θυμάρι

Πρέπει να σταματήσεις να σκέφτεσαι τόσο, κοριτσάκι, θα το κάψεις-και δεν είναι ότι σου περισσεύει κιόλας.  Οι λέξεις είναι ένα μπερδεμένο σύννεφο στο κεφάλι μου, κι είναι ακόμα μόνο λέξεις.
γκρι.
Χτες μου είπες ότι δε γράφω πια για σένα.
Μα ούτε εσύ γράφεις για μένα. Ούτε εσύ σκέφτεσαι εμένα.
Προχωράς, προχωράω και έτσι συνεχίζεται η ζωή.
Δύο ευθείες έχουν είτε ένα, είτε άπειρα κοινά σημεία.
Εμάς νομίζω ότι ήταν ένα.
Μπορεί να φάνηκε ότι διήρκεσε σαν άπειρα, αλλά όχι. Ήταν ένα.

Το παρελθόν το κρατάμε, αυτό είναι ό,τι είμαστε.
Τι πάει να πει σ'αυτή τη γλώσσα τη βουβή βαστάω γερά κρατάω καλά
Και στο τέλος της μέρας εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να κάνουμε αυτοκριτική.

Για πες λοιπόν, είσαι εντάξει με τον εαυτό σου;
Κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια γιατί είσαι ηθικός και δεν κλέβεις, δε χτυπάς και δεν απατάς την κοπέλα σου. 
Αλλά η ηθική σου σταματάει στα μικροπροβλήματα της καθημερινότητας.
Πόσο ηθικό είναι να θαλασσοπνίγονται άνθρωποι;
Πόσο ηθικό είναι να σε εκμεταλλεύονται;
Κάνε την εκμετάλλευση του άλλου δική σου κι ίσως νιώσεις.
Ίσως τα βράδια να μην κοιμάσαι τόσο ήσυχα.
Ίσως να σταματήσεις να νιώθεις ολοκληρωμένος ηθικά επειδή το μόνο που κάνεις είναι να μην κλέβεις, να μη χτυπάς, να μην προσπαθείς για τίποτα άλλο πέρα από τις δικές σου ιδιοτελείς ανάγκες.

Χάος

~Κι αφού είμαστε τόσο ευαισθητοποιημένοι γιατί υπάρχουν ακόμα άστεγοι;

Γιατί πεθαίνουν ακόμα καθημερινά άνθρωποι από ελλείψεις; Από αδυναμία ικανοποίησης των βασικότερων αναγκών τους; 

Γιατί το παιδάκι που ζητάει χρήματα πουλώντας τριαντάφυλλα ή ο μετανάστης που σε παρακαλάει να αγοράσεις θήκη για το κινητό σου είναι ακόμα θύματα εκμετάλλευσης;

Γιατί υπάρχει εκμετάλλευση;

Γιατί υπάρχει πόλεμος, κακία, θάνατος από μη φυσικά αίτια, φόβος;

  Επειδή εσύ κι εγώ γλυκό μου σπουδάζουμε και προσπαθούμε να φτιάξουμε τους τέλειους εαυτούς μας για να ασχοληθούμε μεγαλώνοντας με τα προβλήματα του κόσμου. Για να είμαστε σπουδαγμένοι γιατροί για να μην εξετάζουμε κάποιον αν δε μας πληρώσει και για να εξετάζουμε μόνο στο ιατρείο μας όχι για να τρέχουμε για την κοπέλα που λιποθυμάει στο δρόμο ή για το πρεζάκι που καρφώνει τη βελόνα στο μπράτσο του. Για να είμαστε δικηγόροι που θα ζητάμε φυσικά αντίτιμο για να υπερασπιστούμε το σπίτι του ανθρώπου ο οποίος παλεύει για να το κρατήσει. Για να είμαστε μηχανικοί που θα ερευνούμε και θα κατασκευάζουμε αγαθά προς πώληση, σ'εκείνους που μπορούν να τα αγοράσουν. Για να είμαστε δάσκαλοι που θα περιμένουμε το διορισμό στο δημόσιο ή θα επιλέξουμε τη λύση των ιδιαίτερων μαθημάτων, με το γνωστό αντίτιμο φυσικά. Εσκεμμένα παραλείπω να αναφερθώ στον παράγοντα που καλείται ανεργία, παρ'όλα αυτά σχολιάζω τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις σου στην περίπτωση που θα είχες τη δυνατότητα να ασκήσεις το επάγγελμά σου. 

  Διαβάζουμε, ακόμη, βιβλία,ακούμε μουσική, μορφωνόμαστε, μαθαίνουμε γαλλικά και αγγλικά και ισπανικά, χορεύουμε και διασκεδάζουμε σαν να μην υπάρχει αύριο(20), δε μας αρέσει το αύριο(30), δε θέλουμε να έρθει(50), ίσως και να μην υπάρχουμε αύριο(70 χρονών). Ζούμε τη στιγμή για να τη ζήσουμε, είμαστε νέοι, ο κόσμος είναι δικός μας, και μπορούμε να πραγματοποιήσουμε κάθε όνειρό μας, έστω και σε τιμή ευκαιρίας. Προσπαθούμε, τουλάχιστον. Να βρούμε την ιδανική δουλειά, τον ιδανικό σύντροφο, σπίτι και κατοικίδιο. Ε, ακόμα κι αν δεν είναι τα ιδανικά δεν πειράζει, αρκεί να τα βρούμε, αρκεί να αποκτήσουμε αυτά που ονειρευό(νταν καποιοι για μας)μασταν όταν ήμασταν νέοι, αρκεί τα παιδιά να μεγαλώσουν, να σπουδάσουν, να τους βρούμε δουλειά(!), να δούμε εγγόνια, τα παιδιά και τα εγγόνια μας να γίνουν ό,τι δε γίναμε, να συνεχίσουν ό,τι αρχίσαμε, να μας σκέφτονται, να μας θυμούνται, να μας αγαπούν....

Και τότε γιατί να μη μας σκέφτονται, να μη μας θυμούνται και να μη μας αγαπούν και άλλοι άνθρωποι; Γιατί να μην προσπαθούμε να βελτιώσουμε και τη ζωή των συνανθρώπων μας όταν μπορούμε;  Και τι θα γίνει δηλαδή αν δώσεις ένα χρόνο από τη ζωή σου εσύ μελλοντικέ γιατρέ για να πας εθελοντικά με μια οργάνωση εκεί που χρειάζεται πραγματικά βοήθεια; Ή εσύ δικηγόρε μου αν υπερασπιστείς εκείνους που το έχουν ανάγκη αφιλοκερδώς; Ή εσύ αρχιτεκτόνισσα αν φτιάξεις ένα σπίτι από υλικά που θα βρεις γύρω σου για κάποιον άστεγο; Τόσο μεγάλο είναι το τίμημα; Έχεις πιθανότατα περισσότερα χρόνια ζωής ακόμη από όσα έχεις ζήσει μέχρι τώρα. Προλαβαίνεις να χορέψεις, να ακούσεις μουσική, να διασκεδάσεις και να κάνεις παιδιά. Αλλά ακόμη κι αν έχεις λιγότερη ζωή μπροστά σου, δεν αξίζει να αφιερώσεις λίγη από αυτήν σε κάποιον άλλο πέρα από σένα; Τόση έχεις αφιερώσει μέχρι τώρα που κουράστηκες;

Εγώ, όμως, είδα κι άκουσα γι ανθρώπους που τα κάνουν αυτά, κι ακόμη περισσότερα. Που κάνουν ό,τι μπορούν, ανεξάρτητα από το επάγγελμά τους για να βοηθήσουν όσους βρίσκονται σε ανάγκη. Κι όταν οι δεύτεροι σταματήσουν να βρίσκονται σε ανάγκη θα βοηθήσουν με τη σειρά τους άλλους όταν χρειαστεί. Ένα ποσοστό εξ' αυτών τουλάχιστον. Ακόμη κι ένα πακέτο μακαρόνια να αγοράσεις και να δώσεις στο σημείο συλλογής τροφίμων στη σχολή σου πρόοδος είναι σε σχέση με το σταύρωμα των χεριών ή την αλλαγή του καναλιού στην τηλεορασούλα σου όταν ακούς για πρόσφυγες. Όχι ότι δε μπορείς να βοηθήσεις πολύ περισσότερο, αλλά δε θα σου πει κανένας να το κάνεις. Σημασία έχει να νιώσεις εσύ την ανάγκη.

Και γιατί δεν τη νιώθεις-ή έστω τη "νιώθεις" αλλά δεν προλαβαίνεις να την ικανοποιήσεις μιας και δεν έχεις χρόνο (βέβαια χρόνο για το κινητό σου έχεις άπλετο) ; Επειδή είσαι φυλακισμένος, γλυκό μου, του σύγχρονου πολιτισμού μέσα στον οποίο κι εσύ κι εγώ μεγαλώσαμε. Μάθαμε να κοιτάμε οθόνες, να μιλάμε σε κεραίες και καλώδια(πλέον όχι βέβαια!) και να υπακούμε σε μηχανικές φωνές. Και κάπως έτσι ξεχάσαμε να σκεφτόμαστε, όχι μόνο τους άλλους, αλλά και τον εαυτό μας. Γιατί αν δεν είναι αυτοπραγμάτωση να βοηθήσεις τους άλλους και να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, τότε ποια είναι  η αυτοπραγμάτωση; ΤΙ θα σε κάνει να αισθανθείς καλύτερα και πιο ολοκληρωμένος; Και θα μου πεις, "εσύ γι αυτό θα πήγαινες κάπου εθελοντικά να προσφέρεις βοήθεια;" Και θα σου έγνεφα αρνητικά... Αλλά σίγουρα αυτό είναι ένα συναίσθημα που κερδίζω κάθε φορά και με κάνει να νιώθω φτερά να βγαίνουν από την πλάτη μου, να τρέχω στο δρόμο χαμογελώντας επειδή δεν έχασα άλλο ένα απόγευμα που θα ήταν για τον εαυτό μου.

Δε θα σταματήσουν να υπάρχουν άστεγοι, άνθρωποι που τους εκμεταλλεύονται ή πτώματα που δε θα έπρεπε να είναι πτώματα γύρω μας. Δε θα σταματήσει ο πόλεμος, δε θα εξαλειφθεί η πείνα ή θα κοπάσουν οι φυσικές καταστροφές επειδή εσύ κι εγώ θα προσφέρουμε ένα πακέτο μακαρόνια ή ένα απόγευμα από τη ζωή μας για να κάνουμε κάποιους ανθρώπους να χαμογελάσουν. Σκέψου όμως ότι αυτό το χαμόγελο αξίζει περισσότερο από εκείνο που είδες σε μια φωτογραφία όπου πάτησες like πριν επτά λεπτά.

Σου έδωσα ένα χάος προς προβληματισμό ευχόμενη να πήρες κίνητρο για να βάλεις σε τάξη τη ζωή σου. 

Σχόλιο: Απλουστεύσεις της πραγματικότητας και πλευρές του θέματος όπως η ανεργία δε σχολιάστηκαν εσκεμμένα. Αυτό δεν αποτελεί πάτημα για σένα φυγόπονε άνθρωπε.

Φωτογραφία: Μυρσίνη Μαυραπίδη, Λιμάνι Μυτιλήνης.

Α, και σ'ευχαριστώ που με πιέζεις να γράφω πότε πότε ρε Γιάννη.

"Άσε τον εαυτό σου πιο ελεύθερο, κοριτσάκι."

Το κεφάλι μου θέλει να σπάσει. Κάθομαι στη μαύρη καρέκλα του γραφείου μου και καταλαβαίνω πως το ποσοστό στο οποίο πιέζω τον εαυτό μου είναι μηδαμινό μπροστά σ'αυτό που θα ακολουθήσει. Φτιάχνω καφέ. Πότε συνήθισα εγώ στον καφέ; Δεύτερος για σήμερα. Κλείνω τα μάτια μου και δίνοντας φόρα στην καρέκλα με τα χέρια μου την αφήνω να γυρίζει γύρω από τον εαυτό της με εμένα πάνω. Ανοίγω τα μάτια μου σε τυχαία σημεία της διαδρομής και ξέρωαπό πριν τα ανοίξω σε ποιο κομμάτι του δωματίου θα μπορώ να δω. Άσε τον εαυτό σου πιο ελεύθερο, σου λέω συχνά. Τώρα χρειάζεται να το πω και στον εαυτό μου όμως. Κοριτσάκι σε παρακαλώ, χαλάρωσε. Ενώ η καρέκλα συνεχίζει να στροβιλίζεται εγώ ανοίγω απότομα τα μάτια μου και τα καρφώνω στο κατάλευκο ταβάνι. Ζαλίζομαι. Λίγα δευτερόλεπτα μετά παρατηρώ ότι τελικά είναι κι αυτό σημαδεμένο-εξάλλου τίποτα δεν είναι κατάλευκο ή κατάμαυρο στη ζωή. Γκρίζες σκιές, από το φωτιστικό και τα έπιπλα. Στροβιλίζομαι πιο γρήγορα προσπαθώντας να εξαφανίσω τις σκιές και να επιστρέψω στο λευκό. Θυμάμαι μικρή που ανέβαινα στο μύλο, στις παιδικές χαρές, ή που έτρεχα γύρω από αυτόν για να τον γυρίζω. Τώρα οι περισσότερες παιδικές χαρές δεν έχουν πια μύλους, ή γυρω-γύρω-όλοι, μόνο κάτι σκέτες μουντές ξύλινες κούνιες. Τεχνοκρατικές και γκρίζες. Άντε και καμιά τραμπάλα. Θα μου πεις δεν πάνε και πολλά παιδιά πια στις παιδικές χαρές για να φροντίζουμε για τη συντήρησή τους. Τώρα κλεινόμαστε όλο και από μικρότερη ηλικία στα διαμερίσματα και στις ηλεκτρονικές συσκευές μας, προσπαθώντας να αποφύγουμε τους εαυτούς μας. Κι όσο μεγαλώνουμε και αναγκαστικά βγαίνουμε στον κόσμο, ξεκινάμε να δίνουμε αξία στις λέξεις. Όμως ποτέ δε μάθαμε. Μιλάμε για ελευθερία με το να ανεβάσουμε σε κάποιο ιστότοπο μια φωτογραφία που γράφει πάνω "freedom". Μιλάμε για ειλικρίνια και μέρα με τη μέρα κορο'ι'δεύουμε όλο και πιο πολύ τους ίδιους τους εαυτούς μας. Μιλάμε για αγάπη και σκορπάμε λέξεις σε καταστάσεις κι άτομα με αξία μηδαμινή. Βιώνουμε έρωτες κενούς παντελώς, χωρίς όχι απλά περιεχόμενο, αλλά και χωρίς υπόσταση γενικώς. Κάποιες στιγμές βγαίνουμε από το λήθαργο. Ζούμε κάποιες στιγμές. Ένα όμορφο βράδυ σε μια ταράτσα με γέλια, ένα άλλο με αγκαλιές, μια βόλτα στο λιμάνι ή μια ολοήμερη εκδρομή κάπου κοντά, ίσα για το διαφορετικό. Κι όταν καταλαβαίνουμε ότι αυτές οι στιγμές αξίζουν αντί να το εκμεταλλευόμαστε και να τις πολλαπλασιάσουμε απογοητευόμαστε και σταματάμε. Νομίζουμε πως δε μπορούμε να το κάνουμε πια. Πως δε μπορούμε να είμαστε αρκετά ελεύθεροι, αρκετά αυθόρμητοι ή αρκετά αστείοι. Οι καταστάσεις μας αλλάζουν, κι εμείς αντί να αγαπάμε τον εαυτό μας νομίζουμε ότι τον έχουμε χάσει, ποσπαθούμε συνέχεια "να βρούμε τον εαυτό μας" γυρίζουμε στο παρελθόν και καταλήγουμε σε ακόμα περισσότερα αδιέξοδα.
Και σήμερα ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι ο Ιούλιος άλλης μιας χρονιάς τελειώνει. 
Είναι σαν να βλέπω ένα τραίνο να περνάει. Να περιμένω σε μια στάση αγκαλιά με ένα βιβλίο και να βλέπω τρένα να έρχονται και να φεύγουν. Το μόνο που αλλάζει στο σκηνικό είναι το βιβλίο. Τη μια το λένε μαθηματικά, την άλλη φυσική, την άλλη καλοκαίρι, την επόμενη γέλιο, χαρά, δάκρυα, χρώματα,μυρωδιές,σύννεφα,ταξίδια,ΑΟΔΕ,φωτογραφίες,τραγούδια δικά μας και άλλων,φιλιά, ζωή. Αυτό είναι τελικά το βιβλίο, η ζωή.
Και ο καθένας γράφει το δικό του.
Ίσως να νομίζει σαν κι εμένα πως κάθεται στο σταθμό και απλά περιγράφει ότι βλέπει να διαδραματίζεται μπροστά του. Ίσως να καταλάβει κάποια στιγμή πως πράγματι σ'όλα αυτά τα τρένα επιβιβάστηκε κι ο ίδιος, ταξίδεψε, αγάπησε. Απλά χρειάστηκε κάποιες φορές να γυρίσει στην αφετηρία. Ξέρεις τι πρέπει να κάνουμε; Να κρατάμε λίγο περισσότερο τις στιγμές από τα ταξίδια και λίγο λιγότερο αυτές από την αναμονή..Και κυρίως να ταξιδεύουμε πιο πολύ, πιο συχνά, πιο έντονα.

 

Η καρέκλα σταμάτησε να γυρίζει και  επιστρέφω στο γραφείο και το διάβασμά μου.

Άσε τον εαυτό σου πιο ελεύθερο, κοριτσάκι.

 

Καλό μεσημέρι:)

P.S. ..All the things you got
All the things you need
Who bought you cigarettes and bribed the company
To come and see you, honey...

Εποπτεία των αισθήσεων

  Ο σκοπός μου σήμερα είναι να σε κάνω να νιώσεις μυρωδιές. Να σε κάνω να μυρίσεις τις εικόνες μου, όχι απλά να τις δεις επιφανειακά, αγάπη μου. Κάποτε διάβασα πώς η πιο ισχυρή αίσθηση είναι η όσφρηση. Δεν το πίστευα αυτό. Πίστευα πως η ακοή ή η όραση ή η αφή τουλάχιστον, όχι τόσο οι γεύση, είναι οι πιο ισχυρές αισθήσεις. Δεν το πίστευα μέχρι να νιώσω τη μυρωδιά σου γύρω μου τις στιγμές που εσύ ήσουν χιλιόμετρα μακριά. Κι όσο εύκολο μου ήταν να φέρω την εικόνα σου δίπλα μου, ή την αίσθηση των χεριών σου γύρω μου ή τη γεύση σου στο στόμα μου τόσο πιο δύσκολο πίστευα ότι ήταν να θυμηθώ ακριβώς τη μυρωδιά σου. Κι όμως...
   Όσο το σκέφτομαι περισσότερο πιστεύω πως δεν ξεχνάει κανείς τη μυρωδιά της ακροθαλασσιάς που μοιάζει με ελευθερία ούτε την αίσθηση της μυρωδιάς της πόλης στα ρουθούνια του, όταν είναι καλοκαίρι. Ξέρεις, αυτό το αποπνικτικό μίγμα ιδρώτα, καυσαερίων, εκατοντάδων ανακατεμένων ανθρώπινων αρωμάτων, φαγητών και τσιγάρων, αυτό το μίγμα που όσο κι αν ακούγεται -ίσως και να είναι- απαίσιο σου φέρνει στο μυαλό αυτή την αίσθηση-καλοκαίρι. Όχι ότι το φθινόπωρο δε μυρίζει βρεγμένο χώμα και φρέσκα σχολικά τετράδια, ή ότι ο χειμώνας δεν έχει την οσμή του κρύου και των μάλλινων ρούχων ή ότι η άνοιξη δεν αποτελείται από αμέτρητες οργιαστικές μυρωδιές της φύσης ακόμα και μέσα στην πόλη. Αλλά όπως και να το κάνουμε το καλοκαίρι είναι αλλιώς. Ακόμα και για εμάς που έχουμε μαθήματα και σε δέκα μήνες δίνουμε πανελλήνιες, κάπου μέσα στη φυσική και τα μαθηματικά και τους τρόπους πειθούς, το καλοκαίρι είναι αλλιώς.
  -Και ο έρωτας πως μυρίζει; 
  -Ο έρωτας μυρίζει σαν το αεράκι που σε χτυπάει απαλά σε μια ταράτσα που γέμισε γέλια κάποια καλοκαιρινή νύχτα, από τις πρώτες του Ιουλίου. Έρωτας για τη ζωή, για το καλοκαίρι, για τους ανθρώπους.

Καλό μήνα, καθυστερημένα βέβαια.

 

"Μην ακουμπάς τα έπιπλα, το λευκό είναι ευαίσθητο χρώμα, στιγματίζεται εύκολα"

Πλέον δεν κοιτάς καθρέφτες. Σου δείχνουν πολύ καθαρά τις σκιές που θέλεις να αποφεύγεις.
Βλέπεις τον εαυτό σου μόνο σε λασπόνερα στο δρόμο. Ίσως και να ήταν καθαρό νερό δηλαδή, αλλά να θόλωσε μόλις κοιτάχτηκες. Μόλις η γκρίζα αδιαφορία σου για τη ζωή αντίκρισε το νερό, την ίδια τη ζωή, η ζωή βάφτηκε γκρίζα. 
Σε περίμενα σ'ένα λευκό δωμάτιο. Είχα ετοιμάσει ένα δώρο, ήξερα πως σου άρεσαν οι εκπλήξεις. Μόλις μπήκες στο δωμάτιο κατέβασα το λευκό σεντόνι κι άφησα τον καθρέφτη να γεμίσει το δωμάτιο με τη λάμψη του. Εσύ έκλεισες βιαστικά τα μάτια σου κι έμεινες ακίνητος. 
Σε πλησίασα μα σε ένιωσα να απομακρύνεσαι ψυχικά κι ας ήσουν ακόμα εκεί σωματικά.
Δεν ήθελες να πλησιάσεις τον καθρέφτη. Δεν ήθελες να δεις τις σκιές ξανά.
Έφερα τον καθρέφτη κοντά σου. Ήταν δύσκολο να μετακινήσω το βαρύ κι ογκώδες έπιπλο, όμως το ήθελα. Έπρεπε να δεις τις σκιές, να τις αντιμετωπίσεις, να τις διώξεις, να τις απορροφήσει το λευκό δωμάτιο, κι εσύ να απορροφήσεις το λευκό χρώμα του δωματίου.
Για μένα αυτά τα χρώματα έχει η ζωή. Το τρομαχτικό λευκό κενό και το ατέλειωτο μονότονο μελαγχολικό γκρι.
Έφερα τον καθρέφτη δίπλα σου μα εσύ δεν έλεγες να ανοίξεις τα μάτια σου. Έτσι ήρθα εγώ μπροστά του. Αντίκρισα την κάθε σκιά και πληγή του εαυτού μου. Το κάθε κομμάτι μου που δεξιοτεχνικά είχα αποφύγει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Και είδα τις δικές μου σκιές να φεύγουν, να καταλαμβάνουν το δωμάτιο την ώρα που εγώ γέμιζα φως.
Πήρα το χέρι σου και βγήκαμε από το δωμάτιο. Περπατούσαμε και σιγά σιγά άνοιγες τα μάτια σου, σιγά σιγά το γκρίζο πέπλο που τα κάλυπτε άρχισε να υποχωρεί από το φως που προσπαθούσα να σου μεταδώσω. Από το φως που φόρεσα μόνο για σένα, από το φως που με τύλιξε μόνο για να διώξω τις δικές σου σκιές. 

Ένιωσα κάθε δική σου αντίδραση να σπάει.

Τα γκρίζα πέπλα σου άρχισαν να φλέγονται. 

Λίγο μετά τυλίχτηκες κι εσύ στις λευκές φλόγες που προχώρησαν στο χέρι σου, αυτό που κρατούσα.

Τώρα πια μας έχουν καταπιεί και καιγόμαστε νυχθημερόν σ'ένα αέναο λευκό κενό.

Καιγόμαστε τόσο πολύ που έχει πάψει να μας ενοχλεί η φλόγα.

Έχουμε πάψει να αντιδράμε.

Μόνο συμβιβαζόμαστε,

αγκαλιαζόμαστε,

και προχωράμε.

Εστιακή απόσταση (Από εσένα ως τη σκιά σου)

Ψάχνω τον εαυτό μου σε γραμμές, μα όχι σε αυτές που θα ήθελα, όχι σ'αυτές του πενταγράμμου. Σε γραμμές προκαθορισμένες, με πολύ συγκεκριμένες εξισώσεις. Ευθείες κι ελλείψεις και παραβολές και κύκλους. Κάπου ανάμεσα σε όλες αυτές τις γραμμές με έχασα, μα το επίπεδο είναι άπειρο, κι εγώ δεν έχω τις συντεταγμένες του εαυτού μου. Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρη είναι ότι πλέον παραληρώ όλο και πιο συχνά, πλέον συζητάω με τη σκιά μου όλο και πιο συχνά, πλέον συναναστρέφομαι και επικοινωνώ με φαντάσματα που ακόμα δεν ξέρω αν υπάρχουν. Την καλύτερή μου φίλη -εκ των φαντασμάτων αυτών- τη λένε Μνήμη. Όμορφο όνομα, με τρία ενρινόληκτα σύμφωνα, αντίθετα με την Υπομονή που έχει μόνο δύο, γι αυτό και δεν είναι φίλη μου. Τα φαντάσματα αυτά που λες στοιχειώνουν τις γραμμές μου, κι έτσι όσο κι αν εγώ ψάχνω τον εαυτό μου ανάμεσα σε πολύγωνα κι εφαπτομένες, στο τέλος βρίσκω μόνο τα φαντάσματα πίσω από κάθε γωνία. Μάλιστα φροντίζουν να εμπλουτίζουν το παιχνίδι τους προσπαθώντας να συνδυαστούν μεταξύ τους έτσι ώστε να με αποσυντονίσουν ακόμα περισσότερο από το στόχο μου. Στις συμπληρωματικές γωνίες βρίσκω σκιές όπως την παλιά δική σου και την παλιά δική μου,  και στις παραπληρωματικές (εκείνες που η μια είναι πιο μεγάλη από την άλλη κι ας έχουν άθροισμα την ευθεία) βρίσκω κρυμένους εγωισμούς, συνθήκες και συναισθήματα. Ή μάλλον τις σκιές αυτών.
Τελικά μόνο σκιές υπάρχουν στο χαρτί, σαν αυτές που ζωγράφισα πίσω από τον κουβά με το ύφασμα. Δε θα με βρω εκεί λοιπόν. Δε θα με βρω πουθενά όσο κι αν ψάξω. Όσο κι αν νευριάσω, ή αγχωθώ ή παραπονεθώ. Δε θα βρω εκεί τον εαυτό μου. Και ξέρεις γιατί; Επειδή έφυγε. Δεν τον έδιωξα εγώ, μα δεν προσπάθησα κι όλας να μην τον χάσω. Κι όπως μόνος του έφυγε, μόνος του θα επιστρέψει. Μόλις κρίνει ότι είμαι έτοιμη ψυχολογικά να αντιμετωπίσω τα όνειρα που δεν έχω πραγματοποιήσει και τις υποσχέσεις που έχω αθετήσει. Θα είμαι καλά, χαρούμενη, -ξέρεις, όπως όταν είμαι μαζί σου- και τότε πιστεύω θα είμαι εγώ.

Εστιακή απόσταση (Από εσένα ως τη σκιά σου). Αν όμως οι εστίες ταυτίζονται; Τότε η Έλλειψη γίνεται κύκλος, αγάπη μου.

"i want you, your fingernails go dragging down..."

Γυρίζω γύρω από τον εαυτό μου. Παραπατάω αλλά κρατιέμαι από τον τοίχο και δεν πέφτω. Γελάω. Δυνατά. Μου λες να μην κάνω φασαρία. Σιγά σιγά βγαίνουν αστέρια. Τώρα ένα χαμόγελο διαδέχεται το προηγούμενο δυνατό γέλιο μου. Εσύ με κοιτάς "απαξιωτικά". Με σηκώνεις στα χέρια σου, μετά σ'αγκαλιάζω. 
Διαφορετικό σκηνικό.
Ξημερώνει, το φως μπαίνει από το μικρό παράθυρο της βιβλιοθήκης κι εγώ είμαι στην αγκαλιά σου. Χα'ι'δεύεις το λαιμό μου και γελάς με το χαμόγελό μου. Σου δίνω μέρος της κουβέρτας για να μου δώσεις μέρος του σεντονιού. Δαγκώνεις τη μύτη μου και κάνω πως νευριάζω. 
Κλείνω τα μάτια μου και θυμάμαι μια διαφορετική σκηνή.
Προσπαθούμε να απλώσουμε ένα σλίπινγκ μπαγκ. Τελικά φτιάχνουμε ένα ιγκλού. Τα δόντια σου φωσφορίζουν στο μισοσκόταδο.Φοράω το πουκάμισό σου και μυρίζει όπως εσύ.
Είναι λες και τις τελευταίες μέρες έχω αγγίξει τόσες φορές την ευτυχία που φοβάμαι ότι σε λίγο η φούσκα αυτή θα σπάσει κι εγώ θα βρεθώ και πάλι στη ρουτίνα μου. Αν και το διάβασμα υπάρχει ακόμα, τα μαθήματα το ίδιο. Βλέποντας ότι χάνω τόση ελευθερία λόγω της ρουτίνας θέλω όλο και περισσότερο να περάσει ένας χρόνος. Αγχώνομαι όσο σκέφτομαι ότι έχω μόνο ένα χρόνο σχολείου ακόμα, γιατί ξέρω πως θα μου λείψει. Από την άλλη όμως ανυπομονώ.

  Καλό μήνα =)

Είσαι εδώ μα απέχεις

Scenario 1.
Η κοπέλα φορούσε χρωματιστά ρούχα, είχε μαλλιά ελεύθερα, σγουρά, κι έτρεχε στο λιμενοβραχίονα. Ήταν καλοκαίρι κι είχε ήλιο. Το αγόρι της κρατούσε το χέρι. Ανέβηκαν πάνω στο μικρό τειχάκι που έκρυβε τη θάλασσα. Η κοπέλα ένιωθε το ερασιτεχνικό εκείνο φιλί και δε σκεφτόταν τίποτα άλλο. Ήταν χαρούμενη. Πριν βραδυάσει αποχαιρετάει το αγόρι και περπατάει προς την πλατεία. Τα πόδια της είναι λες και φορούν φτερά. Το χρωματιστό φαρδύ παντελόνι της παρασύρεται από τον ανάλαφρο καλοκαιρινό αέρα. Τα κουδουνάκια στα χέρια της ηχούν ευχάριστα καθώς εκείνη πετάει.

Scenario 2.
Η κοπέλα ήταν ντυμένη στα μαύρα κι είχε μαλλιά ίσια, επιμελημένα.Η παραμικρή λεπτομέρεια πάνω της ήταν φροντισμένη. Ήταν απόκριες κι εκείνη είχε επιλέξει να ντυθεί η σκιά του εαυτού της, ή ο εαυτός της ο ίδιος, ποιος ξέρει; Κατηφόριζε το δρόμο κρατώντας προσεκτικά την ομπρέλλα της. Είχε καταφέρει να αποφύγει κάθε επίθεση με αφρούς και χρωματιστές σερπαντίνες μέχρι που έφτασε στη μέρση περίπου της Χάνδακος. Έστριψε αριστερά και χώθηκε σε μια καφετέρεια με πολλές χάρλευ απ'έξω. Είδα ένα αγόρι να τη φιλάει, ουδέτερα λίγο, μα με πάθος. Λίγο μετά η κοπέλα ανέβαινε τον ίδιο δρόμο πίσω, προσπαθούσε ακόμα να προστατευτεί από τα χαρούμενα παιδιά που έτρεχαν γύρω της ντυμένα με φανταχτερές στολές.

Scenario 3.
Η κοπέλα ήταν απλή, φυσική. Περαστική από το κέντρο, δε σκόπευε να μείνει πολύ, βρισκόταν μεταξύ μαθημάτων. Μπήκε αποφασιστικά στην καφετέρεια με τα τζάμια και τον ξύλινο τοίχο και ζήτησε ένα νες σκέτο. Κάθε φορά έπινε τον καφέ της αλλιώς, ήθελε η ζωή της να έχει ποικιλία. Λίγο μετά είδα έκπληκτη κάποιον να κάθεται απέναντί της. Μίλησαν αρκετή ώρα, εκείνος έμοιαζε στοργικός. Τη φίλησε, στοργικά, και με πάθος ταυτόχρονα. Η κοπέλα έμοιαζε να ανταποκρίνεται. Ύστερα έφυγε, είχε να προλάβει το μάθημα.

Την παρακολουθώ απ'όταν γεννήθηκε, την ξέρω καλύτερα από τον καθένα μα με ξαφνιάζει τόσο συχνά που με κάνει να πιστεύω ότι δεν την έχω ξαναδεί ποτέ. Ξέρω πράγματα γι αυτήν που δεν τα ξέρει κανείς, προσπαθώ να την ελέγξω, να την περιορίσω, μ'ανακαλύπτω ότι δεν μπορώ. Ξέρω ότι κάνει συλλογή από φουλάρια, ότι πίνει διαφορετικά τον καφέ της κάθε φορά, ότι της αρέσει να κοιτάζει τη βροχή από το τζάμι, να φοράει μάλλινα και να σχεδιάζει. Ξέρω ότι της αρέσει να διαβάζει και να τραγουδάει, να μιλάει και να γράφει, να επικοινωνεί και να βοηθάει, να χαμογελάει και να φωτογραφίζει με τη μνήμη της. Είναι από τα άτομα με την πιο καταπληκτική μνήμη που έχω συναντήσει ποτέ. Όμως χτες δέχτηκα μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις.

Scenario 4. 
Η κοπέλα είχε δακρύσει και σκεφτόταν. Τα μάτια της ήταν λες κι είχαν μείνει κενά, μα κόκκινα και κενά. Η κοπέλα ήταν παθητικός δέκτης των καταστάσεων, δεν την είχα ξαναδεί έτσι. Η κοπέλα συλλογιζόταν ένα άλλο φιλί. Η κοπέλα ένιωθε χαμένη, μπερδεμένη, αποπροσανατολισμένη. Μα το φιλί που συλλογιζόταν ούτε είχε υπάρξει ούτε και θα υπήρχε ποτέ. Πώς άλλωστε θα μπορούσε να συνυπάρξει έστω και για μόνο στιγμή ο ένας της εαυτός με τον άλλο; Πώς θα μπορούσε να συμφιλιωθεί με τις διαφορετικές εικόνες και τους διαφορετικούς εαυτούς της; 

Εγώ όμως ήξερα. Οι άνθρωποι που τα καταφέρνουν, που βρίσκουν τους εαυτούς τους, τους πραγματικούς, και τους διαχωρίζουν από τις χίλιες δυο πλαστές παροδικές εικόνες, είναι αυτοί που τα καταφέρνουν. Αυτοί που δέχονται τελικά αυτό το φιλί, το φιλί που τους βαφτίζει ολοκληρωμένους, που τους λυτρώνει.

Αλλά εσύ κάτι έχεις
είσαι εδώ μα απέχεις
από μένα από σένα
από οικεία και ξένα...

Φωτοσκιάσεις.

Άνοιξε τα μάτια της απότομα νομίζοντας ότι είχε παρακοιμηθεί. Κι όμως, το ρολόι έδειχνε ακόμη τέσσερις.. Θα αργούσε ακόμα να ξημερώσει κι ήξερε ότι δεν πρόκειται να ξανακοιμόταν. Σηκώθηκε προσεχτικά, προσπαθώντας να μην κάνει φασαρία για να μην ξυπνήσει το Χρήστο δίπλα της. Εκείνος κοιμόταν βαθιά, παίρνοντας ρυθμικές ανάσες. Η Μαριάννα κατέβηκε την ξύλινη σκάλα και βγήκε στη μεγάλη βεράντα. Ο ουρανός ήταν κατασκότεινος, μόνο εκεί πάνω από το λόφο απέναντί της έμοιαζε να μωβίζει λίγο. Ήθελε τόσο πολύ να καθίσει κάτω, στο γρασίδι του κήπου, λίγα μέτρα πιο πέρα... Όμως όχι, δεν έπρεπε να πατάει το γρασίδι. Μετά θα έμπαινε στο σπίτι που ήταν τόσο καθαρό και θα το γέμιζε λάσπες. Δεν έπρεπε... Χρόνια τώρα καταπίεζε οποιαδήποτε επιθυμία της δεν ήταν μέσα στα όρια... Οποιαδήποτε επιθυμία της θα την έβγαζε σε συμπεριφορές απρεπείς... Αυθόρμητες δηλαδή. Κοίταζε τις φωτεινές κουκίδες στον ουρανό κι αντιστεκόταν στον πειρασμό να τις μετρήσει. Βγάζουμε ελιές , λέει, όταν μετράμε τ'αστέρια. Θυμήθηκε τη μοναδική στιγμή στη ζωή της που είχε μετρήσει αστέρια. Ζούσε ακόμη στην όμορφη αυτή παραλιακή πόλη κι είχε βγει με μια παρέα φίλων ένα συνηθισμένο καλοκαιρινό Σάββατο βράδυ. Περπατούσαν στο λιμενοβραχίονα και ξαφνικά παρατήρησαν την αυγουστιάτικη πανσέληνο, τη στιγμή που ανέτειλε, στρογγυλή κι ασπροκίτρινη, μα φωτεινή όσο τίποτα. Εκείνο το βράδυ γυρνώντας σπίτι της έμεινε στο μπαλκόνι μέχρι αργά μετρώντας τ'αστέρια. Παρομοίαζε κάθε αστέρι με κάποιο άτομο της ζωής της. Κάποια απ'τα αστέρια αυτά ήταν μεγάλα, φωτεινά, ζεστά, άλλα τρεμόπαιζαν, νόμιζε πως από λεπτό σε λεπτό θα έπεφταν. Ξαφνικά κατάλαβε πως είχε δακρύσει. Από όταν έφυγε από την πόλη της για σπουδές δεν ξαναπάτησε ποτέ. Δεν ξαναμέτρησε αστέρια, δεν ξανααναρωτήθηκε σχετικά με τα άτομα που βρίσκονταν δίπλα της. Και τώρα κατάλαβε ότι αυτά που πριν πέρασε για αστέρια ήταν μοναχά βεγγαλικά! Τα οποία έσκασαν σε εκατομμύρια κομματάκια, μικρές φλογίτσες που αιωρήθηκαν για λίγο  στον ουρανό της κι ύστερα χάθηκαν. Τώρα ο ουρανός της ήταν άδειος, επειδή εκείνη δεν ήθελε να τον γεμίσει...Γιατί τα αστέρια τα πραγματικά ήταν αυθόρμητα, δεν τα ένοιαζε να γεμίσουν με λάσπες το σπίτι μιας κι όλα μαζί μετά θα το καθάριζαν.Οι άνθρωποι οι πραγματικοί δε θα κρύβονταν πίσω από κοινωνικές επιταγές, δε θα υπάκουγαν συνεχώς στους κανονισμούς. Η ζωή εξάλλου ένα παιχνίδι είναι, αν δε χάσεις δε θα μάθεις. Κι αν δεν ξεφύγεις και λίγο απ'τους κανονισμούς, απ'τα πρέπει, δε θα κερδίσεις, ή τουλάχιστον θα κερδίσεις έχοντας καταφέρει μια νίκη που κανένας δε θα θυμάται, ούτε καν εσύ ο ίδιος. Αστραπιαία πέρασε μια άλλη σκηνή απ'το μυαλό της, τα ίδια παιδιά κάμποσα καλοκαίρια πριν να παίζουν χαρτιά..Δε θυμόταν νικητές ή χαμένους, θυμόταν μόνο εκείνες τις μικρές στιγμές παρατυπίας, που έβγαιναν απ'τους κανονισμούς προσπαθούσαν να συνεννοηθούν ανά δύο ή ανά τρεις ή να δει ο ένας τα φύλα του άλλου. Ξαφνικά έτρεξε μέσα στο σπίτι, έβαλε μουσική, δυνάμωσε το στερεοφωνικό στο τέρμα και βγήκε έξω. Ξεκίνησε να χορεύει μόνη της κάτω από ένα κατασκότεινο ουρανό ελπίζοντας να εμφανιστεί κάποιο αστέρι. Ήλπιζε. Περίμενε από τους άλλους. Δεν πέρασε ούτε μια στιγμή απ'το μυαλό της ότι έπρεπε η ίδια να ψάξει τα αστέρια, να τα ανακαλύψει από την αρχή ένα ένα, μόνη της. Άκουσε τα βαριά βήματα του Χρήστου κι ύστερα τη φωνή του. Λίγο μετά είδε το έντρομο βλέμμα του.. "Μαριάννα μου τι κάνεις μόνη σου έξω τέσσερις η ώρα; Έλα μέσα πριν σε δει κανένας γείτονας και σε περάσει για καμιά τρελή μάγισσα που χορεύει μές στα σκοτάδια!" Άρα κι ο δικός του ουρανός ήταν σκοτεινός...Ίσως το δικό του σκοτάδι τη ρούφηξε μέσα του...Ίσως οι επιλογές της να έφταιγαν απ'την αρχή. Και τότε αποφάσισε να αλλάξει την πορεία της ιστορίας, κάνοντας μια νέα επιλογή. Δεν πήρε τίποτα μαζί της, απλά άνοιξε την πόρτα κι έφυγε, όπως έφυγε κι ο Χρήστος προς τα πάνω με σκοπό να ξανακοιμηθεί, να ξαναξυπνήσει, να ξαναπάει στη δουλειά του, να επαναλάβει την ίδια βαρετή ρουτίνα του(ς).


Δώδεκα ώρες μετά βρισκόταν εκεί. Χαμογελούσε καθώς ανέπνεε διαφορετικό αέρα και μόνο. Κι ήταν σαν ν'άκουγε από παντού εκείνη τη μελωδία καθώς σιγοτραγουδούσε συνεχώς τα λόγια. Περπατούσε και χαμογελούσε. Οι άνθρωποι θα την περνούσαν σίγουρα για τρελή, μα εκείνη ήξερε πως ήταν ήδη ευτυχισμένη. Και με λίγη προσπάθεια θα ξαναγέμιζε τον ουρανό της αστέρια, θα ξαναγέμιζε την αγκαλιά της ανθρώπους και τις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς της τώρα πια θα ζωγράφιζε και θα φωτογράφιζε την πόλη εκείνη που τη μπέρδευε, μα τη λάτρευε όσο τίποτα άλλο. 

Καληνύχτα!

Υ.Γ. μιας και το κείμενο γράφτηκε βιαστικά, οι φωτογραφίες δεν είναι δικές μου, βρέθηκαν στο tumblr.
Υ.Γ.2 "μην πεις τίποτα, μ'αρέσει ο τρόπος που επικοινωνούμε μέσα από τα κείμενα"    :)

Απογοήτευση.

Βγήκε απότομα από την εθνική φρενάροντας και άφησε τη μηχανή στο χώμα, φυτεμένο με πικροδάφνες, ακριβώς μπροστά στο μεταλλικό προστατευτικό κιγκλίδωμα στην άκρη του δρόμου. Κοίταζε κάτω και ζαλιζόταν. Βράχια, τραχιά, μύριζαν χώμα... και λίγο πιο μακριά -πολύ πιο κάτω στην πραγματικότητα- το απέραντο μπλε. Τα κύματα έσκαγαν στην ακτή με δύναμη τεράστια κι ο άνεμος βούιζε μες στο κεφάλι της. Έβγαλε το κράνος κι ένιωσε τα μαλλιά της να φεύγουν με τον άνεμο. Τα σύννεφα πύκνωναν στον ουρανό ενώ εκείνη έβγαζε τα ζεστά ρούχα της κι ένιωθε κάθε πόρο του δέρματος της να ανοίγει καθώς εισχωρούσε το κρύο. Άρχισε να ψιχαλίζει κι εκείνη είχε πια περάσει το κιγκλίδωμα, ένα βήμα και μετά δε θα υπήρχε άλλο. Το τελευταίο βήμα που θα έκανε θα την ένωνε με τη θάλασσα, τη στιγμή που οι χαμένες σταγόνες της βροχής ξαναγυρνούσαν εκεί που ανήκουν-αυτό έπρεπε να κάνει κι εκείνη (εξάλλου μια χαμένη σταγόνα βροχής ήταν κι αυτή!), και τον άνεμο που την παρότρυνε συνεχώς, σπρώχνοντάς την όλο και πιο πέρα.
Δε λύγισε τα γόνατά της για να πάρει φόρα. Απομακρύνθηκε από το κιγκλίδωμα και στάθηκε στη μέση του δρόμου. Όχι , δε θα άφηνε κανένα αυτοκίνητο να την παρασύρει ή να τη χτυπήσει σοβαρά. Έτρεξε με όλη της τη δύναμη, σαν να την κυνηγούσαν-μα την κυνηγούσαν, αναμνήσεις, σκέψεις, ο εαυτός της, οι άλλοι, η ζωή, η αδυναμία του χαρακτήρα της, η απάθειά της, τα ελαττώματά της, η απόρριψη, όλα- και πέταξε. Άνοιξε τα χέρια της στα πλάγια εκείνα τα δευτερόλεπτα της πτώσης. Δεν πέρασε καμιά εικόνα απ'το μυαλό της, ούτε ανάμνηση, ούτε αγαπημένα πρόσωπα ή αντικείμενα, τίποτα. Περίμενε ν'ακούσει έστω μια μελωδία στ'αυτιά της, να της δείξει ότι επιτέλους άγγιζε την ελευθερία, και πάλι τίποτα. Το σκούρο μπλε πλησίαζε, όμως τώρα έμοιαζε πιο πολύ με μια μάζα  άσπρη, αφρισμένη, θυμωμένη για ό,τι συνέβαινε. Το τελευταίο συναίσθημα που βίωσε ήταν το ζεστό νερό να αγκαλιάζει το σώμα της αντίθετα με τον κρύο αέρα.
Και εκείνη τη στιγμή άνοιξε απότομα τα μάτια της με το αίσθημα της πτώσης.
-Όλα καλά; ρώτησε εκείνος, καθισμένος στον καναπέ με το λάπτοπ ακουμπισμένο στα γόνατά του, ξενυχτώντας λόγω της δουλειάς.
-Ναι, μόνο εκείνο το περίεργο αίσθημα της πτώσης, ξέρεις της απογοήτευσης.

 Υ.Γ. Δεν ήμουν πάντα ούτε τόσο σνομπ, ούτε τόσο αναίσθητη ή κυνική. Αν γνώριζα τον παλιό εαυτό μου είμαι σίγουρη ότι θα με λάτρευα.

 Όσα κομμάτια κι μπορέσεις να ενώσεις
Δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις
Στα είπα όλα
Φίλα με τώρα

Καληνύχτα!

Αποπροσανατολισμός*

Νομίζω ότι παραπονιέμαι συνέχεια χωρίς λόγο, μόνο για να παραπονιέμαι. Αλλά μετά,όταν αρχίζω και σκέφτομαι, όταν αναλύω το γιατί δε νιώθω χαρούμενη, είναι λες και όλα ξαφνικά βγάζουν νόημα. Με βλέπετε χωρίς να με παρατηρείτε. Δε μπορείτε να με παρατηρήσετε. Παρατηρείτε μόνο τις ανάγκες σας, εκείνες που ξεκινούν και καταλήγουν στα λεφτά. Περιλαμβάνουν και την τηλεόραση και μερικούς καθημερινούς καβγάδες. Έτσι από συνήθεια,να μην ξεχνιόμαστε.

...

Έβαλε τα κλειδιά στην πόρτα.

-Πώς πέρασες;

-Καλά, εσείς τι κάνατε;

-Εδώ. Κι άλλες περικοπές λέει. Άργησες να γυρίσεις, πού θα πάει αυτή η κατάσταση πια; Έναν ιδιωτικό σοφέρ θέλεις! Ξέρεις πού έχει φτάσει η τιμή της βενζίνης; Μυρίζεις κάπνα πάλι, εμ βέβαια σε τέτοιους χώρους που πας! Το σπίτι σου δε σε βλέπει καθόλου πια. Κάτσε μια μέρα μέσα. Έχεις μπλεχτεί με τριάντα παρέες.Κλείσει λίγο τον κύκλο. Μάζεψε επιτέλους τα ρούχα σου...Στη ντουλάπα γίνεται χαμός! Μόνο απαιτήσεις έχεις. Μόνο ζητάς και περιμένεις. Τόσο εγωίστρια είσαι. 

-Συγγνώμη, Ζούσα.

Θα μπορούσαμε να ζούμε όλοι. Αλλά από τη στιγμή που δε θέλετε εσείς, γιατί να πρέπει κι εγώ να πεθάνω μαζί σας; Με βλέπετε χωρίς να με παρατηρείτε. Αλλάζω. Δεν είμαι τόσο εγωίστρια, απλά, να, δεν έχω καθόλου αυτοπεποίθηση και προσπαθώ να το κρύβω. Είμαι ανασφαλής επίσης, αλλά δε νοιάζεστε για να μου προσφέρετε ασφάλεια, συναισθηματική. Θέλω να σας εμπιστευυτώ,αλλά αντί να ανοίξετε το μυαλό σας αναμασάτε τις ίδιες παρατηρήσεις με το ίδιο υποτιμητικό βλέμμα. Τι να κάνω εδώ μέσα; Να κοιτάω είτε την οθόνη, είτε τους τοίχους, είτε τις μάσκες σας; Τι πρέπει να κάνω για να με προσέξετε και να θελήσετε να με γνωρίσετε πραγματικά;

 ...

-Πες μου ένα προτέρημά μου.
-Παράτα με, δεν είναι ώρα για βλακείες. Δε βλέπεις ότι βιάζομαι;

Βιασύνη, αυτό είναι πια η ζωή μας.

 ...

-Γιατί δε φοράς πια το ρολόι σου έξω από το σπίτι;

-Επειδή φοράω βραχιόλια τελευταία.

Επειδή βαρέθηκα να μετράω τα δευτερόλεπτα που μου απομένουν για να περάσω καλά. Βαρέθηκα να μετράω πόσο χρόνο ζωής έχω ακόμα κάθε μέρα. Κι όλοι είναι περαστικοί, γι αυτό έχω τριάντα παρέες. Επειδή όσο κι αν αγαπιόμαστε κάποτε χωριστά θα καταλήξουμε.
Η ανασφάλεια, που λέγαμε, μου βγαίνει σε κοινωνικότητα.

Η έλλειψη αυτοπεποίθησης σε εγωισμό, αλλά όχι ατομιστικά ακριβώς.

Η αδιαφορία σας με κάνει να εκτιμώ αυτούς που νοιάζονται για μένα.

Οι απαιτήσεις σας κι όσα δε θέλετε να καταλάβετε με οδηγούν έξω, με απομακρύνουν από εδώ, με οδηγούν στη ζωή. Ξέρεις, στον έξω κόσμο.

Κι ο τόσο συχνός πια θυμός, τα νεύρα σας, με κάνουν ν'αγαπάω όλο και πιο πολύ τη ζωή μου.

Και κάποτε νόμιζα ότι δε μπορώ να αγαπήσω, να φανταστείς...

 Ζήσε μονάχα την στιγμή
και άσε το μετά
ένα σωσίβιο η ζωή
που ξεφουσκώνει αργά

γλάρος.

 Εξάλλου πάντα αυτό δε γίνεται;

Κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά,
κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά...

Καλημέρα.

Σε σηκώνει στον αέρα κι εσύ παλεύεις για να πέσεις πάλι στη γη, και κάτω απ'αυτή, πιο χαμηλά από εκεί που ήσουν...

Πώς θα ήταν άραγε να ρίχναμε όλοι λίγο τον εγωισμό μας ; Να ξεχνούσαμε τον εαυτούλη μας και το ωραίο μας το "θέλω" και το "είμαι" και το "έχω" και να σκεφτούμε πώς θα ήταν το "θέλουμε" ,"παλεύουμε","γινόμαστε";

Mόνο για δοκιμή... Κι αν δε μας αρέσει επιστρέφουμε στο απεχθές "εγώ" μας.
Ναι λέω αυτά που όλοι λέμε, που όλοι θέλουμε, δε διαφέρω σε τίποτα από τη μάζα, αλλά προσπαθώ, πίστεψέ με... τα μέσα της σφαγής σ'έναν πόλεμο αιώνων...

Αυτό που μάθαμε για σθεναρή υποκρισία
Στα μάτια τους μοιάζει με καθρέφτη μιας γιορτής
Και μένει όνειρο για κάθε τσακισμένη κοινωνία να 'χει χώρο επαφής

και:

Γέμισε με ζωή τις τσέπες
Το σ' αγαπώ πες το με πέτρες!

Είναι η πόλη της νύχτας

Η κάθε φωνή πατάει γερά στη νότα της και το κάθε σώμα γερά κι αποφασιστικά στο ξύλινο βάθρο.

Οι προβολείς γυρίζουν και νιώθεις τον ιδρώτα σου να τρέχει.

Ζέστη, πολυκοσμία, φασαρία. 

Και ξεκινάει ο γνώριμος ήχος, οι φωνές ξεκινούν συγχρονισμένες...
Oh light, the heart, that lingers in Merano, Merano, The Spano, connesseur of spas would miss-so healthy-is mental and physical bliss.

~

Μη μιλάς για πράγματα που δεν έχεις γνωρίσει, μηδενίζεις την αξία τους. Μη μου λες για αγάπη όταν έχεις νεύρα, ή για μοναξιά όταν εθελοτυφλείς. Μη μιλάς για δημοκρατία όταν μπαίνουν οι χρυσαυγίτες στη βουλή με τις ευλογίες σου και προπάντων μην υπερασπίζεται θέσεις που πρωτύτερα δε γνώριζες για να δείξεις πόσο ψαγμένος είσαι. Και τέλος, μην απαγορεύεις στους άλλους αυτά που επέλεξαν και μη στερείς αυτά για τα οποία πάλεψαν. Μη χρησιμοποιείς αυτές τις αρνητικές προστακτικές. Μόνο καταφάσεις από εδώ και πέρα, προστακτικές παντού. Ξύπνα, σκέψου, μίλα, πράξε, διάβασε, πάλεψε, κατάκτησε, βρες. Κανείς δε σε προειδοποιεί όμως για τις επακοόλουθες απόρροιες, τα παραπρο'ι'όντα, τους μέλλοντες εκείνους της οριστικής, που ηχούν συνοπτικοί κι αποδεικνύονται πιο διαρκείς κι απ'τη θύμηση του χρώματος με το οποίο έβαψες μια μέρα. Θα σε σταματήσουν, θα λησμονήσουν, θα σε αγνοήσουν, θα χάσεις. Και πάλι η προστακτική κάποιου άλλου, χάσε, χάσε, χάσε. Φύγε, τρέχα, γύρνα πίσω και πάλι φύγε.

~

Μου είχε λείψει η θάλασσα...Η μυρωδιά, ο ήχος της, η αίσθηση που σου προκαλεί. Χαλάλι κι η εικοσάλεπτη διαδρομή με το λεωφορείο, χαλάλι και το όλο overcrowded θέμα εκεί, σαν σαρδέλες πραγματικά, όπως και στην παραλία. Άσε που πήγαμε τη χειρότερη ώρα, γύρω στις μία. Και πάλι χαλάλι...Ακόμα κι η αναμονή για το λεωφορείο του γυρισμού με διάρκεια σαράντα λεπτών. Ήταν καταπληκτικά, έτσι όπως θα είναι και το καλοκαίρι*

~

Όλο και πλησιάζει αυτή η ημερομηνία, δέκα. 

Και μετά κι άλλος αριθμός, δεκαέξι.

Τρομάζω.

Καληνύχτα.

PATHETIC.

Εσύ πώς θα ένιωθες σε μια σχολική αίθουσα όταν έξω ακούγονται φωνές?

Όταν νιώθεις το ξύπνημα να πραγματοποιείται λίγο μακριά σου.

Όταν αρχίζεις να ελπίζεις μα διστάζεις?

Όταν αντιλαμβάνεσαι ότι διλειάζεις?

Όταν θέλεις να αποφύγεις την ουδετερότητα.

Όταν θέλεις να συμβάλεις κι εσύ σαν οντότητα.

Όταν νιώθεις τόσο αδύναμος σ'αυτό το χώρο, τότε αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι αποτελείς το μελλοντικό στρατιώτη, ένα απλό πιονάκι που προετοιμάζεται με σκοπό να γίνει ένας εκ των πολλών,ένα πανομοιότυπο προιόν της μαζοποίησης.

Κι εκείνη τη στιγμή είναι που έρχεται το τελειωτικό χτύπημα.

Τραγελαφική ή όχι η κατάσταση, χαρακτιρίζεται σίγουρα από ειρωνία, μη σου πω τραγική.

"Μετά τη δολοφονία του Πειθία και των άλλων δημοκρατικών...Στην Κέρκυρα επικρατεί μεγάλη σύγχυση" Και τότε τα στρατιωτάκια που μαιθαίνουν για ένα καθεστώς ανομίας, βίας και τρομοκρατίας, όπου οι θεσμοί υπολειτυργούν, 2.500 χρόνια πριν , χάνουν έναν αγώνα που γίνεται 100 μέτρα μακριά τους , λειτουργούν απλά παθητικά.

Κι εσύ μου λες για κριτική σκέψη στην παιδεία.

Πού την είδες?

Ξύπνα.

 

Σκέψεις του αδύνατου.

 

-what's wrong?

-nothing, i just ... No. it's nothing, really.

-You know that i care about you, please tell me that nothing important has happened.

-Thank you for being here.Well, truth is that nothing important has happened...It's just that need...that hunger inside me, the feeling that there's something missing, that our time is up, that we'll never live these particular moments again...That nothing is permanent, and that i'm too unstable to make any decisions...

-I understand...You know i can't help but feel the same way as you do...like time passes by so quickly...like i've regretted for uncountable things i did not do, and i should have done...

-Do you wish we were free? 

-I can't stand making wishes anymore...They're all fake.

-Do you know how to be free?

-I don't have to look for an answer. I know i'm free whenever i want to. I just have to close my eyes and dream of being somewhere else, anywhere else in the universe but this planet.

Αιχμάλωτοι της ελεύθερης σκέψης.

Επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Επειδή έτσι έχω μάθει από μία κοινωνία την οποία όλοι βρίζουν αλλά κανένας δεν προσπαθεί να αλλάξει.

Επειδή έτσι με διδάξατε εσείς.

Όλοι οι μεσήλικες που κάποτε αγωνιστήκατε και τώρα τα έχετε παρατήσει.

Εσείς που παραπονιέστε για τα εισοδήματα σας που καταλήγουν ανύπαρκτα.

Εσείς που φοβάστε να τα διεκδικήσετε.

Εσείς που καταλήγετε πίσω από μία κατά το ήμισυ αληθινή μάσκα-ότι δεν έχετε τη δυνατότητα.

Γι αυτό κι εγώ επέλεξα να κλειστώ σε εμένα.

Να φορέσω τη δική μου μάσκα που γράφει πάνω "νέος, ελεύθερος,σκοτώστε τον",όποτε βαδίζω μπροστά σας.

Να μπω στο ρόλο εκείνου που περιμένετε να αγωνιστεί για εσάς και να βγάλει το φίδι από την τρύπα.

-Γιατί νιώθεις φυλακισμένη? Τόσες ελευθερίες δε σου φτάνουν?

-Επειδή είμαι. 

Ακόμα και στο ίδιο μου το μυαλό έχουν χαραχτεί συγκεκριμένες πεποιθήσεις και πρότυπα.

Ευτυχώς δεν είναι τα δικά σας.

Ίσως όμως και δυστυχώς, γιατί εσείς ξέρατε ότι μπορούσατε.

Ότι μπορούσατε να αγωνιστείτε κόντρα σε κάτι παρά τις αντιξοότητες.

Αλλά όλοι πάντα θα μπορούν.

Θα υπάρχουν δυνατότητες, όμως ο άνθρωπος που απ'τη φύση του τα πάντα απορρίπτει, θα τις χαραμίσει άσκοπα, κι έπειτα θα μείνει μόνος να κλαίει τη μοίρα του, σ'ένα κλουβί που λέγεται κοινωνία, φορώντας μια μάσκα που σε ονομάζει άνθρωπο.

-Τουλάχιστον η δική μαυ φυλακή μου δημιουργεί και κάποιες παραισθήσεις, κάποιες "ελευθερίες" , όπως το να γράφω και να νομίζω ότι σκέφτομαι.

Για να καταλάβω μετά, ότι σκέφτομαι ό,τι πρέπει να σκέφτομαι σύμφωνα με τους κανόνες του κλουβιού μου, ότι οι σκέψεις μου δεν παραμένουν ακέραιες γιατί φοβούνται, γι αυτό και χάνουν όλη την αλήθεια τους μόλις αποτυπωθούν κάπου...

flight of the rat.

Μετάνιωσα που δεν ψήφισα υπέρ της κατάληψης από τη στιγμή που συμφωνούσα με τα αιτήματα.

Όσο κι αν ξέρω ότι η κατάσταση δεν αλλάζει, δε θέλω να ακούγομαι μοιρολατρική και ίσα ίσα που θέλω να προσπαθησω πραγματικά για να αλλάξει. Κι όχι για μένα, επειδή εγώ έτσι κι αλλιώς δεν έχω μέλλον , οπότε τι να το κάνω που θα χάσω τα μαθήματα και δε θα μορφωθώ σε αυτό το φοβερό επίπεδο που προσφέρει το ελληνικό κράτος?Αλλά σκέφτομαι τις επόμενες γενιές που θα αναγκαστούν να ζήσουν χειρότερα από αυτά που ζούμε εμείς, κι όχι δε θα έχουν απλά θέσεις εργασίας , αλλά θα βρίσκονται στη θέση που βρίσκονται πλέον και πολλοί Έλληνες, δε θα έχουν ούτε να φάνε!

Μετά τη "συζήτηση" λοιπόν σχετικά με την κατάληψη σήμερα ήρθε και η αναμενόμενη πορεία.Ως μία από τις πρώτες φέτος δεν είχε και μεγάλη συμμετοχή , ωστόσο υπήρχε όπως πάντα αυτό το συναίσθημα, το ότι δεν είσαι μόνος, ότι παλεύεις, ότι πιστεύεις σε αυτό που διεκδικείς όσο μάταιο κι αν είναι...Αλληλεγγύη ,επίσης..

Ψωμί,παιδεία,ελευθερία 

Η χούντα δεν τελείωσε το '73

Κι όμως αυτό είναι αλήθεια, μιας κι ακόμα και τώρα η κοινωνία που ζούμε φασιστική είναι, απλά για να μας χρυσώσουν το χάπι το βαφτίζουν δημοκρατία..Και είναι δημοκρατία να μην έχεις άποψη? Να μασάμε ότι μας προσφέρουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και να νομίζουμε ότι ισχύει κι όλας? Επειδή στην αρχαία Ελλάδα σίγουρα η δημοκρατία ήταν κάτι διαφορετικό, ακόμα κι αν δεν ήταν αντιπροσωπευτική όπως σήμερα. Ωφείλουν λοιπόν οι εκπρόσωποι του λαού να υπερασπίζονται τα δικά του συμφέροντα και όχι τα δικά τους, σε αντίθετη περίπτωση πράγματι καταλήγουμε σε ολιγαρχία.

 Αννούλα, Γιωργάκη, ακούστε το καλά 

Αυτό το νομοσχέδιο θα μείνει στα χαρτιά!

Και βέβαια συνοδεύεται από την αντίστοιχη καθιστική διαμαρτυρία, πέταγμα αυγών και αρνητικά επιφωνήματα έξω από τα γραφεία του πασόκ καθώς και απρεπείς χειρονομίες.Παιδιά, συγγνώμη που σας απογοητεύω, αλλά αυτό είναι περσινό σύνθημα...Το νομοσχέδιο μια χαρά πέρασε όσο κι αν διαμαρτυρόμαστε εμείς, όσο κι αν αγαναχτούμε.

Πασόκ και Νέα Δημοκρατία,

Πουλήστε κάνα πύραυλο και δώστε μας βιβλία!

Κι όμως, όσο επαρκής και υπεραρκετός κι αν φαίνεται να είναι ακόμα κι ο στρατιωτικός εξοπλισμός στοιχηματίζω ότι σε περίπτωση εισβολής/πολέμου θα αποδειχτεί άχρηστος.Και γιατί άραγε? Γιατί έτσι συμφέρει τους Ευρωπαίους και όχι μόνο, η Ελλάδα να βγαίνει πάντα χαμένη, να εκμεταλλεύεται απ'όλους εκτός από τους δικαιούχους , τους πολίτες της δηλαδή. Όσο για τα βιβλία? Όνειρο άφταστο πια...Εδώ τα παιδιά της Γ' λυκείου πρέπει να διαβάζουν από το cd τα μαθήματα κατεύθυνσης και να πληρώνουν σε 3πλάσιες τιμές  τις φωτοτυπίες! Αλλά ο σύζυγος της κυρίας Διαμαντοπούλου , μια χαρά πληρώθηκε ως ιδιοκτήτης της εταιρίας με τα cd.Ίσα ίσα που αυτά τα χρήματα θα έφταναν για να τυπωθούν τα διπλάσια βιβλία απ'οσα χρειάζονται, απ'ότι ακούγεται..

 Τι θα γίνει? Χαμός! Τι θα γίνει? Χαμός, χαμός , αγώνας μαζικός , πανεκπαιδευτικός , 

θα είναι η απάντηση , από'δω και εμπρός..

Κι όμως όσο και αν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε έτσι κάθε χρόνο τίποτα δεν καταφέρνουμε, κι έτσι οι καταλήψεις θυμίζουν πια έθιμο, όσο κι αν οι μαθητές στοχεύουν στο αντίθετο.Κι ακούγεται ότι γίνονται μόνο για να χάσουμε μάθημα, ωστόσο ευτυχώς τα τελευταία χρόνια το ποσοστό των μαθητών που υποστηρίζει την κατάληψη για αυτό το λόγο έχει μειωθεί αρκετά.Κι όμως μόνο χαμός που δε γίνεται. Αν δε σκεφτεί ο καθένας μόνος του, να βάλει το μυαλό του να δουλέψει κανονικά, δε θα αλλάξει τίποτα, θα είναι άλλη μία ανούσια προσπάθεια. Σε αυτή τη χώρα δεν έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε, να επεξεργαζόμαστε την πληροφορία και να μην τα δεχόμαστε όλα έτοιμα. Αυτό ισχύει για οτιδήποτε μας πλασάρει οποιαδήποτε κομματική παράταξη ,επίσης, αφού τώρα πια όλοι έχουν τα ίδια κοινά στοιχεία, την επιθυμία να αρπάξουν όσο το δυνατόν περισσότερα από μια χώρα που έχει καταρρεύσει χωρίς εμείς να το συνειδητοποιήσουμε καν.

Μιλάμε όλοι για τέλος στην παραπαιδεία.Η λύση δεν είναι αυτή. Αν μειωνόταν ο αριθμός μαθητών ανά τμήμα από 30 σε 15 άτομα, κανείς δε θα χρειαζόταν ιδιαίτερα.Αλλά ούτε ο καθηγητής δε μπορεί αν δουλέψει με 30 άτομα αρά καταλήγει να αποφύγει την κούραση , για να φυλάξει δυνάμεις για τα ιδιαίτερα του απογεύματος.Αν η διδασκαλία της ξένης γλώσσας πρόσφερε εφόδια, πιστοποιητικά αναγνωριζόμενα παγκοσμίως, δε θα χρειαζόταν κανείς τα ιδιαίτερα.Αλλά έτσι είναι το σύστημα, χτισμένο πάνω στην παρανομία..

Ακόμα λυπάμαι που ψήφισα κατά της κατάληψης.

Από τα λάθη μας μαθαίνουμε όμως..Ίσως είναι άλλη μία ανούσια προσπάθειά μας για το αναπόφευκτο, εκείνο που είναι μπροστά μας αλλά δε μπορούμε να δεχτούμε. 

Δεν έχουμε μέλλον όσο κι αν το κυνηγάμε.

Καλό μήνα,

rainmaker.

ακούω το απόκοσμο γέλιο...

Κι ακούω αυτό το τραγούδι και νομίζω ότι κάθε στίχος μου φέρνει τη σκέψη και την ανάμνηση που ταιριάζει ακριβώς, 

σκέψεις και αναμνήσεις με άξονα περιστροφής εσένα,

που ολοκληρώνουν μία πλήρη περιφορά των τελευταίων μηνών σε ελάχιστα δευτερόλεπτα,

που περιστρέφονται χωρίς συγκεκριμένη τροχιά στον αέρα του δωματίου μου,

που δεν έχουν μονάδα μέτρησης από αυτές που κατανοεί ο εγκέφαλος,

που ταλαντώνονται ακανόνιστα χωρίς ταχύτητα που να μετριέται σε χιλιόμετρα/ώρα.

Εγώ πάντως όταν κλείνω τα μάτια δε βλέπω το αύριο , πια.

Βλέπω ένα χτες ΧΤΕΣ .

Κι ακούς από παντού ότι πρέπει να ζεις την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία ,

αλλά όταν θα είναι όντως η τελευταία, 

στοιχηματίζω ότι θα είναι η πιο αδρανής μέρα της ζωής σου.

Και μετά θα μετανιώσεις, όπως μετανιώνεις μία ζωή,

μία ζωή ανύπαρκτη,εικονική , μία ζωή που άλλοι θα ζήλευαν κι εσύ δεν κάνεις τον κόπο να εκτιμήσεις, δεν προσπαθείς να δεις καθαρά ότι ουσιαστικά θυμάσαι μόνο ένα 0,2 % των ημερών που έχεις ζήσει, κι έχεις κρατήσει μόνο τις πιο έντονα συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές από αυτή τη ζωή, κι αναγκάζεσαι να αναρωτιέσαι αν υπάρχει νόημα,μα και να μην υπάρχει εσύ συνεχίζεις να ζεις, να ζεις με τον τρόπο που έχεις μάθει από το σύστημα, και πάνω από όλα να μην αναπτύσσεις πραγματικλα συναισθήματα, παραμόνο με τον τρόπο που μαθαίνεις είτε από τον περίγυρό σου, είτε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης,και να κρατάς αυτές τις αναμνήσεις , να τις κάνεις παρόν σου και να καταλήγεις να ζήσεις μέσα στις λίγες στιγμές που ξέφυγες από το σύστημα.

Και τώρα πείτε μου, είναι ζωή αυτή?

Μάλλον όλοι πρέπει να μάθουμε να συγχωρούμε και να προχωράμε μπροστά.

p.s. i'm still yours, you know, and i'll be yours for a long time , i'm sure.

Eventhough i still can't make a decision .

KEEP FREEDOM FREE.

a letter to all of us.

Μιλάς για πολιτικά δικαιώματα, για ρατσισμό , για ναρκωτικά , για όλων των ειδών κοινωνικά προβλήματα , ενημερώνεσαι σχετικά με αυτά , μεταφέρεις τις γνώσεις στους φίλους και τους γνωστούς σου.Προσπαθείς όσο είναι στο χέρι σου να κάνεις κάτι για να τα σταματήσεις, σκέφτεσαι τους ανθρώπους που έχουν χάσει τα πάντα και δεν περιμένουν τίποτα από τη ζωή , τους λείπει το σημαντικότερο συναίσθημα , η ελπίδα , και νιώθεις τυχερός που έχεις σπίτι, ευκαιρίες για μόρφωση , συνήθως ακόμα και σε ανώτατες σχολές.

Το σκέφτεσαι έτσι?

Σκέφτεσαι ότι σύμφωνα με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελειώδεις αρχές κάθε κοινωνίας ο άνθρωπος θα έπρεπε να είναι σε θέση να απορροφά ερεθίσματα από το περιβάλλον τα οποία θα τον βοηθήσουν να δημιουργήσει μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα και να φανεί χρήσιμος στην κοινωνία για αυτό που αποκαλούμε "κοινό καλό"? Ναι το σκέφτεσαι πράγματι. Και όταν δεν έχει τις ευκαιρίες?

Νομίζεις ότι πράγματι προσφέρεις κάτι αν δεν το προσφέρεις εμπράκτως? Είμαστε όλοι άξιοι της μοίρας μας.

Γιατί?

Επειδή νομίζουμε ότι σκεφτόμαστε.

Επειδή εθελοτυφλούμε.

Επειδή λέμε όλοι "οι πολιτικοί φταίνε. Αυτοί με τα χρήματα που κυρήττουν πολέμους είναι οι μόνοι που καθορίζουν τα πάντα στον κόσμο".Πράγματι είναι συχνά έτσι.

Αλλά δε θα ήταν έτσι αν ο λαός οργανωμένος,αν όλοι οι λαοί οργανωμένοι, προσπαθούσαν να αλλάξουν την κατάσταση.

Μιλάμε για αλλαγές και για αγανάκτιση και για φορολογίες.

Βγες άνθρωπε από το σπιτάκι σου και υπερασπίσου αυτά που έχεις.

Μην περιμένεις από κανέναν άλλο , γιατί είμαστε όλοι ατομιστές.

Αλλά πολλοί ατομιστές με κοινό σκοπό , ίσως οδηγήσουν σε κάτι θετικό για όλους.

Και φυσικά αν δεν αλλάξουμε δραστικά τη νοοτροπία μας εμείς στις ανεπτυγμένες σε όλα τα επίπεδα -και κυρίως αυτά της τεχνολογίας και της μόρφωσης- χώρες , δε θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε και τις μη ανεπτυγμένες.

Αλλά τι σου λέω ...

Κουραφέξαλα.

Τα έχεις ξανακούσει , έχεις βαρεθεί να τα ακούς , ξέρεις ότι έχω δίκιο.

Και εγώ το ξέρω.

Αλλά γιατί δεν κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε την κατάσταση?!

Επειδή μας αρέσει.

Επειδή σου αρέσει να μένεις αδρανής,άπραγος,ανένδοτος στην κλασσική ελληνική νοοτροπία και να τη μεταφέρεις και στους απογόνους σου , οι οποίοι σαν άχρηστα κακομαθημένα βουτυρόπαιδα που είναι θα δεχτούν τη σωστή άποψή σου , και θα παραμείνουν έτσι όπως τους θέλουν εκείνοι , εκείνοι με τα συμφέροντα.

Κι αυτό το ξέρεις , ε?

Όλα τα ξέρεις.

Τότε γιατί δεν κάνεις κάτι για να χρησιμοποιήσεις τις τόσες γνώσεις σου?!

Rainmaker.