Αμύγδαλα

Πρέπει λέει να πίνω ζεστά για το λαιμό μου.

Ξέρεις, έχει πρηστεί η μία αμυγδαλή. 

Είναι σαν να έχει φυτρώσει ένα αμύγδαλο. 

Ή και δύο.

Στη μια αμυγδαλή.

Όμορφο δεν ακούγεται;

Οπότε μπήκα στη μπανιέρα κι άφησα το νερό να κάψει.

Μετά μπήκα κάτω από τη βρύση κι άρχισα να πίνω καυτό νερό.

Έκαψα τελείως το λαιμό μου τώρα.

Εξάλλου τα αμύγδαλα ψημένα είναι πιο νόστιμα.

Τώρα έχω και δικαιολογία για τις στιγμές που δε μιλάω και δε γελάω.

Θα με ρωτάς τι σκέφτομαι .

Και δε θα χρειάζεται να σου απαντάω καν.

Αφού πια δε μπορείς να διαβάσεις τη σκέψη μου.

Μα κι όταν μπορούσες ανάγνωση έκανες.

Έβλεπες τα αμύγδαλα σαν εικόνα, τα θαύμαζες και τα έτρωγες.

Αμάσητα.

Γι αυτό πάντα τελειώνεις το φαγητό σου πριν από μένα.

Κι εγώ μένω μόνη μου στο τραπέζι.

Μαζεύεις όλα τα πιάτα εκτός από το δικό μου.

Και μετά φεύγεις.

Εγώ μένω.

Συνεχίζω να μασάω αργά το φαγητό μου, μέχρι την τελευταία μπουκιά.

Μα αυτές τις μέρες ξέρεις τι κάνω;

Αφήνω την τελευταία μπουκιά στο πιάτο.

Δεν θέλω να ξέρω τη γεύση της.

Δε θέλω να ξέρω τη γεύση της τελευταίας σκέψης σου.

Περιμένω να μου την πεις εσύ, όχι να τη μαντέψω.

Μα εσύ έχεις από ώρα φύγει.

Κι εγώ περιμένω.

Να έρθει η άνοιξη μάλλον.

Για να ανθίσουν οι αμυγδαλιές και να βγάζω λουλούδια από το στόμα μου.

Στατιστικά, εάν το δεις οι μέρες που ξεκινούν υπερβολικά ευχάριστα καταλήγουν υπερβολικά δυσάρεστα.

Αλφαβητικές σκέψεις

Αρμύρα στα χείλη σου όταν με φιλούσες μέσα στη θάλασσα

Βουίζει ο αέρας γύρω μου 

Γέρνω το κεφάλι μου στο πλάι αποζητώντας τον ώμο σου

Δειλιάζω να σου πω αυτά που πραγματικά σκέφτομαι

Ελπίζω να καταλάβεις και να μου λες λίγο πιο συχνά "μωρό μου το ένα, το άλλο, το παράλλο"

Ζαλίζομαι και νιώθω αδύναμη

Ήλπιζα, μα δεν κατάλαβες και σπάνια μου λες "μωρό μου το ένα, το άλλο, το παράλλο"

Θυμάμαι και Θέλω εσένα με τις ανασφάλειες και τα αστεία και τις αγκαλιές σου

Ικανοποίηση αναγκών ελάχιστη

Κρέμομαι σαν τελεφερίκ μα οι γάντζοι μου σκουριάζουν 

Λιμνάζουν όνειρα κάτω από το τελεφερίκ αυτό

Μαυρίζει ο χώρος μόλις πέφτουν κάτω τα όνειρα

Νιαουρίζεις στο τηλέφωνο και μουλείπεις (είναι όλο μαζεί ένα ρήμα)

Ξαπλώνω τα βράδυα και σε μυρίζω στο πάπλωμά μου 

Όμορφα που ήταν τότε στην ταράτσα σου

Πίναμε κρασί και μιλούσαμε κοιτάζοντας τον νυχτερινό ουρανό

Ρε γαμώτο πως γίνεται ΕΣΥ να μην έχεις αυτοπεποιθηση

Σφυρίζεις ενώ εγώ δε μπορώ

Τρίζει κάποια πόρτα λίγο πιο μακριά, έχω διάβασμα

You get in love

Φριζαρισμένα μαλλιά μετά από κάθε ένωσή μας

Χρειάζομαι το φωσφοριζέ γέλιο σου

Ψάχνω όλο και πιο πολλές αντιποιητικές λέξεις για να γαμήσω αυτά που γράφω

Ω άντε γαμήσου ΑΟΔΕ

(Α)προσαρμογή

"Κάποιες φορές απλά αναρωτιόμαστε γιατί "άλλαξες", "άλλαξα","αλλάξαμε"...Προφανώς επειδή αλλάζουν οι συνθήκες, επέρχονται γεγονότα, εκπλήξεις ή απλά στιγμές. Κάποιες είναι όμορφες, κάποιες όχι και κάποιες είναι απλά περίεργες. Όμως μας επιρεάζουν, μας καθορίζουν. Έτσι, καταλήγουμε να αποζητάμε τους παλιούς "άλλους", τους παλιούς εαυτούς μας ή τις σχέσεις μας όπως κάποτε ήταν. Όμως δεν μπορείς ποτέ να ξαναπάρεις κάτι ίδιο. Επιστρέφεις ένα δώρο σ'ένα κατάστημα για να πάρεις κάτι άλλο. Ένα νούμερο μικρότερο, ένα νούμερο μεγαλύτερο ή απλά κάτι τελείως διαφορετικού είδους. Έτσι, κάθε μέρα που περνά αφήνει τα ίχνη της πάνω μας και πάνω στις σχέσεις μας. Άλλες φορές τις φθείρει, άλλες φορές τις κάνει πιο έντονες, πιο ζωντανές, κι άλλες απλά τις μεταβάλει αργά, έτσι ώστε να μην αντιληφθούμε την αλλαγή. Κι όταν κάποια γεγονότα εξαρτώνται από εμάς; Όταν εμείς κάνουμε κάποιες επιλογές που καθορίζουν κάποιες καταστάσεις; Τότε είναι αυτό που θέλουμε, ή τουλάχιστον αυτό ακριβώς που θέλαμε τη δεδομένη χρονική στιγμή. Κι αν δεν έρθουν όλα όπως τα είχαμε φανταστεί κάποτε τότε απλά επαναλαμβάνω ότι πρέπει να αποβάλουμε όλες μας τις προσδοκίες. Όλες. Όλες. Όλες. Ε και εντάξει. Πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης και καλύτερης συνεργασίας. Και για να συνεχίσω λίγο την υπερανάλυση καταστάσεων, κάποια γεγονότα είναι σαν τα μακαρόνια. Κάθε φορά θα τους λείπει ένα κάτι, ένα κλικ (ή και περισσότερα). Υπάρχουν κάποια είδη μακαρονιών που βράζουν στα δεκαπέντε λεπτά, ενώ τα περισσότερα μακαρόνια βράζουν στα δέκα. Εκεί χρειάζεται να δεις τι φταίει και δε σου βγαίνουν τα μακαρόνια όπως τα θέλεις. Τι φταίει κι είναι πότε λιωμένα, πότε σκληρά και πότε λείπει το αλάτι. Κάποια στιγμή θα τα πετύχεις μετά από πολλές φορές που δε θα σου αρέσουν, αυτό είναι σίγουρο. Το θέμα είναι ότι δε θα έχεις πάντα όρεξη για μακαρόνια ή ίσως να μην ξανααγοράσεις ποτέ τα συγκεκριμένα. Κι έτσι ίσως δεν καταφέρεις να τα ψήσεις σωστά ποτέ. " Σταμάτησε να γράφει, έσκισε τη σελίδα και την τσαλάκωσε. Ένας διάλογος ήρθε στο μυαλό της, αλλά δεν ήξερε αν ήταν πραγματικός ή φανταστικός. Δεν ήξερε σε ποιο σημείο είχε σταματήσει η φράση που ήθελε να πει. Σηκώθηκε και τον πήρε τηλέφωνο. "Τι ώρα φεύγεις;" τον ρώτησε απότομα. Η φωνή δεν αργησε. "Δώδεκα, αύριο το μεσημέρι...Γιατί;" απάντησε εκείνος."Οκτώ και δέκα, έξω από τον κινηματογράφο" είπε και έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν ήξερε αν έπρεπε να είναι τόσο απόλυτη, αν έπρεπε να επιμένει τόσο. Όμως αν δεν προσπαθούσε θα το έριχνε στον εαυτό της.
...
Η ταινία είχε μόλις τελειώσει κι εκείνοι κατευθύνονταν προς την παραλία απέναντι από τον κινηματογράφο. Ήταν χειμώνας κι έκανε πραγματικά κρύο εκείνη τη μέρα.
-Πώς νιώθεις που φεύγεις; ρώτησε εκείνη.
-Περίεργα. Δε θέλω. Πρέπει. Θα'θελα να 'χα λίγο περισσότερο χρόνο εδώ.
-Πότε θα ξανακατέβεις; τον ξαναρώτησε.
-Μάλλον Καθαρά Δευτέρα θα είμαι εδώ.
-Εγώ πάλι μάλλον θα είμαι Θεσσαλονίκη την Παρασκευή, πριν το τριήμερο. Οπότε μάλλον δε θα με ξεναγήσεις πάνω αν έχεις φύγει.
-Δεν ξέρω..Είπα μάλλον έτσι κι αλλιώς. Εσύ καλά είσαι;
-Όχι και τόσο. Έχω αρχίσει να αγχώνομαι, να πίνω πολύ καφέ και να πρέπει κάθε μέρα να αναπροσδιορίζω το πρόγραμμα για την επόμενη βδομάδα. Ξέρεις, να κανονίζω διαγωνίσματα ή πότε θα διαβάσω γι αυτά. Μου ήρθε λίγο κάπως που χώρισα κι όλας... Απάντησε εκείνη.
-Νόμιζα ότι ήθελες να χωρίσεις κι ότι ήταν αρχικά επιλογή σου.
-Δεν είπα ότι δεν ήθελα, απλά και πάλι είναι λίγο όλα μαζί. Φεύγουν άνθρωποι, έρχεται πίεση. Φεύγει χρόνος, έρχονται μέρες που πρέπει υποτίθεται να είναι ισορροπημένες γενικά. Πρέπει να μειώσω και το γυμναστήριο και να αρχίσω να ξεκουράζομαι λίγο, λένε.
-Ότι πρέπει να το κάνεις αυτό πρέπει. Σκέψου ότι σε ενάμισι χρόνο θα έχουν περάσει όλα. Λιγότερο από αυτό. Και υπάρχει πάντα το καλοκαίρι, που θα περάσουμε καλά. Και γενικά εσύ ξέρεις να κάνεις πρόγραμμα οπότε μην αγχώνεσαι. Κι όσο για τις σχέσεις φεύγουν κι έρχονται...Το ξέρεις αυτό.
-Θα περάσουμε; το καλοκαίρι εννοώ. Θα είμαστε ακόμα όλοι μαζί, έτσι; 
-Έχουμε βάλει κι ένα στοίχημα αν θυμάσαι.. απάντησε εκείνος.
-Κι υποτίθεται ότι αυτές τις μέρες θα λέγαμε ο ένας στον άλλο τι θέλουμε αν κερδίσουμε το στοίχημα...
-Ναι εγώ σου είχα πει τι ήθελα.
-Και το έκανα ήδη, ανεξαρτήτως στοιχήματος σου γνώρισα εκείνη την κοπέλα... είπε εκείνη κλείνοντάς του το μάτι. 
-Σκέφτηκες τι θέλεις εσύ αν νικήσεις; Ρώτησε εκείνος.
-Όταν νικήσω εννοείς...Ίσως απλά μια μέρα μαζί σου, το καλοκαίρι που θα έχεις χρόνο. Μια μέρα που θα φροντίσω να έχω κι εγώ χρόνο. Ίσως μια προσπάθεια να βελτιώσω κάτι που δε μπορώ να χωνέψω, ξέρεις...
-Τι έγινε σε χτύπησε στον εγωισμό; Γέλασε εκείνος.
-Όπως και να το κάνουμε, ήταν περίεργο! φώναξε εκείνη.
-Ήταν απαίσιο! είπε εκείνος και γέλασαν και οι δύο. 
-Ναι αυτό εννοώ. Απλά δεν ήθελα να πληγώσω και το δικό σου εγωισμό!
-Εμμ συγγνώμη που δεν έβρισκα τα χείλη σου! είπε πάλι εκείνος.
-Συγγνώμη που ήταν μέσα στα δικά σου και δε μπορούσα να τα χρησιμοποιήσω. Και συγγνώμη που δε βολεύομαι προς τα αριστερά! Φώναξε εκείνη. 
-Λοιπόν, πρέπει να γυρίσουμε νομίζω. 
-Πράγματι είναι αργά. Καλό ταξίδι αύριο. Και θα μιλήσουμε.
-Ναι, αν και πρέπει να μειώσουμε την ώρα που μιλάμε κάθε μέρα, ξέρεις τι εννοώ..
-Ναι, ισχύει..Καληνύχτα! είπε εκείνη ενώ έφευγαν και οι δυο προς διαφορετικές κατευθύνσεις.

...και ταλαντεύομαι στα βάθη και στα ύψη...

Απλά,

Κι αν μπορούσαμε να σκεφτούμε πέρα από τη λογική, τους κανόνες και τα άγχη μας; Αν προσπαθούσαμε να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα που μας στοιχειώνει; Τότε απλά θ' απελπιζόμασταν με την ομορφιά που κρύβει ο κόσμος, θα προσπαθούσαμε να τη ζήσουμε μα δε θα τα καταφέρναμε, πολύ απλά επειδή θα μας ήταν αδύνατο να συνειδητοποιήσουμε ότι πράγματι μπορούμε να τα καταφέρουμε και χωρίς όρια. Έτσι θα βάζαμε εμείς όρια στους εαυτούς μας, θα επιστρέφαμε στις ζωούλες μας και στις υπεκφυγές μας. Θα ζούσαμε με δικαιολογίες του τύπου "η ευτυχία βρίσκεται σε μικρά καθημερινά πράγματα" και απλά θα συμβιβαζόμαστε. Ίσως όμως να μη μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας, ίσως πράγματι να χρειαζόμαστε κάποιον να βάζει όρια σε εμάς, είτε άλλους είτε τον ίδιο μας τον εαυτό ... Οι κανόνες από τους άλλους -οι υποσχέσεις κι οι απαιτήσεις- τόσο εύκολα σπάνε όμως..Ενώ εκείνοι που βάζουμε εμείς στους εαυτούς μας -οι ελπίδες, τα πρέπει και τα δεν πρέπει- μπορούν να είναι ακατανίκητα, μιας και τότε δυσκολευόμαστε να αφήσουμε τον εγωισμό μας να πληγωθεί. Και τελικά, είμαστε όλοι εγωιστές είτε φανεροί, είτε κρυφοί...Ίσως και κρυφοί και από εμάς τους ίδιους μέχρι να έρθει η μέρα να το ανακαλύψουμε.



Θ'ακολουθήσει κάποια στιγμή κείμενο-απολογισμός μιας χρονιάς, σαν όλες τις άλλες και τόσο διαφορετικής από αυτές συνάμα.

Αντικατοπτρισμοί

Κοίταζα απ'το παράθυρο, όπως κάνω κάθε φορά που βαριέμαι διαβάζω. Ξαφνικά τράβηξε την προσοχή μου ένας άντρας στην απέναντι βιτρίνα. Κοίταζε φαινομενικά προσηλωμένος, πιο προσηλωμένος απ'όσο οποιονδήποτε άλλον, ειδικά αν σκεφτείς ότι η βιτρίνα απέναντι ανήκε σ'ένα κενό εγκαταλελειμένο κτίριο. Ύστερα έβγαλε ένα κομμάτι χαρτί από το μεγάλο ταξιδιωτικό σάκο του, έγραψε κάτι, και το κόλλησε στη βιτρίνα. Μου είχε κινήσει τόσο πολύ την περιέργεια που παρά το κρύο βγήκα έξω με τις πιτζάμες και το φλυτζάνι καφέ στο χέρι κι έτρεξα να διαβάσω το σημείωμα. Όταν έφτασα μπροστά στη βιτρίνα ο άντρας ήταν άφαντος-όπως περίμενα. "Ονομάζομαι Ντέιβιντ Ένστελ και τα ελληνικά μου δεν είναι τόσο καλά. Είμαι ζωγράφος. Ψάχνω ένα μέρος, παλιό κατά προτίμηση,, που δε χρησιμοποιείται για να το κάνω στούντιο. Αντί ενοικίου προσφέρω πίνακες ζωγραφικής" Από κάτω υπήρχε το τηλέφωνό του. Πήρα το χαρτάκι κι έτρεξα πίσω στο σπίτι. Δεν είχα καμιά λύση στο πρόβλημά του. Ήμουν ανήλικη έτσι κι αλλιώς. Απλά κάτι σ'αυτόν τον άντρα, κάτι στην έκφραση, στην κορμοστασιά, στις κινήσεις του. Φαινόταν τόσο γνώριμο. Μετά από λίγα τουυυυτ της γραμμής ακούστηκε μια βαθιά, μπάσσα φωνή, με ξενόφερτη προφορά. 
-Παρακαλώ;
-Βρήκα ένα σημείωμά σας. Τι ζωγραφίζετε;
-Τα πάντα. Πιο πολύ τοπία ή χώρους. Αλλά κι οτιδήποτε άλλο. Έχετε χώρο σαν αυτό που ψάχνω;
-Θα ήθελα να δω πρώτα έργα σας. 
Του είπα να περάσει από το σπίτι σε ένα δύωρο. Θα είχε γυρίσει και η Στέλλα (η μάνα μου) και δε θα ήμουν μόνη εδώ. Δεν ξέρω τι έψαχνα από αυτόν τον άντρα. Έμοιαζε πολύ μεγαλύτερος. Ήταν. Η ώρα περνούσε, όμως εκείνος ήταν άφαντος. Δεν του είχα πει οτιδήποτε για την ηλικία μου ή για το ότι δεν διέθετα καν αυτό που ζητούσε. Απλά ίσως βρήκε αυτό που να έψαχνε. Ίσως, ίσως. Δε θα μάθαινα ποτέ γιατί ένιωθα ότι συνδεόμουν τόσο με αυτόν τον άνθρωπο.

Μετά από δύο μήνες πίσω στην Ελλάδα νομίζω ότι το βρήκα, αυτό που έψαχνα. Γύριζα κάθε μέρα την πόλη, με διαφορετική ταυτότητα κάθε λίγο. Προσποιούμενος ότι έψαχνα για κάτι διαφορετικό κάθε φορά. Όμως στην πραγματικότητα ένα πράγμα έψαχνα, εκείνη. Έπαιρνα όποια ιδιότητα μου τη θύμιζε, ζωγράφος, φωτογράφος, πλανόδιος μουσικός, άλλαζα τις δουλειές σε κτίρια και συνοικίες σαν τα πουκάμισα ψάχνοντας για εκείνη. Κι ενώ περνούσα το κατώφλι της πολυκατοικίας που με είχαν προσκαλέσει για την τωρινή αναζήτησή μου-έχοντας ήδη καθυστερήσει αρκετά-, κάποιος μου κράτησε την πόρτα του ασανσέρ ανοιχτή για να περάσω. Μέχρι που γύρισε και με κοίταξε. 
-Στέλλα; Η φωνή μου ήταν αβέβαιη. Δεν ήξερα αν με είχε αναγνωρίσει, αν ήταν πράγματι αυτή ή αν την έβλεπα επειδή ήθελα να τη δω. Η έκπληξή της ήταν ολοφάνερη, αλλά αντέδρασε με τρόπο που με ξάφνιασε. Η πόρτα του ασανσέρ έκλεισε απότομα μπροστά στα μάτια μου. Κι εγώ μετά από δύο κλάσματα του δευτερολέπτου ξεκίνησα να ανεβαίνω τρέχοντας τις σκάλες προσπαθώντας να προλάβω το ασανσέρ την ώρα που θα σταματούσε. Έφτανα στον τρίτο όταν άκουσα την πόρτα να ανοίγει.
-Στέλλα περίμενε. Σε έψαξα, σε έψαχνα, μήνες, χρόνια τώρα. Κοίτα με, μίλα μου.
Η γυναίκα προχωρούσε ακάθεκτη, μέχρι που τον ένιωσε να τη γραπώνει. 
Όχι, δεν έπρεπε να τον κοιτάξει, δεν έπρεπε να του μιλήσει.Είχε να τον δει δεκαέξι χρόνια αλλά το ήξερε ότι θα έλιωνε ξανά, θα κατρακυλούσε, θα έτρεχε στην αγκαλιά του όπως κάθε φορά. Και πάλι θα τον ξανάχανε όταν εκείνος θα βαριόταν, όταν η ανήσυχη φύση του θα έψαχνε και πάλι κάτι καινούριο -είτε ταξίδι, είτε ασχολία, είτε μανία-, για να ξαναγυρίσει πάλι σ'εκείνη λίγο καιρό μετά. Στα λίγα δευτερόλεπτα που δίστασε, στα λίγα δευτερόλεπτα που σταμάτησε για να σκεφτεί, να αναλογιστεί τα περασμένα, εκείνος την έσφιξε στα χέρια του, τον ένιωσε πάλι κοντά της, ένιωσε πάλι την καρδιά της να ξυπνά.

Ακούγονταν φωνές απ'έξω, κάποιος φώναζε τη μητέρα μου. Η φωνή ακουγόταν γνώριμη αλλά δε μπορούσα να σκεφτώ ακριβώς. Άνοιξα την πόρτα τρομοκρατημένη και δυο μάτια καταγάλανα, ίδια με τα δικά μου, με κοιτούσαν απωθητικά, σαν να παραβίαζα την πιο κρυφή στιγμή τους. Ήξερα καλά αυτό το βλέμμα, το έβλεπα τόσο συχνά στον καθρέφτη. Μα και τώρα έτσι ήταν, σαν να κοίταζα πάλι στον καθρέφτη.





Συνέχισα να διαβάζω. Είχα δυσκολία να συγκντρωθώ. Έπλαθα συνέχεια ιστορίες. Κοίταξα κλεφτά απ'το παράθυρο. Η απέναντι βιτρίνα ήταν άδεια. Ο δρόμος ήταν άδειος. Δε θα γνώριζα ποτέ τον πατέρα μου.
Δύο δευτερόλεπτα μετά χτύπησε το κουδούνι.
Έτρεξα να ανοίξω και κόντεψα να λιποθυμίσω. "Ονομάζομαι Ντέιβιντ Ένστελ" ξεκίνησε να λέει ο κουστουμαρισμένος άντρας στην εξώπορτα, μα κοκάλωσε κοιτάζοντας τα μάτια μου, και μ'έσφιξε στην αγκαλιά του.

Απογοήτευση.

Βγήκε απότομα από την εθνική φρενάροντας και άφησε τη μηχανή στο χώμα, φυτεμένο με πικροδάφνες, ακριβώς μπροστά στο μεταλλικό προστατευτικό κιγκλίδωμα στην άκρη του δρόμου. Κοίταζε κάτω και ζαλιζόταν. Βράχια, τραχιά, μύριζαν χώμα... και λίγο πιο μακριά -πολύ πιο κάτω στην πραγματικότητα- το απέραντο μπλε. Τα κύματα έσκαγαν στην ακτή με δύναμη τεράστια κι ο άνεμος βούιζε μες στο κεφάλι της. Έβγαλε το κράνος κι ένιωσε τα μαλλιά της να φεύγουν με τον άνεμο. Τα σύννεφα πύκνωναν στον ουρανό ενώ εκείνη έβγαζε τα ζεστά ρούχα της κι ένιωθε κάθε πόρο του δέρματος της να ανοίγει καθώς εισχωρούσε το κρύο. Άρχισε να ψιχαλίζει κι εκείνη είχε πια περάσει το κιγκλίδωμα, ένα βήμα και μετά δε θα υπήρχε άλλο. Το τελευταίο βήμα που θα έκανε θα την ένωνε με τη θάλασσα, τη στιγμή που οι χαμένες σταγόνες της βροχής ξαναγυρνούσαν εκεί που ανήκουν-αυτό έπρεπε να κάνει κι εκείνη (εξάλλου μια χαμένη σταγόνα βροχής ήταν κι αυτή!), και τον άνεμο που την παρότρυνε συνεχώς, σπρώχνοντάς την όλο και πιο πέρα.
Δε λύγισε τα γόνατά της για να πάρει φόρα. Απομακρύνθηκε από το κιγκλίδωμα και στάθηκε στη μέση του δρόμου. Όχι , δε θα άφηνε κανένα αυτοκίνητο να την παρασύρει ή να τη χτυπήσει σοβαρά. Έτρεξε με όλη της τη δύναμη, σαν να την κυνηγούσαν-μα την κυνηγούσαν, αναμνήσεις, σκέψεις, ο εαυτός της, οι άλλοι, η ζωή, η αδυναμία του χαρακτήρα της, η απάθειά της, τα ελαττώματά της, η απόρριψη, όλα- και πέταξε. Άνοιξε τα χέρια της στα πλάγια εκείνα τα δευτερόλεπτα της πτώσης. Δεν πέρασε καμιά εικόνα απ'το μυαλό της, ούτε ανάμνηση, ούτε αγαπημένα πρόσωπα ή αντικείμενα, τίποτα. Περίμενε ν'ακούσει έστω μια μελωδία στ'αυτιά της, να της δείξει ότι επιτέλους άγγιζε την ελευθερία, και πάλι τίποτα. Το σκούρο μπλε πλησίαζε, όμως τώρα έμοιαζε πιο πολύ με μια μάζα  άσπρη, αφρισμένη, θυμωμένη για ό,τι συνέβαινε. Το τελευταίο συναίσθημα που βίωσε ήταν το ζεστό νερό να αγκαλιάζει το σώμα της αντίθετα με τον κρύο αέρα.
Και εκείνη τη στιγμή άνοιξε απότομα τα μάτια της με το αίσθημα της πτώσης.
-Όλα καλά; ρώτησε εκείνος, καθισμένος στον καναπέ με το λάπτοπ ακουμπισμένο στα γόνατά του, ξενυχτώντας λόγω της δουλειάς.
-Ναι, μόνο εκείνο το περίεργο αίσθημα της πτώσης, ξέρεις της απογοήτευσης.

 Υ.Γ. Δεν ήμουν πάντα ούτε τόσο σνομπ, ούτε τόσο αναίσθητη ή κυνική. Αν γνώριζα τον παλιό εαυτό μου είμαι σίγουρη ότι θα με λάτρευα.

 Όσα κομμάτια κι μπορέσεις να ενώσεις
Δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις
Στα είπα όλα
Φίλα με τώρα

Καληνύχτα!

Απολογισμός.

Λίγο νωρίς δεν είναι για να βλέπεις φωτογραφίες ενός καλοκαιριού που ακόμα δεν έφτασε στο τέλος του; Μα έφτασε, δυστυχώς, έφτασε. Κι ήταν τόσο διαφορετικό απ'τα προηγούμενα, με τον τρόπο του. Κι ήταν γεμάτο, οργανωμένο μα κι αυθόρμητο, σε σωστή αναλογία. Αλλά και πάλι κάτι λείπει, πάντα δε θα λείπει κάτι ; Χάνεις τον καιρό σου. Περνάει τόσο γρήγορα ο χρόνος όταν περνάς όμορφα που δεν το καταλαβαίνεις και μετά καταλήγεις με αυτό το συναίσθημα, λες και δεν πρόκειται να υπάρξει η πληρότητα, πάντα κάτι θα σου χαλάει τη διάθεση. Θα μπορούσα να γράψω εδώ σκόρπιες φράσεις, να περιγράψω εικόνες-σταθμούς αυτού που τέλειωσε, όμως δεν ωφελεί. Πάντα στο τέλος υπάρχουν νικητές και χαμένοι ή έστω ζημειωμένοι. Κι εμείς τι είμαστε; Μα δεν έφτασε ακόμα το τέλος. Τώρα καταλαβαίνω απόλυτα αυτή τη φράση, το τέλος μιας εποχής - η αυγή μιας νέας. Αλλαγές, αλλαγές, αλλαγές, ήθελαν το χρόνο τους να συντελεστούν, τις αντιλαμβανόμαστε τώρα μόνο αν και βρίσκονται σε εξέλιξη εδώ και καιρό, μα τ'αποτελέσματά τους δεν είναι ακόμα ορατά, ίσως να μην είναι και ποτέ ορατά αλλά να μπορέσουμε μόνο να τα νιώσουμε. Μεταβατικό καλοκαίρι. Μπορεί να μην είναι εύηχη φράση, όμως ήταν σίγουρα όμορφο το περιεχόμενό της, με μια δική του μοναδική ομορφιά, που όμως δεν παύει να σου αφήνει αυτή τη γλυκόπικρη μελαγχολία, αυτά τα ανάμεικτα συναισθήματα νοσταλγίας κι ανυπομονησίας να περάσει γρήγορα ο καιρός αλλά και να σταματήσει εδώ ο χρόνος.

*

Κάποια άτομα είναι τόσο κλειστά από τη φύση τους. Αλλά όταν ανοίξουν την πόρτα ή έστω και μια χαραμάδα, ίσως θαμπωθείς από το φως που θ'αντικρίσεις. Θα βρεθείς σ'ένα θυσαυροφυλάκιο καλά προστατευμένο και οχυρωμένο.Και τότε εσύ θα αποφασίσεις αν θα περάσεις τη μισάνοιχτη πόρτα ή αν θα σε φοβίσει η λάμψη και το φως. Θέλει όμως προσπάθεια για να ανοίξει η πόρτα. Θα πρέπει να περάσεις εμπόδια διαποτισμένα από εμπειρίες επίπονες, δισταγμούς, ανασφάλειες, κυνισμούς και υπεκφυγές. Ενώ άλλα άτομα, πιο ανοιχτά, που δε διστάζουν να εμπιστευτούν, να ανοιχτούν, να πληγωθούν, αυτά τα άτομα που είναι φωτεινά πάντα, δε σου προκαλούν αυτή την ξαφνική χαρά της ανακάλυψης, ίσα ίσα που συνηθίζεις το φως που εκπέμπουν χωρίς να το συνειδητοποιείς παραμόνο τη στιγμή που το φως θα σβήσει, είτε επιλεκτικά είτε λόγω συνθηκών. Άραγε η δική μου απουσία θα κάνει αίσθηση, θα σε κάνει να νιώσεις κάτι, οτιδήποτε..αναρωτιέσαι.

close your eyes rewind,
I know just what you're thinking
close your eyes and think of me ...
why do we never know enough of happy ends?
why do they never show?
all the times that we have been so good and caring
how many times we'll never know...

*Ασφάλεια, αυτό νιώθω σε κάποιες αγκαλιές, γι αυτό και κάνω ιδιαίτερη μνεία σ'αυτές, κατάλαβες αγαπητή γάτα;

Ανατολή.

Λίγοι παραδέχονται και συμβιβάζονται με την πικρή αλήθεια πως ο έρωτας, παρά τη μανία του να ορκίζεται πως είναι αιώνιος, ποτέ δεν είναι. Πως είναι υπόθεση κάποιου κύκλου κι όταν αυτός ο κύκλος κλείσει δεν είναι αποτυχία, αλλά φυσική εξέλιξη. Πόσες τραγωδίες θα αποφεύγαμε αν το παίρναμε έτσι, και πόσο καλύτερα θα χαιρόμασταν τα ταξίδια της καρδιάς μας. Πώς όμως να αντέξεις μια τέτοια ακροβασία πάνω στην ανασφάλεια; Είναι πολύ προτιμότερο ένα ασφαλές ψέμα παρά μια ανασφαλής αλήθεια, δεν αντέχεται.

Ο αντίπαλος εραστής- Μαρω Βαμβουνάκη

Αυτό το θέμα της ειλικρίνειας, πόσο επίπονο είναι.

Ας μην είμαστε ειλικρινείς με τους άλλους αν δε θέλουμε, κι ας είναι λάθος. Αλλά όταν κρυβόμαστε πρέπει να ξέρουμε από πριν ότι αυτό λειτουργεί εις βάρος μας. Δε χτίζονται σχέσεις πάνω σε σαθρά θεμέλεια.

Ας είμαστε όμως τουλάχιστον με τους εαυτούς μας ειλικρινείς.

Κι όμως, όταν επιθυμούμε κάτι πολύ ερμηνεύουμε οποιαδήποτε κατάσταση και κάθε τυχαίο περιστατικό όπως μας συμφέρει, το προσαρμόζουμε στις προσδοκίες μας.
Όσο για την ανασφάλεια, όντας ανασφαλής δεν είμαι το κατάλληλο άτομο για να αναλύσει αυτό το θέμα. Ωστόσο δε νομίζω ότι είναι τόσο παράλογο, όλοι χρειαζόμαστε κάποια επιβεβαίωση πριν προχωρήσουμε σε κάποια πράξη, κάποιο σημάδι για να μας δείξει που βρισκόμαστε. Απλά κάποιοι από εμάς χρειάζονται λίγο περισσότερες επιβεβαιώσεις, ακόμα κι όταν δεν το παραδέχονται ή όταν δε θέλουν να το δείχνουν, ιδίως τότε.

Μα δε μπορώ ν'αγγίξω τα όνειρά σου, με τη σιωπή μου χίλιες λέξεις να σου πω..

Αποπροσανατολισμός*

Νομίζω ότι παραπονιέμαι συνέχεια χωρίς λόγο, μόνο για να παραπονιέμαι. Αλλά μετά,όταν αρχίζω και σκέφτομαι, όταν αναλύω το γιατί δε νιώθω χαρούμενη, είναι λες και όλα ξαφνικά βγάζουν νόημα. Με βλέπετε χωρίς να με παρατηρείτε. Δε μπορείτε να με παρατηρήσετε. Παρατηρείτε μόνο τις ανάγκες σας, εκείνες που ξεκινούν και καταλήγουν στα λεφτά. Περιλαμβάνουν και την τηλεόραση και μερικούς καθημερινούς καβγάδες. Έτσι από συνήθεια,να μην ξεχνιόμαστε.

...

Έβαλε τα κλειδιά στην πόρτα.

-Πώς πέρασες;

-Καλά, εσείς τι κάνατε;

-Εδώ. Κι άλλες περικοπές λέει. Άργησες να γυρίσεις, πού θα πάει αυτή η κατάσταση πια; Έναν ιδιωτικό σοφέρ θέλεις! Ξέρεις πού έχει φτάσει η τιμή της βενζίνης; Μυρίζεις κάπνα πάλι, εμ βέβαια σε τέτοιους χώρους που πας! Το σπίτι σου δε σε βλέπει καθόλου πια. Κάτσε μια μέρα μέσα. Έχεις μπλεχτεί με τριάντα παρέες.Κλείσει λίγο τον κύκλο. Μάζεψε επιτέλους τα ρούχα σου...Στη ντουλάπα γίνεται χαμός! Μόνο απαιτήσεις έχεις. Μόνο ζητάς και περιμένεις. Τόσο εγωίστρια είσαι. 

-Συγγνώμη, Ζούσα.

Θα μπορούσαμε να ζούμε όλοι. Αλλά από τη στιγμή που δε θέλετε εσείς, γιατί να πρέπει κι εγώ να πεθάνω μαζί σας; Με βλέπετε χωρίς να με παρατηρείτε. Αλλάζω. Δεν είμαι τόσο εγωίστρια, απλά, να, δεν έχω καθόλου αυτοπεποίθηση και προσπαθώ να το κρύβω. Είμαι ανασφαλής επίσης, αλλά δε νοιάζεστε για να μου προσφέρετε ασφάλεια, συναισθηματική. Θέλω να σας εμπιστευυτώ,αλλά αντί να ανοίξετε το μυαλό σας αναμασάτε τις ίδιες παρατηρήσεις με το ίδιο υποτιμητικό βλέμμα. Τι να κάνω εδώ μέσα; Να κοιτάω είτε την οθόνη, είτε τους τοίχους, είτε τις μάσκες σας; Τι πρέπει να κάνω για να με προσέξετε και να θελήσετε να με γνωρίσετε πραγματικά;

 ...

-Πες μου ένα προτέρημά μου.
-Παράτα με, δεν είναι ώρα για βλακείες. Δε βλέπεις ότι βιάζομαι;

Βιασύνη, αυτό είναι πια η ζωή μας.

 ...

-Γιατί δε φοράς πια το ρολόι σου έξω από το σπίτι;

-Επειδή φοράω βραχιόλια τελευταία.

Επειδή βαρέθηκα να μετράω τα δευτερόλεπτα που μου απομένουν για να περάσω καλά. Βαρέθηκα να μετράω πόσο χρόνο ζωής έχω ακόμα κάθε μέρα. Κι όλοι είναι περαστικοί, γι αυτό έχω τριάντα παρέες. Επειδή όσο κι αν αγαπιόμαστε κάποτε χωριστά θα καταλήξουμε.
Η ανασφάλεια, που λέγαμε, μου βγαίνει σε κοινωνικότητα.

Η έλλειψη αυτοπεποίθησης σε εγωισμό, αλλά όχι ατομιστικά ακριβώς.

Η αδιαφορία σας με κάνει να εκτιμώ αυτούς που νοιάζονται για μένα.

Οι απαιτήσεις σας κι όσα δε θέλετε να καταλάβετε με οδηγούν έξω, με απομακρύνουν από εδώ, με οδηγούν στη ζωή. Ξέρεις, στον έξω κόσμο.

Κι ο τόσο συχνός πια θυμός, τα νεύρα σας, με κάνουν ν'αγαπάω όλο και πιο πολύ τη ζωή μου.

Και κάποτε νόμιζα ότι δε μπορώ να αγαπήσω, να φανταστείς...

 Ζήσε μονάχα την στιγμή
και άσε το μετά
ένα σωσίβιο η ζωή
που ξεφουσκώνει αργά

Ανοιξιάτικο*

-Γιατί φέυγεις;

-Με ενοχλούσε η μυρωδιά.

-Η δική μου μυρωδιά;

-Η μυρωδιά του τσιγάρου, δηλαδή ναι, η δική σου.

- Εμένα πάλι η δική σου με τρελαίνει.

-Ναι, οσμή σαν λασπωμένου χώματος και βρεγμένου γρασιδιού;

-Καλά το πας. Κάτι πολύ φθινοπωρινό σαν το βρεγμένο χώμα και τη μυρωδιά της γης που αναγεννιέται, αλλά και κάτι ανοιξιάτικο μαζί, σαν τη μυρωδιά των άσπρων τριανταφύλλων.

-Μα τα άσπρα τριαντάφυλλα ούτε μυρίζουν, ούτε είναι όμορφα σαν τα κόκκινα.Τα κόκκινα είναι τα λουλούδια του έρωτα, του πάθους.

-Μα τα άσπρα είναι για όσους μπορούν να δουν την ομορφιά σε κάθε τι, για όσους δεν νοιάζονται για το περιτύλιγμα, για όσους δεν είναι επιφανειακοί. Και κυρίως για όσους διαθέτουν αυτή την υπεροχή που σε καθηλώνει χωρίς να έχουν επίγνωση της επίδρασης που ασκούν πάνω σου. Θα μείνεις λίγο ακόμη;

το λάτρεψα αυτό*

Καληνύχτα.

ΑΠΟΡΙΑ (ως απόρροια μίας κατάστασης)

...Περνάν' οι νύχτες,
τα δευτερόλεπτα βαριά
στους λεπτοδείκτες
ζητώντας κάτι
που να μη γίνεται ουρλιαχτό
κι οφθαλμαπάτη...

Οφθαλμαπάτη φαντάζουν όλα, διαστρεβλωμένα λόγια, αναμνήσεις ξεχασμένες κι απορίες.
Απορίες που συνήθως μένουν στους εαυτούς μας.
Απορίες που ξεχνάμε να απευθύνουμε σ'οποιονδήποτε.
Κι έτσι, τα αναπάντητα αυτά ερωτήματα μας στοιχειώνουν, κατακλύζουν το μυαλό και το σώμα μας, μεταδίδονται σαν ασθένεια μολυσματική, από το ένα δευτερόλεπτο στο επόμενο.
Συγκέντρωση και λογική μηδέν.
Μόνο απορίες που κανένας δε μπορεί να λύσει, μάλλον γιατί ο μόνος που θα μπορούσε ποτέ δεν έμαθε...Φοβήθηκες να ρωτήσες και προτίμησες να τρελαθείς από τη σκέψη των απείρων εκδοχών για την έκβαση μίας κατάστασης.
Και στο τέλος τι έγινε; Δε θα μάθεις, θα μείνεις με την απορία, μιας και το τέλος δε θα έρθει όσο δεν το επιτρέπεις εσύ. Όσο βάζεις τον εαυτό σου ως εμπόδιο, όσο κινδυνεύεις με τη θέλησή σου για να βεβαιωθείς ότι δε θα έρθει το αναπόφευκτο...Κι όλα αυτά επειδή δεν έλυσες την απορία σου ηθελημένα, όσο ακόμα μπορούσες.

...Δε λες κουβέντα,
κρατάς κρυμμένα μυστικά
και ντοκουμέντα...

Αυτοσχεδιασμός*

Ξαφνικά τα χέρια της ξεκίνησαν να τρέμουν.

Ήταν σίγουρη ότι δε θα της συνέβαινε αυτή τη φορά, είχε προετοιμαστεί καλά, κυρίως ψυχολογικά.

Τη στιγμή που άγγιξε τα τάστα το τρέμουλο έγινε ακόμα πιο ακανόνιστο.

Εντάξει έχεις φτάσει στη μέση του κομματιού χωρίς λάθος, ηρέμησε, δε θα σε φάει κανείς και να κάνεις λάθος, χαλάρωσε, δεν έχεις λόγο να νιώθεις έτσι.

Κι όμως, ένιωθε έτσι, περίεργα. Δεν ήταν αγχωμένη,ούτε ο χτύπος της καρδιάς της ήταν ακανόνιστος, ούτε ένιωθε το κεφάλι της να βουίζει. Όλα ήταν εντάξει, μόνο τα χέρια της.

Τα ένιωθε να έχουν φύγει από το σώμα της, να δρουν μόνα τους ανεξέλεγκτα.

Τουλάχιστον φαίνεται να επικοινωνούσαν μεταξύ τους.

Λίγο πριν το τέλος, έκανες λάθος, αλλά ευτυχώς έχεις μάθει, υπάρχει κι ο αυτοσχεδιασμός.

Φάνηκε? Εκείνοι είπαν πως όχι, δεν ακούστηκε ότι αυτοσχεδίαζες.

Απλά ο αυτοσχεδιασμός είναι τόσο ακανόνιστος, τόσο αυθόρμητος και προσωπικός.Κι απλά, ίσως να μην το αντιλαμβάνεσαι αλλά πονάει, πονάει η επίγνωση του ότι στιγμάτισες κάτι που δε σου ανήκει, ότι το καταχράστηκες κι ένα κομμάτι του έγινε δικό σου.

~Ακούς εκεί, ο Μέγας Αλέξανδρος έκανε "ένοπλη εξερεύνηση" τι άλλο θα γράψουν τα βιβλία μας... 

~ Την τρίτη 4-8 στα Ben and Jerry's δίνουν δωρεάν παγωτό, έρχεσαι?

~Η συναυλία κατά τα άλλα πήγε καλά ας πούμε:)

~Μία βδομάδα έμεινε, μετά άλλες δύο διακοπές, μετά άλλες δύο μάθημα, και μετά άλλες τέσσερις εξετάσεις, υπομονή.

Καλό μήνα:)

Ασυναρτησίες ( ή Πάθος )

Πες μου ότι κάνω λάθος, μίσησέ με.

Θα ξέρω ότι με σκέφτεσαι, ότι έχω κυριεύσει τον κόσμο σου.

Το μίσος βγάζει πάθος και το πάθος οδηγεί στο ξέσπασμα.

Εκεί που επιτέλους βγάζεις από μέσα σου όσο θυμό έκρυβες απελπιστικά καλά.

Κι ο θυμός, τα νεύρα οδηγούν είτε στη Λύτρωση είτε στη Λύσσα, στη μανία γι ακόμα περισσότερες διαμάχες.

Κι η διαμάχη τι είναι? Έκφραση, υποστήριξη μιας θέσης με πάθος. 

πάθος. πάθος. πάθος.

Σαν κι αυτό που βγαίνει από τις σκέψεις σου, αυτές τις σκέψεις που κυρίευσα και που τώρα πια εγώ καθοδηγώ.

Μα μακάρι να ήξερα ότι με μισείς, να είμαι σίγουρη έστω και γι αυτό, να είμαι σίγουρη για κάτι που αφορά εσένα και μόνο εσένα.

Κι ίσως να κατέκλυσες εσύ το μυαλό μου άθελά σου.

Πάθος. πάθος. πάθος.


*

Αϋπνία.

Ξύπνησε πριν καν ξημερώσει  με εκείνο το αίσθημα της πτώσης που σε τρομάζει όσο τίποτα άλλο καθώς σε βγάζει από το λήθαργο. Σηκώθηκε κατευθείαν νομίζοντας ότι είχε αργήσει, και δύο μόλις λεπτά μετά βρήκε τον εαυτό της να αναρωτιέται. Γιατί να έχει αργήσει? Αφού δεν είχε κάποια υποχρέωση αξημέρωτα. Παρ'όλο που ήταν αρκετά νωρίς ήξερε ότι δε θα κατάφερνε να ξανακοιμηθεί οπότε δεν προσπάθησε καν. Άνοιξε το ραδιόφωνο, αρκετά δυνατά για να είναι σίγουρη ότι θα ενοχλήσει το ζευγάρι του διπλανού διαμερίσματος κι η μουσική ξεχύθηκε στο χώρο δίνοντας ζωή στο σκοτεινιασμένο ακόμα διαμέρισμα. 

Όσο περίμενε να ζεσταθεί το νερό πριν φτιάξει καφέ το θέαμα έξω από το παράθυρο τράβηξε την προσοχή της. Εκείνη τη στιγμή άκουσε το χτύπημα στην πόρτα, δεν άνοιξε όμως, όντας σίγουρη ότι κάποιος από το διπλανό διαμέρισμα ήθελε να παραπονεθεί για τη μουσική που τον έβγαλε από την ύπνωση. Ο άγνωστος επισκέπτης επέμενε στην πόρτα, το νερό έβραζε κι εκείνη συνέχιζε να κοιτάζει από το παράθυρο τους αγνώστους σε αυτήν ανθρώπους να μαλώνουν. Κάνοντας μία αποφασιστική κίνηση άνοιξε το παράθυρο.

-Καλημέρα.Κι αν αύριο ένας από εσάς πέθαινε δε θα νιώθατε τύψεις που ανταλλάσετε αυτά τα πικρά λόγια τώρα, αξημέρωτα, χωρίς αιτία, απλά για να εκτονωθείτε?

Με τον ίδιο τρόπο ξανάκλεισε το παράθυρο χωρίς να περιμένει να ακούσει την απάντηση. Έκλεισε το μάτι της κουζίνας έχοντας χάσει κάθε ίχνος καλής διάθεσης, μιας και το χτύπημα στην πόρτα συνεχιζόταν.Άνοιξε απότομα έτοιμη να γρονθοκοπήσει το άτομο που θα έβλεπε έξω.

Κοίταξε δεξιά, αριστερά αλλά δεν είδε κανένα, παραμόνο ένα σημείωμα "Εσύ δε νιώθεις τύψεις για ό,τι έκανες ποτέ?" . Ξαναμπήκε φουριόζα στο διαμέρισμα κι έτρεξε στο παράθυρο. Οι άνθρωποι στο δρόμο ήταν αγκαλιασμένοι την ώρα που ένα τρίτο άτομο έβγαινε από την πολυκατοικία της κατευθυνόμενο σ'ένα τόσο γνώριμο ασημί wolkswagen.

 

 Καλό μεσημέρι :)

ΑΥΘΟΡΜΗΤΙΣΜΟΣ.

Κι εκεί που νομίζεις ότι έχεις σταματήσει να νιώθεις, ότι έχεις μείνει στάσιμος στα πιστεύω και τις απόψεις σου, όλα καταρρίπτονται..! Συνεχίζουμε να εξελισσόμαστε, απλά υπό διαφορετικές συνθήκες. Ήμουν σίγουρη ότι θα περνούσε πολύς καιρός μέχρι να ξανανιώσω εγώ, μέχρι να πω: είμαι ικανοποιημένη με ό,τι έχω και έχω καλό προαίσθημα. Τελικά κατάλαβα ότι δεν υπάρχει προαίσθημα, ούτε τακτική, μόνο αυθορμητισμός. Εσύ θα καθορίσεις το πως θα σε δει ο άλλος, το θέμα είναι να αποφασίσεις από την αρχή ότι θέλεις να δείξεις τον εαυτό σου, κι όχι το πως θα ήθελες να είναι ο εαυτός σου. Εξάλλου έτσι είμαστε όλοι πιο όμορφοι, όταν είμαστε αυθόρμητοι, κι όταν δεν κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις, εξάλλου οι λέξεις πάντα παίζουν παιχνίδια. Η σημασία τους αλλάζει συνέχεια, ο καθένας εκλαμβάνει διαφορετικά την ίδια φράση. Και ξαναγυρίζω στο θέμα μου, αν υπάρχει θέμα, ο καλύτερος εαυτός μας, είναι αυτός που μας βγαίνει όταν απαντάμε χωρίς να σκεφτόμαστε, χωρίς να περιοριζόμαστε, όταν είμαστε αυθόρμητοι.
Και τώρα είμαι σίγουρη, ποτέ δε σταματάς να νιώθεις. Κι ακόμα κι όταν νομίζεις ότι είσαι κενός κι ότι η ρουτίνα έχει κατατροπώσει το "εγώ" σου αλλά και το "αυτός" ή "αυτή" σου ή καλύτερα το "εκείνος" , μιας και το "αυτός" είναι απαίσια λέξη, και τότε νιώθεις. Ακόμα και το κενό είναι "κάτι" γιατί σε βάζει σε σκέψεις, σε κάνει να καταλαβαίνεις την κατάστασή σου και να ψάχνεις ερεθίσματα μόνο για να καταλάβεις αν νιώθεις.
Και το συμπέρασμα είναι πάντα θετικό.
~
Και μετά λες "δείξε το ενδιαφέρον σου" στον εαυτό σου και φυσικά γεννιέται εκείνο το ερώτημα. Ένα ΠΩΣ που θα σε στοιχιώσει. Χαλάρωσε. Δεν αξίζει να παίρνεις τη ζωή τόσο στα σοβαρά, ένα αστείο είναι, σωστά? 

...Like a circle in a spiral Like a wheel within a wheel Never ending or beginning, On an ever spinning wheel As the images unwind Like the circles that you find In the windmills of your mind...

Καλημέρα=)