θυμάρι

Πρέπει να σταματήσεις να σκέφτεσαι τόσο, κοριτσάκι, θα το κάψεις-και δεν είναι ότι σου περισσεύει κιόλας.  Οι λέξεις είναι ένα μπερδεμένο σύννεφο στο κεφάλι μου, κι είναι ακόμα μόνο λέξεις.
γκρι.
Χτες μου είπες ότι δε γράφω πια για σένα.
Μα ούτε εσύ γράφεις για μένα. Ούτε εσύ σκέφτεσαι εμένα.
Προχωράς, προχωράω και έτσι συνεχίζεται η ζωή.
Δύο ευθείες έχουν είτε ένα, είτε άπειρα κοινά σημεία.
Εμάς νομίζω ότι ήταν ένα.
Μπορεί να φάνηκε ότι διήρκεσε σαν άπειρα, αλλά όχι. Ήταν ένα.

Το παρελθόν το κρατάμε, αυτό είναι ό,τι είμαστε.
Τι πάει να πει σ'αυτή τη γλώσσα τη βουβή βαστάω γερά κρατάω καλά
Και στο τέλος της μέρας εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να κάνουμε αυτοκριτική.

Για πες λοιπόν, είσαι εντάξει με τον εαυτό σου;
Κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια γιατί είσαι ηθικός και δεν κλέβεις, δε χτυπάς και δεν απατάς την κοπέλα σου. 
Αλλά η ηθική σου σταματάει στα μικροπροβλήματα της καθημερινότητας.
Πόσο ηθικό είναι να θαλασσοπνίγονται άνθρωποι;
Πόσο ηθικό είναι να σε εκμεταλλεύονται;
Κάνε την εκμετάλλευση του άλλου δική σου κι ίσως νιώσεις.
Ίσως τα βράδια να μην κοιμάσαι τόσο ήσυχα.
Ίσως να σταματήσεις να νιώθεις ολοκληρωμένος ηθικά επειδή το μόνο που κάνεις είναι να μην κλέβεις, να μη χτυπάς, να μην προσπαθείς για τίποτα άλλο πέρα από τις δικές σου ιδιοτελείς ανάγκες.

Χάος

~Κι αφού είμαστε τόσο ευαισθητοποιημένοι γιατί υπάρχουν ακόμα άστεγοι;

Γιατί πεθαίνουν ακόμα καθημερινά άνθρωποι από ελλείψεις; Από αδυναμία ικανοποίησης των βασικότερων αναγκών τους; 

Γιατί το παιδάκι που ζητάει χρήματα πουλώντας τριαντάφυλλα ή ο μετανάστης που σε παρακαλάει να αγοράσεις θήκη για το κινητό σου είναι ακόμα θύματα εκμετάλλευσης;

Γιατί υπάρχει εκμετάλλευση;

Γιατί υπάρχει πόλεμος, κακία, θάνατος από μη φυσικά αίτια, φόβος;

  Επειδή εσύ κι εγώ γλυκό μου σπουδάζουμε και προσπαθούμε να φτιάξουμε τους τέλειους εαυτούς μας για να ασχοληθούμε μεγαλώνοντας με τα προβλήματα του κόσμου. Για να είμαστε σπουδαγμένοι γιατροί για να μην εξετάζουμε κάποιον αν δε μας πληρώσει και για να εξετάζουμε μόνο στο ιατρείο μας όχι για να τρέχουμε για την κοπέλα που λιποθυμάει στο δρόμο ή για το πρεζάκι που καρφώνει τη βελόνα στο μπράτσο του. Για να είμαστε δικηγόροι που θα ζητάμε φυσικά αντίτιμο για να υπερασπιστούμε το σπίτι του ανθρώπου ο οποίος παλεύει για να το κρατήσει. Για να είμαστε μηχανικοί που θα ερευνούμε και θα κατασκευάζουμε αγαθά προς πώληση, σ'εκείνους που μπορούν να τα αγοράσουν. Για να είμαστε δάσκαλοι που θα περιμένουμε το διορισμό στο δημόσιο ή θα επιλέξουμε τη λύση των ιδιαίτερων μαθημάτων, με το γνωστό αντίτιμο φυσικά. Εσκεμμένα παραλείπω να αναφερθώ στον παράγοντα που καλείται ανεργία, παρ'όλα αυτά σχολιάζω τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις σου στην περίπτωση που θα είχες τη δυνατότητα να ασκήσεις το επάγγελμά σου. 

  Διαβάζουμε, ακόμη, βιβλία,ακούμε μουσική, μορφωνόμαστε, μαθαίνουμε γαλλικά και αγγλικά και ισπανικά, χορεύουμε και διασκεδάζουμε σαν να μην υπάρχει αύριο(20), δε μας αρέσει το αύριο(30), δε θέλουμε να έρθει(50), ίσως και να μην υπάρχουμε αύριο(70 χρονών). Ζούμε τη στιγμή για να τη ζήσουμε, είμαστε νέοι, ο κόσμος είναι δικός μας, και μπορούμε να πραγματοποιήσουμε κάθε όνειρό μας, έστω και σε τιμή ευκαιρίας. Προσπαθούμε, τουλάχιστον. Να βρούμε την ιδανική δουλειά, τον ιδανικό σύντροφο, σπίτι και κατοικίδιο. Ε, ακόμα κι αν δεν είναι τα ιδανικά δεν πειράζει, αρκεί να τα βρούμε, αρκεί να αποκτήσουμε αυτά που ονειρευό(νταν καποιοι για μας)μασταν όταν ήμασταν νέοι, αρκεί τα παιδιά να μεγαλώσουν, να σπουδάσουν, να τους βρούμε δουλειά(!), να δούμε εγγόνια, τα παιδιά και τα εγγόνια μας να γίνουν ό,τι δε γίναμε, να συνεχίσουν ό,τι αρχίσαμε, να μας σκέφτονται, να μας θυμούνται, να μας αγαπούν....

Και τότε γιατί να μη μας σκέφτονται, να μη μας θυμούνται και να μη μας αγαπούν και άλλοι άνθρωποι; Γιατί να μην προσπαθούμε να βελτιώσουμε και τη ζωή των συνανθρώπων μας όταν μπορούμε;  Και τι θα γίνει δηλαδή αν δώσεις ένα χρόνο από τη ζωή σου εσύ μελλοντικέ γιατρέ για να πας εθελοντικά με μια οργάνωση εκεί που χρειάζεται πραγματικά βοήθεια; Ή εσύ δικηγόρε μου αν υπερασπιστείς εκείνους που το έχουν ανάγκη αφιλοκερδώς; Ή εσύ αρχιτεκτόνισσα αν φτιάξεις ένα σπίτι από υλικά που θα βρεις γύρω σου για κάποιον άστεγο; Τόσο μεγάλο είναι το τίμημα; Έχεις πιθανότατα περισσότερα χρόνια ζωής ακόμη από όσα έχεις ζήσει μέχρι τώρα. Προλαβαίνεις να χορέψεις, να ακούσεις μουσική, να διασκεδάσεις και να κάνεις παιδιά. Αλλά ακόμη κι αν έχεις λιγότερη ζωή μπροστά σου, δεν αξίζει να αφιερώσεις λίγη από αυτήν σε κάποιον άλλο πέρα από σένα; Τόση έχεις αφιερώσει μέχρι τώρα που κουράστηκες;

Εγώ, όμως, είδα κι άκουσα γι ανθρώπους που τα κάνουν αυτά, κι ακόμη περισσότερα. Που κάνουν ό,τι μπορούν, ανεξάρτητα από το επάγγελμά τους για να βοηθήσουν όσους βρίσκονται σε ανάγκη. Κι όταν οι δεύτεροι σταματήσουν να βρίσκονται σε ανάγκη θα βοηθήσουν με τη σειρά τους άλλους όταν χρειαστεί. Ένα ποσοστό εξ' αυτών τουλάχιστον. Ακόμη κι ένα πακέτο μακαρόνια να αγοράσεις και να δώσεις στο σημείο συλλογής τροφίμων στη σχολή σου πρόοδος είναι σε σχέση με το σταύρωμα των χεριών ή την αλλαγή του καναλιού στην τηλεορασούλα σου όταν ακούς για πρόσφυγες. Όχι ότι δε μπορείς να βοηθήσεις πολύ περισσότερο, αλλά δε θα σου πει κανένας να το κάνεις. Σημασία έχει να νιώσεις εσύ την ανάγκη.

Και γιατί δεν τη νιώθεις-ή έστω τη "νιώθεις" αλλά δεν προλαβαίνεις να την ικανοποιήσεις μιας και δεν έχεις χρόνο (βέβαια χρόνο για το κινητό σου έχεις άπλετο) ; Επειδή είσαι φυλακισμένος, γλυκό μου, του σύγχρονου πολιτισμού μέσα στον οποίο κι εσύ κι εγώ μεγαλώσαμε. Μάθαμε να κοιτάμε οθόνες, να μιλάμε σε κεραίες και καλώδια(πλέον όχι βέβαια!) και να υπακούμε σε μηχανικές φωνές. Και κάπως έτσι ξεχάσαμε να σκεφτόμαστε, όχι μόνο τους άλλους, αλλά και τον εαυτό μας. Γιατί αν δεν είναι αυτοπραγμάτωση να βοηθήσεις τους άλλους και να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, τότε ποια είναι  η αυτοπραγμάτωση; ΤΙ θα σε κάνει να αισθανθείς καλύτερα και πιο ολοκληρωμένος; Και θα μου πεις, "εσύ γι αυτό θα πήγαινες κάπου εθελοντικά να προσφέρεις βοήθεια;" Και θα σου έγνεφα αρνητικά... Αλλά σίγουρα αυτό είναι ένα συναίσθημα που κερδίζω κάθε φορά και με κάνει να νιώθω φτερά να βγαίνουν από την πλάτη μου, να τρέχω στο δρόμο χαμογελώντας επειδή δεν έχασα άλλο ένα απόγευμα που θα ήταν για τον εαυτό μου.

Δε θα σταματήσουν να υπάρχουν άστεγοι, άνθρωποι που τους εκμεταλλεύονται ή πτώματα που δε θα έπρεπε να είναι πτώματα γύρω μας. Δε θα σταματήσει ο πόλεμος, δε θα εξαλειφθεί η πείνα ή θα κοπάσουν οι φυσικές καταστροφές επειδή εσύ κι εγώ θα προσφέρουμε ένα πακέτο μακαρόνια ή ένα απόγευμα από τη ζωή μας για να κάνουμε κάποιους ανθρώπους να χαμογελάσουν. Σκέψου όμως ότι αυτό το χαμόγελο αξίζει περισσότερο από εκείνο που είδες σε μια φωτογραφία όπου πάτησες like πριν επτά λεπτά.

Σου έδωσα ένα χάος προς προβληματισμό ευχόμενη να πήρες κίνητρο για να βάλεις σε τάξη τη ζωή σου. 

Σχόλιο: Απλουστεύσεις της πραγματικότητας και πλευρές του θέματος όπως η ανεργία δε σχολιάστηκαν εσκεμμένα. Αυτό δεν αποτελεί πάτημα για σένα φυγόπονε άνθρωπε.

Φωτογραφία: Μυρσίνη Μαυραπίδη, Λιμάνι Μυτιλήνης.

Α, και σ'ευχαριστώ που με πιέζεις να γράφω πότε πότε ρε Γιάννη.

Είναι η πόλη της νύχτας

Η κάθε φωνή πατάει γερά στη νότα της και το κάθε σώμα γερά κι αποφασιστικά στο ξύλινο βάθρο.

Οι προβολείς γυρίζουν και νιώθεις τον ιδρώτα σου να τρέχει.

Ζέστη, πολυκοσμία, φασαρία. 

Και ξεκινάει ο γνώριμος ήχος, οι φωνές ξεκινούν συγχρονισμένες...
Oh light, the heart, that lingers in Merano, Merano, The Spano, connesseur of spas would miss-so healthy-is mental and physical bliss.

~

Μη μιλάς για πράγματα που δεν έχεις γνωρίσει, μηδενίζεις την αξία τους. Μη μου λες για αγάπη όταν έχεις νεύρα, ή για μοναξιά όταν εθελοτυφλείς. Μη μιλάς για δημοκρατία όταν μπαίνουν οι χρυσαυγίτες στη βουλή με τις ευλογίες σου και προπάντων μην υπερασπίζεται θέσεις που πρωτύτερα δε γνώριζες για να δείξεις πόσο ψαγμένος είσαι. Και τέλος, μην απαγορεύεις στους άλλους αυτά που επέλεξαν και μη στερείς αυτά για τα οποία πάλεψαν. Μη χρησιμοποιείς αυτές τις αρνητικές προστακτικές. Μόνο καταφάσεις από εδώ και πέρα, προστακτικές παντού. Ξύπνα, σκέψου, μίλα, πράξε, διάβασε, πάλεψε, κατάκτησε, βρες. Κανείς δε σε προειδοποιεί όμως για τις επακοόλουθες απόρροιες, τα παραπρο'ι'όντα, τους μέλλοντες εκείνους της οριστικής, που ηχούν συνοπτικοί κι αποδεικνύονται πιο διαρκείς κι απ'τη θύμηση του χρώματος με το οποίο έβαψες μια μέρα. Θα σε σταματήσουν, θα λησμονήσουν, θα σε αγνοήσουν, θα χάσεις. Και πάλι η προστακτική κάποιου άλλου, χάσε, χάσε, χάσε. Φύγε, τρέχα, γύρνα πίσω και πάλι φύγε.

~

Μου είχε λείψει η θάλασσα...Η μυρωδιά, ο ήχος της, η αίσθηση που σου προκαλεί. Χαλάλι κι η εικοσάλεπτη διαδρομή με το λεωφορείο, χαλάλι και το όλο overcrowded θέμα εκεί, σαν σαρδέλες πραγματικά, όπως και στην παραλία. Άσε που πήγαμε τη χειρότερη ώρα, γύρω στις μία. Και πάλι χαλάλι...Ακόμα κι η αναμονή για το λεωφορείο του γυρισμού με διάρκεια σαράντα λεπτών. Ήταν καταπληκτικά, έτσι όπως θα είναι και το καλοκαίρι*

~

Όλο και πλησιάζει αυτή η ημερομηνία, δέκα. 

Και μετά κι άλλος αριθμός, δεκαέξι.

Τρομάζω.

Καληνύχτα.

PATHETIC.

Εσύ πώς θα ένιωθες σε μια σχολική αίθουσα όταν έξω ακούγονται φωνές?

Όταν νιώθεις το ξύπνημα να πραγματοποιείται λίγο μακριά σου.

Όταν αρχίζεις να ελπίζεις μα διστάζεις?

Όταν αντιλαμβάνεσαι ότι διλειάζεις?

Όταν θέλεις να αποφύγεις την ουδετερότητα.

Όταν θέλεις να συμβάλεις κι εσύ σαν οντότητα.

Όταν νιώθεις τόσο αδύναμος σ'αυτό το χώρο, τότε αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι αποτελείς το μελλοντικό στρατιώτη, ένα απλό πιονάκι που προετοιμάζεται με σκοπό να γίνει ένας εκ των πολλών,ένα πανομοιότυπο προιόν της μαζοποίησης.

Κι εκείνη τη στιγμή είναι που έρχεται το τελειωτικό χτύπημα.

Τραγελαφική ή όχι η κατάσταση, χαρακτιρίζεται σίγουρα από ειρωνία, μη σου πω τραγική.

"Μετά τη δολοφονία του Πειθία και των άλλων δημοκρατικών...Στην Κέρκυρα επικρατεί μεγάλη σύγχυση" Και τότε τα στρατιωτάκια που μαιθαίνουν για ένα καθεστώς ανομίας, βίας και τρομοκρατίας, όπου οι θεσμοί υπολειτυργούν, 2.500 χρόνια πριν , χάνουν έναν αγώνα που γίνεται 100 μέτρα μακριά τους , λειτουργούν απλά παθητικά.

Κι εσύ μου λες για κριτική σκέψη στην παιδεία.

Πού την είδες?

Ξύπνα.

 

flight of the rat.

Μετάνιωσα που δεν ψήφισα υπέρ της κατάληψης από τη στιγμή που συμφωνούσα με τα αιτήματα.

Όσο κι αν ξέρω ότι η κατάσταση δεν αλλάζει, δε θέλω να ακούγομαι μοιρολατρική και ίσα ίσα που θέλω να προσπαθησω πραγματικά για να αλλάξει. Κι όχι για μένα, επειδή εγώ έτσι κι αλλιώς δεν έχω μέλλον , οπότε τι να το κάνω που θα χάσω τα μαθήματα και δε θα μορφωθώ σε αυτό το φοβερό επίπεδο που προσφέρει το ελληνικό κράτος?Αλλά σκέφτομαι τις επόμενες γενιές που θα αναγκαστούν να ζήσουν χειρότερα από αυτά που ζούμε εμείς, κι όχι δε θα έχουν απλά θέσεις εργασίας , αλλά θα βρίσκονται στη θέση που βρίσκονται πλέον και πολλοί Έλληνες, δε θα έχουν ούτε να φάνε!

Μετά τη "συζήτηση" λοιπόν σχετικά με την κατάληψη σήμερα ήρθε και η αναμενόμενη πορεία.Ως μία από τις πρώτες φέτος δεν είχε και μεγάλη συμμετοχή , ωστόσο υπήρχε όπως πάντα αυτό το συναίσθημα, το ότι δεν είσαι μόνος, ότι παλεύεις, ότι πιστεύεις σε αυτό που διεκδικείς όσο μάταιο κι αν είναι...Αλληλεγγύη ,επίσης..

Ψωμί,παιδεία,ελευθερία 

Η χούντα δεν τελείωσε το '73

Κι όμως αυτό είναι αλήθεια, μιας κι ακόμα και τώρα η κοινωνία που ζούμε φασιστική είναι, απλά για να μας χρυσώσουν το χάπι το βαφτίζουν δημοκρατία..Και είναι δημοκρατία να μην έχεις άποψη? Να μασάμε ότι μας προσφέρουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και να νομίζουμε ότι ισχύει κι όλας? Επειδή στην αρχαία Ελλάδα σίγουρα η δημοκρατία ήταν κάτι διαφορετικό, ακόμα κι αν δεν ήταν αντιπροσωπευτική όπως σήμερα. Ωφείλουν λοιπόν οι εκπρόσωποι του λαού να υπερασπίζονται τα δικά του συμφέροντα και όχι τα δικά τους, σε αντίθετη περίπτωση πράγματι καταλήγουμε σε ολιγαρχία.

 Αννούλα, Γιωργάκη, ακούστε το καλά 

Αυτό το νομοσχέδιο θα μείνει στα χαρτιά!

Και βέβαια συνοδεύεται από την αντίστοιχη καθιστική διαμαρτυρία, πέταγμα αυγών και αρνητικά επιφωνήματα έξω από τα γραφεία του πασόκ καθώς και απρεπείς χειρονομίες.Παιδιά, συγγνώμη που σας απογοητεύω, αλλά αυτό είναι περσινό σύνθημα...Το νομοσχέδιο μια χαρά πέρασε όσο κι αν διαμαρτυρόμαστε εμείς, όσο κι αν αγαναχτούμε.

Πασόκ και Νέα Δημοκρατία,

Πουλήστε κάνα πύραυλο και δώστε μας βιβλία!

Κι όμως, όσο επαρκής και υπεραρκετός κι αν φαίνεται να είναι ακόμα κι ο στρατιωτικός εξοπλισμός στοιχηματίζω ότι σε περίπτωση εισβολής/πολέμου θα αποδειχτεί άχρηστος.Και γιατί άραγε? Γιατί έτσι συμφέρει τους Ευρωπαίους και όχι μόνο, η Ελλάδα να βγαίνει πάντα χαμένη, να εκμεταλλεύεται απ'όλους εκτός από τους δικαιούχους , τους πολίτες της δηλαδή. Όσο για τα βιβλία? Όνειρο άφταστο πια...Εδώ τα παιδιά της Γ' λυκείου πρέπει να διαβάζουν από το cd τα μαθήματα κατεύθυνσης και να πληρώνουν σε 3πλάσιες τιμές  τις φωτοτυπίες! Αλλά ο σύζυγος της κυρίας Διαμαντοπούλου , μια χαρά πληρώθηκε ως ιδιοκτήτης της εταιρίας με τα cd.Ίσα ίσα που αυτά τα χρήματα θα έφταναν για να τυπωθούν τα διπλάσια βιβλία απ'οσα χρειάζονται, απ'ότι ακούγεται..

 Τι θα γίνει? Χαμός! Τι θα γίνει? Χαμός, χαμός , αγώνας μαζικός , πανεκπαιδευτικός , 

θα είναι η απάντηση , από'δω και εμπρός..

Κι όμως όσο και αν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε έτσι κάθε χρόνο τίποτα δεν καταφέρνουμε, κι έτσι οι καταλήψεις θυμίζουν πια έθιμο, όσο κι αν οι μαθητές στοχεύουν στο αντίθετο.Κι ακούγεται ότι γίνονται μόνο για να χάσουμε μάθημα, ωστόσο ευτυχώς τα τελευταία χρόνια το ποσοστό των μαθητών που υποστηρίζει την κατάληψη για αυτό το λόγο έχει μειωθεί αρκετά.Κι όμως μόνο χαμός που δε γίνεται. Αν δε σκεφτεί ο καθένας μόνος του, να βάλει το μυαλό του να δουλέψει κανονικά, δε θα αλλάξει τίποτα, θα είναι άλλη μία ανούσια προσπάθεια. Σε αυτή τη χώρα δεν έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε, να επεξεργαζόμαστε την πληροφορία και να μην τα δεχόμαστε όλα έτοιμα. Αυτό ισχύει για οτιδήποτε μας πλασάρει οποιαδήποτε κομματική παράταξη ,επίσης, αφού τώρα πια όλοι έχουν τα ίδια κοινά στοιχεία, την επιθυμία να αρπάξουν όσο το δυνατόν περισσότερα από μια χώρα που έχει καταρρεύσει χωρίς εμείς να το συνειδητοποιήσουμε καν.

Μιλάμε όλοι για τέλος στην παραπαιδεία.Η λύση δεν είναι αυτή. Αν μειωνόταν ο αριθμός μαθητών ανά τμήμα από 30 σε 15 άτομα, κανείς δε θα χρειαζόταν ιδιαίτερα.Αλλά ούτε ο καθηγητής δε μπορεί αν δουλέψει με 30 άτομα αρά καταλήγει να αποφύγει την κούραση , για να φυλάξει δυνάμεις για τα ιδιαίτερα του απογεύματος.Αν η διδασκαλία της ξένης γλώσσας πρόσφερε εφόδια, πιστοποιητικά αναγνωριζόμενα παγκοσμίως, δε θα χρειαζόταν κανείς τα ιδιαίτερα.Αλλά έτσι είναι το σύστημα, χτισμένο πάνω στην παρανομία..

Ακόμα λυπάμαι που ψήφισα κατά της κατάληψης.

Από τα λάθη μας μαθαίνουμε όμως..Ίσως είναι άλλη μία ανούσια προσπάθειά μας για το αναπόφευκτο, εκείνο που είναι μπροστά μας αλλά δε μπορούμε να δεχτούμε. 

Δεν έχουμε μέλλον όσο κι αν το κυνηγάμε.

Καλό μήνα,

rainmaker.

KEEP FREEDOM FREE.

a letter to all of us.

Μιλάς για πολιτικά δικαιώματα, για ρατσισμό , για ναρκωτικά , για όλων των ειδών κοινωνικά προβλήματα , ενημερώνεσαι σχετικά με αυτά , μεταφέρεις τις γνώσεις στους φίλους και τους γνωστούς σου.Προσπαθείς όσο είναι στο χέρι σου να κάνεις κάτι για να τα σταματήσεις, σκέφτεσαι τους ανθρώπους που έχουν χάσει τα πάντα και δεν περιμένουν τίποτα από τη ζωή , τους λείπει το σημαντικότερο συναίσθημα , η ελπίδα , και νιώθεις τυχερός που έχεις σπίτι, ευκαιρίες για μόρφωση , συνήθως ακόμα και σε ανώτατες σχολές.

Το σκέφτεσαι έτσι?

Σκέφτεσαι ότι σύμφωνα με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελειώδεις αρχές κάθε κοινωνίας ο άνθρωπος θα έπρεπε να είναι σε θέση να απορροφά ερεθίσματα από το περιβάλλον τα οποία θα τον βοηθήσουν να δημιουργήσει μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα και να φανεί χρήσιμος στην κοινωνία για αυτό που αποκαλούμε "κοινό καλό"? Ναι το σκέφτεσαι πράγματι. Και όταν δεν έχει τις ευκαιρίες?

Νομίζεις ότι πράγματι προσφέρεις κάτι αν δεν το προσφέρεις εμπράκτως? Είμαστε όλοι άξιοι της μοίρας μας.

Γιατί?

Επειδή νομίζουμε ότι σκεφτόμαστε.

Επειδή εθελοτυφλούμε.

Επειδή λέμε όλοι "οι πολιτικοί φταίνε. Αυτοί με τα χρήματα που κυρήττουν πολέμους είναι οι μόνοι που καθορίζουν τα πάντα στον κόσμο".Πράγματι είναι συχνά έτσι.

Αλλά δε θα ήταν έτσι αν ο λαός οργανωμένος,αν όλοι οι λαοί οργανωμένοι, προσπαθούσαν να αλλάξουν την κατάσταση.

Μιλάμε για αλλαγές και για αγανάκτιση και για φορολογίες.

Βγες άνθρωπε από το σπιτάκι σου και υπερασπίσου αυτά που έχεις.

Μην περιμένεις από κανέναν άλλο , γιατί είμαστε όλοι ατομιστές.

Αλλά πολλοί ατομιστές με κοινό σκοπό , ίσως οδηγήσουν σε κάτι θετικό για όλους.

Και φυσικά αν δεν αλλάξουμε δραστικά τη νοοτροπία μας εμείς στις ανεπτυγμένες σε όλα τα επίπεδα -και κυρίως αυτά της τεχνολογίας και της μόρφωσης- χώρες , δε θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε και τις μη ανεπτυγμένες.

Αλλά τι σου λέω ...

Κουραφέξαλα.

Τα έχεις ξανακούσει , έχεις βαρεθεί να τα ακούς , ξέρεις ότι έχω δίκιο.

Και εγώ το ξέρω.

Αλλά γιατί δεν κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε την κατάσταση?!

Επειδή μας αρέσει.

Επειδή σου αρέσει να μένεις αδρανής,άπραγος,ανένδοτος στην κλασσική ελληνική νοοτροπία και να τη μεταφέρεις και στους απογόνους σου , οι οποίοι σαν άχρηστα κακομαθημένα βουτυρόπαιδα που είναι θα δεχτούν τη σωστή άποψή σου , και θα παραμείνουν έτσι όπως τους θέλουν εκείνοι , εκείνοι με τα συμφέροντα.

Κι αυτό το ξέρεις , ε?

Όλα τα ξέρεις.

Τότε γιατί δεν κάνεις κάτι για να χρησιμοποιήσεις τις τόσες γνώσεις σου?!

Rainmaker.

Η αποχή δεν είναι λύση

Αυτή τη στιγμή το μόνο που θέλω είναι να γράψω.

Στην πραγματικότητα θέλω απλά να φωνάξω τις σκέψεις μου σε κάποιον.Και ποιος θα με ακούσει?

Κανένας Απολύτως.

Τουλάχιστον ο ελληνικός λαός δείχνει να έχει ξυπνήσει , όλοι οι άνθρωποι που συγκεντρώνονταν καθημερινά στις πλατείες , κάλεσαν άλλους τόσους να ενωθούν μαζί τους και να υψωθούν ως φωνή διαμαρτυρίας έξω από το ελληνικό κοινοβούλιο.Ο λαός δεν έχει δουλειές, χρήματα...Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν να φάνε, είναι κατεστραμμένοι. Όλοι όσοι είχαν επενδύσει σε δάνεια τραπεζών κοντεύουν να χάσουν τα σπίτια τους αφού αυτά κατάσχονται. Και μέσα σε όλα αυτά , στην ψυχολογία του όχλου που δρα ανεπηρρέαστη , παρασέρνοντας όλους να πράξουν σύμφωνα με την πλειοψηφία , να εκφραστούν ελεύθερα μετά από τόσο καιρό , μέσα σε όλα αυτά βρίσκεται μία μειοψηφία αποτελούμενη από τα λεγόμενα ταραχοποιά στοιχεία που δρα μεμονομένα αντίθετα με το ανύπαρκτο-εννοούμενο "σχέδιο" , αυτό της ειρηνικής διαμαρτυρίας, και δεν καταφέρνει και τίποτα θετικό. Το μόνο αποτέλεσμα είναι η καλλιέργεια διχόνοιας σε μια στιγμή που ο λαός θα πρέπει να είναι ενωμένος, ενάντια σε αυτούς που καταπατούν τα δικαιώματα και την ελευθερία του.

Τώρα πια όποιον κι αν ρωτήσεις στο δρόμο "τι θα ψηφίσεις στις εκλογές που θα ακολουθήσουν σε λίγες μέρες προφανώς ?" θα σου απαντήσει ότι θα απέχει. Ως διαμαρτυρία επειδή νοιάζεται για τη χώρα του.Μία λύση είναι κι αυτή , ωστόσο σύμφωνα με τους δημοκρατικούς θεσμούς , όπως το δημοψήφισμα, όπου ο λαός αποφασίζει ο ίδιος για σημαντικά κρατικά ζητήματα , θα πρέπει να αναλάβουμε πρωτοβουλίες και όχι να απέχουμε. Δε σου αρέσουν οι υποψήφιοι των βουλευτικών εκλογών ή δεν αντιπροσωπεύουν τα πιστεύω σου? Μην επιλέξεις την αποχή , αλλά την επιλογή, πρότεινε εσύ αυτό που σε αντιπροσωπεύει και θεωρείς καλύτερο ως λύση , γιατί όλοι ξέρουμε να κρίνουμε τους άλλους , αλλά αυτό αποδεικνύεται ειρωνικό όταν εμείς οι ίδιοι δεν παίρνουμε τη θέση ενεργού πολίτη και απλά τα δεχόμαστε ΌΛΑ παθητικά  .

Πιστεύω ότι τα αρχικά βήματα έχουν γίνει , και η αρχή είναι πάντα η σημαντικότερη όταν πρόκειται για τη θεμελείωση κάτι καινούριου, ή όπως στην περίπτωσή μας , για τη διεξαγωγή μίας σημαντικής κοινωνικής μεταβολής.

p.s. Όλο αυτό το κλίμα θυμίζει τη διαμάχη Τρικούπη-Δηλιγιάννη και το δικοματισμό , κατά τον προηγούμενο αιώνα...

Τουλάχιστον ο λαός δραστηριοποιείται , κι ας ελπίσουμε ότι το αποτέλεσμα από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών θα είναι θετικό.Ωστόσο είναι γνωστό ότι δεν υπάρχουν και πολλές λύσεις για να ξεπεράσει η χώρα μας την παρούσα οικονομική κρίση. Αυτό που πιστεύω εγώ είναι ότι όταν δρούμε συλλογικά , τα πάντα είναι δυνατά , κι ας ελπίσουμε ότι αυτή η προσπάθεια του λαού να αντισταθεί στα νέα οικονομικά μέτρα που του επιβάλλονται δε θα πάει χαμένη, θα υπάρξουν ορατά αποτελέσματα και η κατάσταση θα βελτιωθεί , κι έτσι ίσως η χώρα να είναι κατάλληλη για να μεγαλώσουμε 

Rainmaker.

one day...someday...

statement 1 : τα πάντα εξηγούνται με τη λογική. ναι. όχι. μάλλον όχι.

statement 2 : τα πάντα είναι σύμφωνα με απλούς κανόνες της φύσης, σίγουρα , ναι.

και ο άνθρωπος τι είναι? 

-ένα τίποτα.  

-όχι, δεν υπάρχει η έννοια τίποτα, είναι κάτι αόριστο.τα πάντα είναι αόριστα.

-ο άνθρωπος είναι τα πάντα.(arrogance) . O άνθρωπος έχει κατασκευάσει τα πάντα από το μηδέν.

Δεν ήταν το μηδεν.Ήταν η φύση, αυτοί οι όροι δεν ταυτίζονται. Δε δημιουργείται ύλη από το μηδέν.

Επειδή η ύλη είναι (το μόνο) που μας ενδιαφέρει (πια).

-Δημιουργούνται συναισθήματα από το μηδέν , αυτό δεν εννοείς θέλοντας να θεωρηθείς έξυπνη και ανώτερη?

-Όλοι προσπαθούν να φανούν σαν κάποιοι που δεν είναι , με αποτέλεσμα να καταντούν όλοι ψεύτικοι , όπως κι ο κόσμος τους, νομίζοντας ότι ζουν σε μια πραγματικότητα . a fake reality probably.

 Όχι δεν καταλάβατε.Την άποψη μου λέω , αλλά βέβαια ξέχασα ότι η ελευθερία του λόγου έχει καταλήξει στο να μην υπάρχει σεβασμός για τίποτα.Στο να έχουμε όλοι γνώμες χωρίς να είμαστε ενήμεροι και να θέλουμε να θεωρηθούμε "κάποιοι", σύμφωνα με κάποια κατασκευασμένα κοινωνικά στερεότυπα.

-Και επανέρχομαι. Δημιουργούνται συναισθήματα από το μηδέν? οχι.δεν υπάρχει συναίσθημα στη σημερινή απροσωπία που κυβερνάει.

-Διαφωνώ.Τα συναισθήματα είναι το μόνο που μας έχει απομείνει, το μόνο στο οποίο μπορούμε να βασιστούμε αν θέλουμε να ξαναδημιουργήσουμε μια κοινωνία. Από το μηδέν? όχι. Αν θέλουμε να μετατρέψουμε μια ανεπτυγμένη 100% κοινωνία σε μία μηδενική , διατηρώντας την πλειοψηφία των θετικών στοιχείων , τον πλουραλισμό απόψεων , αποφεύγοντας να δημιουργήσουμε ρομπότ , αλλα δίνοντας στον καθένα την ευκαιρία να εκφραστεί και να γίνει πραγματικά αποδεκτός.

-Κι εσύ τι λες? Ποια είσαι , και θέλεις να αλλάξεις τις συνήθειες και τις "αξίες" μας και να κάνεις σύμφωνα με αυτό που θέλεις εσύ?

-Μα... δε ζήτησα αυτό.Ζήτησα να ακουστεί η φωνή των βουβών.Και να την ακούσουν οι κουφοί.

Γίνεται?

-Αν έχεις θέληση καταφέρνεις τα πάντα.(statement 3)

-Όχι τα πάντα.αυτό μπορεί να αποβεί καταστροφικό , ξέρεις.Οπότε προσπάθησε απλά να παραμείνεις στον αρχικό σου στόχο και να μην παρασυρθείς από τη γεύση της επιτυχίας.

-Και γιατί όλα αυτά?

-Επειδή, people have the power

αλλά όχι πάντα για καλό.

 Rainmaker,

think i should go study some maths .XD