Ανατολή.

Λίγοι παραδέχονται και συμβιβάζονται με την πικρή αλήθεια πως ο έρωτας, παρά τη μανία του να ορκίζεται πως είναι αιώνιος, ποτέ δεν είναι. Πως είναι υπόθεση κάποιου κύκλου κι όταν αυτός ο κύκλος κλείσει δεν είναι αποτυχία, αλλά φυσική εξέλιξη. Πόσες τραγωδίες θα αποφεύγαμε αν το παίρναμε έτσι, και πόσο καλύτερα θα χαιρόμασταν τα ταξίδια της καρδιάς μας. Πώς όμως να αντέξεις μια τέτοια ακροβασία πάνω στην ανασφάλεια; Είναι πολύ προτιμότερο ένα ασφαλές ψέμα παρά μια ανασφαλής αλήθεια, δεν αντέχεται.

Ο αντίπαλος εραστής- Μαρω Βαμβουνάκη

Αυτό το θέμα της ειλικρίνειας, πόσο επίπονο είναι.

Ας μην είμαστε ειλικρινείς με τους άλλους αν δε θέλουμε, κι ας είναι λάθος. Αλλά όταν κρυβόμαστε πρέπει να ξέρουμε από πριν ότι αυτό λειτουργεί εις βάρος μας. Δε χτίζονται σχέσεις πάνω σε σαθρά θεμέλεια.

Ας είμαστε όμως τουλάχιστον με τους εαυτούς μας ειλικρινείς.

Κι όμως, όταν επιθυμούμε κάτι πολύ ερμηνεύουμε οποιαδήποτε κατάσταση και κάθε τυχαίο περιστατικό όπως μας συμφέρει, το προσαρμόζουμε στις προσδοκίες μας.
Όσο για την ανασφάλεια, όντας ανασφαλής δεν είμαι το κατάλληλο άτομο για να αναλύσει αυτό το θέμα. Ωστόσο δε νομίζω ότι είναι τόσο παράλογο, όλοι χρειαζόμαστε κάποια επιβεβαίωση πριν προχωρήσουμε σε κάποια πράξη, κάποιο σημάδι για να μας δείξει που βρισκόμαστε. Απλά κάποιοι από εμάς χρειάζονται λίγο περισσότερες επιβεβαιώσεις, ακόμα κι όταν δεν το παραδέχονται ή όταν δε θέλουν να το δείχνουν, ιδίως τότε.

Μα δε μπορώ ν'αγγίξω τα όνειρά σου, με τη σιωπή μου χίλιες λέξεις να σου πω..

ξεχαρβαλωμένες κιθάρες, ίσως.

Με αφορμή μια εργασία στο μάθημα των Κειμένων Νεοελληνικής λογοτεχνίας θα ήθελα να παραθέσω εδώ κάποια μελοποιημένα ποιήματα του Καρυωτάκη που αποτελούν γνωστά σύγχρονα τραγούδια και μου άρεσαν ιδιαίτερα.

"Πρέβεζα" - Παπακωσταντίνου

gala (θα γλεντήσω κι εγώ μια νύχτα)- magic de spell

Ανδρείκελα-Υπόγεια Ρεύματα

Πολύμνια - Υπόγεια Ρεύματα

Είμαστε κάτι- Θηβαίος   (είναι ωραία και η εκτέλεση της Μαρίζας Κωχ)

Θα ήθελα να προσθέσω πολλά τραγούδια ακόμα είναι η αλήθεια, αλλά λέω να μη σας κουράσω.

Κι από αύριο επιστροφή στο σχολείο, μετά τη δεκαπενθήμερη διακοπή για τον εορτασμό του Πάσχα.

Πολλή φιλοσοφία αυτές τις μέρες γενικά.

Θα κλείσω αυτή τη σύντομη ανάρτηση με ένα από τα αγαπημένα μου αποφθέγματα του Βίκτωρ Ουγκό. 

"Η ολοκληρωμένη ποίηση βρίσκεται στην αρμονία των αντιθέτων".

Νομίζω ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει και στη ζωή μας. Οποιοδήποτε συναίσθημα ανάμεσα σε δύο άτομα για να είναι ολοκληρωμένο, αν ορίζεται αυτό που λέω, πρέπει να έχει μία αντίθεση. Τα πάντα πρέπει να έχουν μία αντίθεση, εξάλλου αυτή δίνει όλο το χρώμα σε μία κατάσταση. Ακόμα και στην αντίθεση άσπρου-μαύρου υπάρχει χρώμα. Ενώ στο σκέτο άσπρο ή στο σκέτο μαύρο υπάρχει μόνο ένα χαώδες κενό.

Καλό απόγευμα:)

Σαν μυρωδιά καλοκαιρινή*

... Is all that we see or seem

But a dream within a dream?...

όπως λέει κι ο edgar allan poe, στο ποίημά του  "a dream within a dream".

Μου αρέσει πολύ αυτός ο τελευταίος στίχος, νομίζω αντιπροσωπεύει ικανοποιητικά την άποψή μου για τη ζωή, αν και θυμίζει σκηνή από την ταινία inception (πολύ καλή ταινία αν και χωρίς υπότιτλους, έστω αγγλικούς, είναι αρκετά δυσνόητη δυστυχώς).

Δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος που γράφω απλά πρέπει να καταμετρήσω κάπου ό,τι με απασχολεί.

• Με νευριάζει όταν προσπαθώ να σκεφτώ σχετικά με τη σχολή που θα ήθελα να περάσω, ξεκινάω να συζητάω σχετικά με αυτό το θέμα και το άλλο άτομο μου απαντάει "μα έχεις καιρό μπροστά σου", επειδή απλούστατα μου φαίνεται αδύνατο να αφήνω τα πάντα στην τύχη.
• Είναι απίστευτα τρομακτική η σκέψη του διαβάσματος που έχω να κάνω ακόμα, δεδομένου του ότι ποτέ δεν άφηνα διάβασμα για μετά την πρώτη εβδομάδα των διακοπών.
• Πότε επιτέλους θα έρθει το καλοκαίρι για το οποίο έχω τόσο σχέδια και τόσο καλό προαίσθημα (αντίθετα με το μεθεπόμενο που θα είναι γεμάτο μαθήματα προφανώς)...! Και μόνο η σκέψη " ίσως πάω στο Λουτρό με τα παιδιά" ή "θα είμαι στη Σταλίδα με τα κορίτσια" ή "δε θα πηγαίνω μόνο στο γυμναστήριο, αλλά και για ποδήλατο, τρέξιμο στο Κούλε ή  θα παίρνω το λεωφορείο μέχρι την παραλία " μου φέρνει κάτι τόσο θετικό στο μυαλό.
• Και μου φαίνεται τόσο υπέροχο και ταυτόχρονα τόσο χαζό να κάνω σχέδια για το καλοκαίρι και ταυτόχρονα να ανησυχώ για τις εξετάσεις και αντί να κάθομαι να διαβάζω να συνεχίζω αυτό το ανιαρό κείμενο.
• Και μετά έρχονται στο μυαλό μου σκόρπιες σκέψεις-εικόνες-επιθυμίες. Ηλιοβασίλεμα στο ξενία, βόλτα στα τείχη, τρέξιμο μέχρι το φάρο, ποδήλατο του δήμου με καλαθάκι μπροστά, λογοτεχνικά βιβλία σ'ένα σακίδιο στην άμμο, πλανόδιοι που πουλάνε βραχιόλια με κουδουνάκια στις παραλίες, διαδρομές με το αστικό με κλειστά παράθυρα ή με το ΚΤΕΛ μέχρι το μπαλί, ένα μπαλάκι για ρακέτες παραλίας στα δόντια κάποιου σκύλου, ένα παγκάκι στο τσιμεντένιο σοκάκι που οδηγεί στην άμμο, τσαλακωμένα τενεκεδάκια μπύρας και συγχορδίες κιθάρας, γνωστές μπαλάντες και παράφωνοι ήχοι, η φράση "τα λέμε πλατεία" που μοιάζει ξεχασμένη πια μιας κι η πλατεία πέρασε κι έφυγε, τα βραχιόλια με τις χρωματιστές χάντρες και τα σκουλαρίκια που σου φτιάχνουν τη μέρα με τα χρώματά τους, η κοινή απόφαση των 7 (μου έχετε λείψει κοριτσάκια) για καλοκαιρινά κλαμπ, εσύ (που μέχρι το καλοκαίρι δεν ξέρω αν ακόμα θα είσαι το εσύ ή κάτι απ'το "τα παιδιά" ή το "οι άλλοι").

 

Νομίζω ότι γράφω όλο και πιο ανάλαφρα όσο περνάει ο καιρός, η ζέστη φταίει, κάτι συζητήθηκε και με τον Ο* για θάλασσα από βδομάδα.
Πάω να διαβάσω τώρα που πήρα κουράγιο απ'τις σκέψεις μου.

Καλή ανάσταση σας εύχομαι, και καλά να περνάτε=)



(υ.γ. που προστίθεται, δε δίνω φέτος πανελλήνιες καλέ! Απλά επεξηγώ γιατί μάλλον δε φαίνεται και πολύ από το άρθρο :$)

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΩΣ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΑΙΩΝΙΟΥ

Συναντώ τόσο συχνά τοπία που θα ήθελα να φωτογραφίσω, αλλά όχι έτσι σκέτα.

Θα'θελα να υπάρχουν ίχνη ζωής μέσα στις εικόνες, το απροσδιόριστο ή το σκέτο καταντά μελαγχολικό, σε βάζει σε σκέψεις και τότε ξεκινάς να πιστεύεις ότι καλύτερα να μην είχες ξεκινήσει να αναρωτιέσαι. Να τα πίστευες όλα όπως είναι χωρίς να ψάχνεις το πώς ή το γιατί. Εξ'άλλου για να είναι κάπως έτσι η κατάσταση όλο και κάποιο λόγο θα έχει. Θα ήθελα να μη μπορώ να τα απορρίπτω όλα, να μην ψάχνω για το ανεξήγητο γιατί με κουράζει, γιατί καταλήγω να ανησυχώ χωρίς αυτές να είναι οι δικές μου ανησυχίες αλλά να γίνονται...Κι ίσως να μην είναι πάντα καλοδεχούμενες είναι η αλήθεια. Θα ήθελα να μπορώ να είμαι εγώ, αλλά ένα ξέγνοιαστο κομμάτι του εγώ μου, που να μην αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω του, να μην το νοιάζουν οι συνέπειες και να μην ψάχνει αιτίες κι όταν δε βρίσκει πάντα να λέει ότι φταίνε οι συγκυρίες.

Δε θέλω να ξεχάσω, θέλω να πάψω να σκέφτομαι.

Θα κλείσω με ένα ρητό του Πλάτωνα "Το πιο ευχάριστο άκουσμα είναι η αλήθεια" και θα προσθέσω ότι ακόμα κι αν δεν είναι ευχάριστο ως άκουσμα έχει πολύ καλύτερα αποτελέσματα στη ζωή μας παρ'ότι ένα καλοφροντισμένο ψέμα, όσο κι αν δε θέλουμε να το αποδεκτούμε.

Καλό μήνα σε όλους  =)

Ο ήχος του φτερουγίσματος.

"Είναι μια σπάνια ευκαιρία να ωριμάσεις, να αποκτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις εσύ ένας ολόκληρος κόσμος  για χάρη κάποιου άλλου αγαπημένου προσώπου... 

Εδώ όμως λαθεύουν οι νέοι τόσο συχνά και τόσο βαριά, ορμάνε ακράτητοι ο ένας προς τον άλλον,όταν τους αγγίξει η αγάπη σκορπίζονται εδώ κι εκεί, ενώ η ψυχή τους είναι γεμάτη ακεφιά, ακαταστασία και ταραχή. Τι μπορεί όμως να βγει από αυτό? Τι μπορεί να κάνει η ζωή αυτό το μπερδεμένο σωρό των μισοσπασμένων υλικών που αυτοί τα ονομάζουν "ένωσή" τους και πολύ θα'θελαν να τα ονομάζουν "ευτυχία" τους? Και τι τους μέλλεται το αύριο? Καθένας τους αφανίζεται για χάρη του άλλου, κι αφανίζει σύγκερα τον άλλον κι άλλους πολλούς ακόμα, που ίσως να'ρχόντουσαν κατόπι. Χάνει το νόημα της απεραντοσύνης, χάνει όλες του τις δυνατότητες. Ανταλλάζει το "πηγαιν'έλα" των σιωπηλών, γεμάτων υποσχέσεις πραγμάτων, μ'ένα στείρο ανακάτεμα,απ'όπου δε μπορεί να βγει άλλο τίποτα παρά σιχασιά, απογοήτευση και φτώχεια..."

Γράμματα σ'ένα νέο ποιητή, Rainer Maria Rilke.

Μα αλήθεια, τι είδους ένωση ή ευτυχία είναι αυτή? Αφού ο έρωτας, εξ'ορισμού (αν υπάρχει ορισμός ) ικανοποιεί το εγώ μας.
Ωστόσο και μόνο η προσπάθεια κατασκευής ορισμού γίνεται από άτομα ανίκανα να νιώσουν, νομίζω. Συναισθήματα σαν κι αυτό, που έρχονται κάθε φορά με μορφή διαφορετική αλλά με τα ίδια συμπτώματα -σαν ιό που μεταβάλλεται καθιστώντας την εύρεση εμβολίου αδύνατη-, απλούστατα δεν είναι δυνατόν να περιγραφούν με λέξεις, μα ούτε και με εικόνες. Ίσως μόνο μέσα από τη μουσική, καθώς δημιουργεί σε όλους μας διαφορετικά συναισθήματα, τέτοια που να αρμόζουν στην κατάσταση που βρίσκεται ο καθένας μας :)

Καλό μήνα!

 

Υ.Γ. Μπίλλυ ευχαριστώ για το βιβλίο, είναι υπέροχο.

Fire.

Μότσαρτ : confutatus maledictum-πώς θα το μετέφραζες αυτό?

Σαλιέρι : "ριγμένος στις φλόγες του μαρτυρίου"

Μότσαρτ : Πιστεύεις σ'αυτό?

Σαλιέρι : Σε ποιο?

Μότσαρτ : Στο αιώνιο πυρ που σε καίει παντοτινά.

Σαλιέρι : Ω ναι...

Πίτερ Σάφερ,σεναριογράφος,  

 Αμαντέους

*Όσο κι αν οι νέες αρχές (και το κλείσιμο κεφαλαίων) δείχνουν ανέφικτες, καταλαβαίνεις ότι είναι πραγματοποιήσιμες.Τη στιγμή που θα πάψεις να προσπαθείς, θα είσαι χαρούμενος με ότι έχεις χωρίς να το συγκρίνεις με το πως ήσουν κάποτε. Και τότε θα καταλάβεις ότι η θετική σκέψη δεν αποκτάται τη στιγμή που θα σου πουν όλοι "χαμογέλα, όλα θα πάνε καλά, δεν έγινε και τίποτα", αλλά τη στιγμή που θα περπατάς στο δρόμο μόνος και χωρίς να υπάρχει λόγος θα αρχίσεις να χαμογελάς σε αγνώστους , τη στιγμή που θα τραγουδήσεις ένα τραγούδι χωρίς στίχους και θα κάνεις κάτι που ποτέ δεν είχες φανταστεί ή προσχεδιάσει.Τότε θα έχεις προχωρήσει, χωρίς να το καταλάβεις.Θα είσαι κάτι καινούριο. Και τότε θα πρέπει να σε αποδεκτείς και να σε αγαπήσεις...*