μία φορά είχε αφήσει μία να ανέβει στο χέρι της -.- ).
Δεν έχει τίποτα ιδιαίτερο εκείνο το μέρος, μόνο θέα στην απέραντι θάλασσα.

Ίσως και στη θάλασσα των αναμνήσεων ταυτόχρονα.

Το αξιοπρόσεκτο με εκείνο το μέρος είναι το τι συμβαίνει όταν βρέχει.

Για τους περισσότερους τίποτα.
Προσωπικά, λατρεύω το θέαμα του βρόχινου νερού που σμίγει με το θαλασσινό (καθώς και με εκείνο του συντριβανιού μιας καφετέρειας εκεί δίπλα-ναι μη γελάτε, συντριβάνι μες στο "καταχείμωνο").

Και να σκεφτείς ότι με έχει πιάσει μόνο 2 φορές βροχή εκεί. Κι όμως δεν ξέρω γιατί κάθε φορά που βρέχει σκέφτομαι εκείνο το μέρος. Εκείνο το μέρος.

Πάλι δυσκολεύομαι να εκφράσω τι σκέφτομαι  τι νιώθω και καταλήγω να επαναλαμβάνομαι και να με βαριέμαι. Λογικά αυτό συμβαίνει γιατί οι σκέψεις μου είναι τόσο μπερδεμένες, λες κι η βροχή -μα όχι η κάθε βροχή, μόνο η βροχή σ'εκείνο το μέρος- ή και η ανάμνηση της βροχής και μόνο, τις ανακατεύει, δημιουργεί νέους συνδυασμούς από τμήματά τους, ίσως να τις παραποιεί -ή και να τις εξαλείφει καμιά φορά, αν νομίζει ότι είναι πολύ επικίνδυνες, ή καλύτερα, πολύ ασυνήθιστες, παράξενες.

Θέλω να πάμε εκεί μία μέρα.

Καλό βράδυ=)

p.s.

*Η φωτογραφία δεν τραβήχτηκε από εμένα, παρ'όλο που κάποια μέρα σίγουρα θα φωτογραφήσω εκείνο το μέρος...Ίσως με βοηθήσει να μη χάσω εντελώς τα συναισθήματά μου*

ΕΣΥ ΕΚΕΙ..

Τέτοιες συναυλίες χαράζονται στη μνήμη όλων μας.

Μένουν ανεξίτηλες.

Στιγμές.

Κι ας περνάει ο καιρός.

Θυμάσαι αποσπάσματα.

Ένα στάδιο ασφυκτικά γεμάτο, 

Αγνώστους να αγκαλιάζονται και να χορεύουν ,

Ζευγάρια αγκαλιά,

Χαμόγελα παντού.

Σχεδόν...

Γιατί ορισμένοι κλαίνε.

Όταν το βίντεο με τον Ξυδούς να τραγουδάει αυτό το τραγούδι καταλαμβάνει την οθόνη κι εσύ συγκινείσαι τόσο.

Όσο ακούς το "οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο" και δακρύζεις,

Θέλεις να κρυφτείς.

Συνδέεις τραγούδια με συγκεκριμένα άτομα..

Θα θυμάμαι αρκετά πράγματα λοιπόν.

Ισως όχι για πολύ καιρό το νεαρό με την κάμερα πίσω μου που φώναζε όλους τους στίχους σε όλα τα τραγούδια, ή την κοκκινομάλλα με τα γυαλιά που ήταν πολύ αφωσιωμένη στον άντρα δίπλα της.

Αλλά θα θυμάμαι σίγουρα ότι χάθηκα στο πλήθος από το ένα άτομο στο άλλο.

Ότι τα μαλλιά του Πλιάτσικα άσπρισαν,αλλά παραμένει υπέροχος.

Ότι η φωνή του Στόκα από κοντά είναι ακόμα καλύτερη.

Ότι μου έλειπες.

Εσύ.

Εσύ εκεί.

Ότι έκανα σαν να μη με νοιάζει.

Αλλά ήθελα τόσο να είσαι δίπλα μου.

Κι όχι μόνο η φωνή σου σ'ένα τηλέφωνο, χωρίς να ακούγεται καν..

Και τώρα μου λείπεις,ξέρεις..

Δε γίνεται να μη μου λείπεις.

Χαίρομαι που ένιωσα όμορφα επειδή ήμουν με τόσα αγαπημένα άτομα και με τόσο υπέροχη μουσική.

Λυπάμαι που εσύ έλειπες, που ο Γ* δεν ήταν καλά και εγώ δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.

Θέλω να γράψω πόσο τέλεια ήταν όλα.

Ένα στάδιο φωτισμένο από αναπτήρες .

Φωνές που τραγουδούν, ενωμένες , ξέγνοιαστες.

Άνθρωποι όλων των ηλικιών.

Θα ήθελα να ξαναζήσω την ίδια συναυλία, την ίδια μέρα.

Ή τουλάχιστον να παρευρεθώ ξανά σε δική τους συναυλία.

Και πραγματικά εύχομαι να υπάρξει επόμενη..

Πυξ Λαξ ♥

Υ.Γ. μακάρι να μπορούσα να αλλάξω αυτή τη μέρα για κάποια άτομα.Αλλά είμαστε όλοι τόσο αδύναμοι , έτσι δεν είναι?

Υπομονή...

 

ΆΓΝΟΙΑ (ή while waiting...)

Άγνωστε,

Ξέρω ότι δε θα διαβάσεις αυτό το άρθρο.

Σίγουρα όχι ολόκληρο. 

-Καλημέρα

-Τι θέλετε?

-Ψάχνουμε την κυρία Σίγμα.

-Δεν είναι εδώ.Φύγετε.Οι εξωσχολικοί δε μπαίνουν εδώ.

-Μα είναι το γυμνάσιο που πηγαίναμε.Η κυρία Σίγμα πρέπει να μας επιστρέψει μερικά βιβλία που είχε δανειστεί.

-Τώρα είστε εξωσχολικοί. Δεν ακούτε τι λέω? Δε με νοιάζει που θα βρείτε τη Σίγμα.Τη δευτέρα που θα έρθει θα δει κι αυτή.

-Μπορώ να μείνω? Η μητέρα μου είναι καθηγήτρια εδώ.μπορώ να την περιμένω?

-Όχι.Να πας στο λύκειο να την περιμένεις.

-Μα είναι κλειστό!

-Κι εμένα τι με νοιάζει? Είσαι εξωσχολική να την περιμένεις στο δρόμο.

-Εμείς θα φύγουμε κι ας έχετε άδικο.Το σχολείο είναι δημόσιο κτίριο κι έχουμε σοβαρό λόγο.Τουλάχιστον όμως αφήστε τη Μ* να μπει , μην περιμένει μία ώρα στο δρόμο!

-Άντε μπες. Εδώ κοντά να σε βλέπω. Μην κουνηθείς , την έβαψες.

-...

 Και τώρα τι? Μισώ τις αίθουσες αναμονής.

Ο χρόνος δεν περνάει.

Ακούω παιδιά να φωνάζουν,σαν να είναι ακόμα στο δημοτικό, ανεμελιά.

Όχι ότι στο λύκειο είναι καλύτερα, βέβαια.

Εκλογές 5μελών σήμερα.Και φυσικά όλη η τάξη σηκώθηκε κι έφυγε.Και πού να πήγε άραγε? Μα βέβαια στην καφετέρια απέναντι! Κι άφησαν την 3μελή εφορευτική επιτροπή και τον απουσιολόγο να τα βγάλει πέρα. 

Αλλά πάντα έτσι δε γίνεται?

Ο χρόνος δεν περνάει. 

(Παλιά,αγαπημένη καθηγήτρια)-Πώς πάει το λύκειο?

-Καλά, εσείς εδώ?

Και η συζήτηση συνεχίζεται χωρίς εκείνη να αναφέρει ούτε μία φορά το ήδη ξεχασμένο όνομά μου..Απροσωπία και πάλι.

Η μνήμη είναι δώρο,δίνεται σε όλους, αλλά λίγοι αποφασίζουν να το εξασκήσουν.

Ακόμα και το γυμνάσιο φαντάζει τόσο ανέμελο πια μπροστά στον Εφιάλτη.

Κι ας είναι ο επιστάτης στραβός κι ανάποδος.

Κι ας τον μισώ για ό,τι τράβηξα 3 χρόνια μπαινοβγαίνοντας στο γραφείο αυτό ως απουσιολόγος , κοιτάζοντας άλλους στην αίθουσα αναμονής.

Στην ίδια αίθουσα αναμονής που περιμένω τώρα.

Ξένος.Επισκέπτης.

Περιμένοντας ένα κουδούνι να χτυπήσει.

Ή ένα καμπανάκι στο μυαλό μου που λέει φύγε.

Ή τις αναμνήσεις να εξαφανιστούν από το μυαλό μου και να επιστρέψω στην πραγματικότητα.

Στον εφιάλτη.

Στη ζωή.

Δε χτυπάει όμως.
Με λες τραγική? Εγώ πάλι με λέω ρεαλίστρια ίσως.

Ήθελα να ονομάσω το κείμενο αυτό "σε κώμα" όπως και το ομότιτλο βιβλίο που διαβάζω τώρα, ήθελα να είναι το χειρότερο πράγμα που θα γράψω ποτέ.

Μισώ τις αίθουσες αναμονής.

Τις έχω συνδέσει με δυσάρεστες στιγμές.
Επειδή αναγκάζομαι να σκέφτομαι.

Και φυσικά να θυμάμαι.

Κι αυτό πονάει.

Μισώ τις αίθουσες αναμονής_

she .

Κοιταξε το παραθυρο με τα αορατα καγκελα που προσδιοριζαν τα ορια της φυλακης της.κοιταξε αναπολωντας...μια απο τις αναριθμητες , ατελειωτες συζητησεις τις με τις αλλες 6.ολοι ανθρωποι της εφηβικης ηλικιας , οπως και αυτες ειχαν τα ιδια ενδιαφερονται.τα αισθηματικα, οι φιλιες τα προβληματα της ηλικιας.ομως ηταν καποιες φορες που μαζευονταν αυτες.μονες τους.χωρις αλλη παρεα . για να μιλησουν.και οχι για τα κοινα προβληματα.αλλα για τα πραγματικα.αυτα που ενδιαφερουν ολες τους : τον εθελοντισμο, τις κοινωνικες και φυλετικες διακρισεις, την πολιτικη κατασταση και τι μπορουν να κανουν για να αλλαξουν τον κοσμο.θελουν . η προσπαθεια αξιζει. τι αλλο ειπαν?μιλουσαν για ωρες, αλλα οταν επρεπε να φυγουν φανηκε σαν να ειχαν συναντηθει για λιγοτερο απο δυο λεπτα...ειχαν ανησυχιες.στην καρδια ενος εφηβου.πολλων μαλλον.που η φωνη τους υψωνεται αλλα οχι αρκετα για να ακουστει...συνεχισε να κοιταει το παραθυρο και σκεφτηκε "θα προσπαθησω".προσπαθησε.θελει να μεινει μαζι τους για παντα.μπορει να τους μιλαει για ωρες ατελειωτες και τους χρωσταει ενα μεγαλο κομματι της ζωης και της καρδιας της.τους το αφιερωνει.αυτες οι ατελειωτες συζητησεις...για τον κοσμο μας και το που βαδιζουμε.αναπολωντας τις ακομα παλαιοτερες,βαθυτερες κοινες τους αναμνησεις...

Συνεχισε να κοιταει εξω απο τα σκουριασμενα καγκελα της σκεψης της...πού θα καταληξω? σκεφτηκε...παντως οχι οπως ολοι οι αλλοι.δε θα εβγαζε μια σχολη , θα εβρισκε -αν εβρισκε- μια δουλεια , ουτε θα ζουσε για τα λεφτα.ειχε ονειρα.μεγαλο σπιτι, πολλα παιδια (οχι απαραιτητα γαμος) , σκυλος....τα παντα...αλλα οχι μονο αυτα.οχι οχι οχι...ηθελε να βοηθησει τον κοσμο.μπορουσε.μπορει.να αλλαξει την κατασταση με οποιο τροπο μπορει.η δικη της ατομικη προσπαθεια συμβαλλει στη συλλογικη δικη τους.εθελοντρια.ενα ονειρο,ενας στοχος.τα ονειρα ειναι για τους χαζους.οι εξυπνοι βαζουν στοχους...Σημερα ηταν στον κηπο της.ειχε καιρο να αντικρισει οτιδηποτε αλλο εκτος τα βιβλια των αγγλικων , γαλλικων και του σχολειου.εκτος τους φιλους και την κιθαρα της οσο κι αν τα αγαπαει.εκτος την οθονη του υπολογιστη της, οσο κι αν θελει να τη σπαει, αλλα μετανιωνει θεωρωντας τη διεξοδο στη μοναξια της.Σημερα ηταν στον κηπο.Προσεξε για πρωτη φορα την ομορφια της φυσης, τα λουλουδια,ενα ασπρο τριανταφυλλο που θελει να ευχαριστησει για την υπαρξη του, και ενα μωβ κρινο.μωβ...πενθιμο χρωμα ελεγε η γιαγια της.σοφη γιαγια.ισως το πενθιμο μωβ να συμβολιζει το θανατο της παλιας της προσωπικοτητας και την αρχη μιας καινουριας ζωης , λευκης οπως το ασπρο τριανταφυλλο.Σκεφτηκε να κοψει τα λουλουδια και να τα κρατησει για παντα, αλλα το μετανιωσε, προτιμησε να τα αφησει να χαρουν τη συντομη ζωη τους.να συνισφερουν βαζοντας το λιθαρακι τους σε αυτη τη γιγαντιαια αλυσιδα που θα μας καταπιει ολους, της οποιας ενα λιθαρακι μονο να αφερεθει, ολοκληρη η ισορροπια καταρρεει.εχει καταφερει πολλα στη ζωη της."θα προσπαθησω κι αλλο " , ειπε.το χρωστουσε σε αυτους που ειναι διπλα της , που την αγαπανε.το ωφειλε σε οσους την εμπιστευονται.στους φιλους της.

Κλείνει το παραθυρο, ειχε πια σκοτεινιασει.υπεροχη μερα.γνωρισε τον εαυτο της.γι αυτο ευχαριστει το Ν*...που την προτρεψε να το κανει.να μαθει ποια ειναι και τι ψαχνει.το σκοπο της.δε λυνεται αυτο σε ενα απογευμα.αλλα η ηρεμια βοηθαει.η σταθεροτητα.

Είναι ετοιμη να απομακρυνθει απο το παραθυρο, αλλα θυμαται κατι...κανει μια ευχη που αποτελειται απο δυο μερη...παρακαλει εκεινον να δει οτι υπαρχει.να μην της μιλαει χωρις να τη βλεπει.και δευτερον, παρακαλει και εκεινον που ηταν παντα διπλα της, εκεινον που χρειαζεται περισσοτερο απο ολα, εκεινον που παντα ηταν λογικος κι ας μην ηταν σοβαρος, εκεινον για τον οποιον στεναχωριεται συνεχεια ...τον παρακαλει να επανελθει και να σκεφτει λογικα...και να την κανει να ξεχασει μια φραση του "η φιλια δε διαρκει για παντα"

αυτη η φραση.

ο εφιαλτης της.

αυτο το κειμενο.

κομματι της ψυχης της.

*καληνυχτα,

Rainmaker*

life becomes easier you know :)

well ... friends are the siblings you choose.some of them are forever.even if you fight all the time.so i'd like to dedicate this post to some people i really wanna thank cause sometimes i'm the worst person on earth but they don't leave me alone and whom i love....so...

-the idea for the post is stolen from δώρα (=

το σοφ σοφ και το λιοπ .:3

λαλαλαλαλαλαλαλαλαλα .Τ8.met you 9 years before. so there are some phrases which may make you remember some sthings and smile (: : push ups^^_tae bo_whatever has to do with french_tous les garcons et les filles de mon age_σφυγμομετρηση_σοφια σταματηστε _τι κοιτας στο παραθυρο?_το'χω δαγκωσει_πιπιτσονι και αλλα 3 similar_μαλλιας_συναγριδα (tagrida)_η αφισα που εκανε δωρο ο ορεστης στη σοφια και η σοφ δεν την εχει γυρισει ακομα γιατι ντρεπεται.

ρε ειναι τοσο απειρα αλλα οταν θελω να τα θυμηθω δεν μπορω <3 μετραει η στιγμη :) ...για εσας γραφω το μικροτερο ποστ γιατι νομιζω οτι εχω τοσα πολλα που θελω να κρατησω για εμενα και να μην πω εδω.(και τοσες φωτογραφιες)

 

αυτη ειναι απο τη 2ημερη στα Ανώγεια :u

και πολυ προσφατη =]

ηθελα να βαλω χειροτερη =$

να η προσφατη. μ'αρεσει =D

τ.θ.

λαλα...

p.s. ειστε θεες

<-με το σοφ 1η γυμνασιου =Δ

-> τεταρτη δημοτικου λεμε τα καλαντα.μην πειτε οτι σας εκανα ρεζιλι γιατι εκανα και εμενα μαζι .

το φιλουδι :3 _ και το λελέ

τι κάνεις φιλτζανι? καλα.ωραια.εισαι τοσο καλος ανθρωπος ψιτ ψιτ.και μη στεναχωριεσαι για οτι συμβαινει αυτη την περιοδο.θα το ξεπερασουμε μαζι γτ μου θυμιζει πολυ την περιπτωση παρδαλο κατσικι-μπλε διαστημοπλοιο.το καλοκαιρι ερχεται :3 και δε θελω να στεναχωριεσαι.σ'ευχαριστω για ολα και εσενα =]     αχνη ζαχαρη :D ...θελω να γραψω τοσα πολλα αλλα προτιμω να τα κραταω για μενα :u

φυσικα το πικουλινουλινακι τα σπαει. :)

εδω ειναι και το λελε(L)

λελε δε σε ξερω παρα πολυ καιρο, αλλα δε σε λενε λελε, αυτο ειναι κωδικο ονομα γτ κανονικα σε λενε λελελε.υγεια παλι μαλακιζομαι. i (L) λελενα :)

το βιδι, το φουφου,το ελ και το ειρηνη :)

μπορει να σας εβαλα ολες μαζι αλλα αυτο εγινε γτ σας γνωρισα για τον ιδιο λογο την ιδια χρονικη περιοδο εκτός απο το ειρηνη που το ξερω 12 ολοκληρα χρονια OMG :') , με ανεχεσαι 12 χρονια !  :) και ειστε οι μονες που μπορειτε να αναλυετε ονειρα, να ακουτε τον παραλογισμο μου και να δεχεστε ποσο θεα ειμαι. ευη μη σταματησεις να ζωγραφιζεις, σκιτσαρεις γαματα και θελω να πω μια φραση εδω...περπατημα πασαρελας,και σταματημα στη μπασκετα.και αναπαρασταση απο τη σοφια  :) φουλι μη σταματας να χαμογελας , σου παει απιστευτα.ειρηνη αγαπαω το τελειο φυσικο μπουκλε μαλλι σου :3 και εσενα επισης =D και ηλεκτρα γκουχου οσο χαζη και να εισαι και να φαινεται οτι δεν επικοινωνεις με το περιβαλλον εγω αγαπαω τη θεωρια τετραγωνισμου του κυκλου που εφηυρες.οσο κι αν παλια εμμ δε σε συμπαθουσα και τοσο και για μια μερα δε σου μιλουσα...εχω αλλαξει γνωμη γτ προσπαθησα να δω την ηλεκτρα με τα ελαττωματα της...υποσημειωση σε παρακαλω μην κανεις τη βασιλισσα της αγγλιας , τη μπαρμπι σε επικινδυνες αποστολες και τη ροζουλα.ειναι φοβερα εκνευριστικα ψωνιστικο.επίσης συγκινηθηκα πάρα πολύ με ότι μου είπες την πρωτη φορα που σου εστειλα το blog μου....μου ειπες να παω στο διαολο,αλλα εγω το θυμαμαι και χαμογελαω :)

σας αγαπαω.

λοιπον 1η πικ με το βιδι στη χοροεσπεριδα :3   , 2η το ηλεκτρα (elle) και το φουφου,μετα το βιδι με το φουφου και μετα με το ειρηνη και το σοφ (προαναφερθηκε) :3             SMILE=D              

  

το ολέθτη 

λοιπον ορεστη σε ξερω σχετικα λιγο καιρο , 2 χρονια , αλλα δεν ξερω πως γινεται αλλα νμζω οτι απο οταν σε γνωρισα ημασταν "κολλητοι" και όχι απλα φιλοι.γουαου, οταν σε γνωρισα φορουσες γυαλια,την πρασινη καρο ζακετα και κατι παπουτσια addidas με κατι χρυσα περιπου κορδονια (αθλιο) και ησουν σαν το ακυρο...ΣΑΝ...αλλα μετα γνωρισα τον εμμ πλουσιο εσωτερικο σου κοσμο (λεμε τωρα) και σε συμπαθησα.και στην αρχη νομιζα οτι  ησουν τελειως φυτο :D επισης πρεπει να με αφησεις να σου κανω μαθημα κιθαρα γιατι εκανες βλακεια που την παρατησες.επισης εχω ακομα το 1Μ coins που μου εχεις στειλει στο metin γιατι περιμενω να μπεις για exp. πριν λιγους μηνες ειχαμε μαλωσει καπως σοβαρα νομιζω...ναι δεν κανω λαθος...κι αυτο γιατι αλλαζες και ξεχνουσες οσους ηταν διπλα σου παλια, παρασυρμενος απο ολους τους νεους φιλους σου (το παλια ειναι σχετικο, πιο πριν δηλαδη) αλλα εισαι παντα ο αντρας μου θες δε θες.και παντρευτηκαμε μια μερα πριν το παρτυ της σοφ , με κουμπαρα την ηλεκτρα νομιζω καπου 16/9.

αυτη ειναι παρα πολυ προσφατη :u ,στην εκδρομη με την περιβαλλοντικη,ειχαμε και πολυ καλυτερες αλλα εδω μου αρεσε το μαλλι σου

 και η αλλη ειναι απο το καλοκαιρι στο μελμπα που τρωγαμε κρεπες :u με την εφη και τη σοφια και λεγαμε μαλακίες και εκει κρατας το παλιο κινητο της σοφιας και ψαχνεις τα μηνυματα :)

το νικομπινουλινακι/τσικι τσικι φτου/ νικος_ και το βαλε :)

 χμου χμου θυμαμαι μια μερα στο αεροδρομιο που μας συστησε η μανα μου xD και μετα μου εξηγουσε για το ιατρειο της μητερας σου και το φαρμακειο του θειου μου και κατι τετοια χδ και επισης θυμαμαι ολο το καλοκαιρι της 2ας γυμνασιου και λιγο προς το τελος της 1ης που πηγαιναμε καθε μερα ταλως (με τερζη,τσου,λαμπη)και ειχα ξοδεψει τα λεφτα της ζωης μου,αλλα αυτο ηταν πριν την κριση.και μια μερα ειχαμε μπει στον προσωμοιωτη :3 και μετα θυμαμαι καθε φορα που ειμαι χαλια που καθεσαι και με ρωτας τι εχω χωρις να σου πω οτι ειμαι χαλια καν.και οσο κι αν σε εγραφα μερικες φορες δε σε ξεχναω,αληθεια :3 και μαζι με το ηλιθιο ορεστη εχουμε καποιες στιγμες που μιλαμε για διαφορα θεματα -11 το βραδυ πλατεια νικαιας- ^^ και οποτε το θυμαμαι βαζω το γελια xD

επισης, εισαι πατερας μου -.- και με τη μαμα βαλε ταιριαζετε πολυ.δε θα κανω ξεχωριστο για τη βαλε γιατι θεωρω οτι επρεπε να σας βαλω μαζι μιας και ειστε οι καλοι γονεις μου :) τη βαλε δεν την ξερω πολυ καιρο αλλα δε θελω να σταματησει να ειναι μαμα μου, και αν σταματησει εγω θα μεινω φιλη της ακομα.και μου τη σπαει που τελευταια εχουμε απομακρυνθει απο τοτε που σταματησε το θεμα φοινικακι ( το παιδι απο το τμημα σου βαλ).επισης η βαλε ειναι η πιο συχνη αναγνωστρια του μπλογκ μου ,και πηγη εμπνευσης για εμενα:)

ρε αθλιε δεν εχω καμια αλλη πικ μαζι σου :'( 

και με το βαλ δεν εχω καμια.δηλαδη ειστε αθλιοι αντε τωρα ...!

το ευηευηευηευηευηευηευη :3

εν τω μεταξυ δε σε ξερω προσωπικα πολυ καιρο =Ο , ομως σε νιωθω παρα πολυ κοντα μου και το ξερεις . και ουσιαστικα σε ξερω απο το δημοτικο αλλα χωρις να μιλαμε (τοτε), υγεια. 54 ρε! (εσυ ησουν 53 αλλα το 54 ειναι καλυτερο!).το ευη ευη δεν πρεπει να μελαγχολει και να ψυχοπλακωνεται και να κανει βλακειες γιατι ειναι ενας πολυ καλος ανθρωπος που βοηθαει παντα τους αλλους και ξερει οτι εχει φιλους που θα τη βοηθησουν και αυτην οταν το χρειαζομαι, και νομιζω οτι ειμαι ενας απο αυτους.θελω να σου δωσω τη συμβουλη που μου δινεις εσυ παντα..να χαμογελας ευηευη. (σερβετας χα!).επισης να σου πω οτι τυπωσα τις συγχορδιες για το κομματι του μουζουρακη (ζηλεια) xD ...ξερω οτι εχεις περασει παρα πολλα,αλλα τιποτα δεν ειναι ικανο να σου παρει τη χαρα.η διαθεση μας φαινεται στα ματια μας, κι αυτο το λες συχνα, γι αυτο προσταζω τα ματια σου να χαμογελανε. σε αυτη την πικ ειμαστε στα λιονταρια,θυμασαι...και στη διπλα ειμαστε με τη σοφία στο jail :u.

η σοφία (που είναι στην αγγλία αλλά δεν την ξεχνάμε)

μπορει να μενεις για τωρα στην αλλη ακρη της ευρωπης, αλλα η σκεψη ταξιδευει πιο γρηγορα απο οτιδηποτε γι αυτο και οσο κι αν μου λειπεις , εχω μια παρηγορια.ευτυχως υπαρχει και το ιντερνετ...ενα απο τα καλα του! και εσυ εχεις περασει παρα πολλες δυσκολιες και ακομα περνας, ισως περισσοτερες απο τον οπιονδηποτε, αλλα οι φιλοι σου ειναι εδω.ειρωνια.μπορει να εισαι εκει αλλα εισαι ταυτοχρονα και εδω αναμεσα μας και το πασχα που θα ερθεις θα βγαλουμε πολλα πικουλινουλινια με τη μηχανη με το φιλμ ! να χαμογελας.στην πανω φωτογραφια ειμαστε με το ευη...μια ωραια μερα (= που καναμε 3ωρη κοπανα =$ αλλα θελαμε να σε δουμε.σ'αγαπαμε.αλλα σε λιγα χρονια θα εισαι πισω και εν τω μεταξυ θα ερχεσαι.δε θελω να στεναχωριεσαι.και το ξερεις.και μια μερα θα σε βιασω χα.εδω εχω μια απο τις 1.000.000 φωτογραφιες που πηραμε και ελαχιστες ηταν σο'ι'κες :) αν περασω το προφισιενσυ θα μιλαμε παντα αγγλικα.και τωρα θα κανουμε πρακτις απο μσν κ δε θα σου ξαναμιλησω ελληνικα μεχρι να περασω.  και επισης θα βρουμε ενα λυκοδρακακι.αντε τωρα xD 

 δωραααααααααααααααααααααα C:

εσυ εισαι ο πιο χαρουμενος ανθρωπος που ξερω ετσι? και παντα κανεις σαν νηπιαγωγακι με ωριμοτητα ενηλικα (οκευ οι ενηλικες δεν ειναι ωριμοι).μπορει να ακουστηκε καπως αλλα θελω να εκφρασω ποσο χαρουμενη δειχνεις και ποσο καλη εισαι με ολους και να σου πω οτι σ'ευχαριστω για ολα που παντα μου φτιαχνεις τη διαθεση.και θα το φτιαξουμε το συγκροτημα one day =D ξερω οτι η ζωη δεν ειναι ευκολη , και οτι και εσυ οπως και ολοι μας αντιμετωπιζεις δυσκολιες...αλλα θελω να σε βοηθησω.καταλαβε το xD και θα το κανω χμου χμου χμου.καποιες μερες ειναι για να φιλοσοφουμε ετσι? ισως οι περισσοτερες.και παντα ειμαστε για να κανει η μια την αλλη καλα :3 να εισαι χαρουμενη. δε βρισκω αλλη φωτο μας ! ειναι καπως παλια και θα με βρισεις xD ειναι και με το ευη ευη , ατην πλατεια μετα τις εξετασεις περισυ :)

bonna kai joan =)

ουτε εσας σας ξερω παρα πολυ καιρο αλλα περναμε καλα νομιζω , ασχετα αν ειμαι ο πιο ευθικτος ανθρωπος του κοσμου που νευριαζει με τα παντα.ζωδιαααααααααααααααα:3 επισης οποτε σκεφτομαι bonna μου ερχεται στο μυαλο το προηγουμενο αλλα και το προσεχες καλοκαιρι και οι εκφρασεις : νιαρ κατασταση, γειααααααααααα και οποτε σκεφτομαι joan -εκτος την αδερφη μου-μου ερχεται στο μυαλο η ιωαννα που σηκωνεται στον πινακα στα μαθηματικα xD δηλαδη εσυ χμου χμου :3 να ειστε χαρουμενες και να προσεχετε.:) 

ΚΑΙ Η ΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ : ΣΚΑΣΕ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟΟΟΟ =] το πικουλινι ειναι με την ιωαννα...μποννα δεν μπορω να βρω φωτογραφια μας :'( αλλα να εισαι σιγουρη οτι θα βγαλουμε, δε γλιτωνεις :u

-δεν εχει σημασια η σειρα που ανεφερα τα παραπανω προσωπα, μονο τα συναισθηματα μου γι αυτα :) οποτε θελω να αφιερωσω το παρακατω σονγκ my friends :)

http://www.youtube.com/watch?v=UJAcE_Yn5cI