random 2

...Once upon a time you told me that what counts in life is not the number of the breaths you take , but the number of the moments which take your breath away.

You were right , dear , but what you didn't tell me was when do we take the greatest breaths.

When we have to inhale every single part of the air around us. 

We take these breaths when we suffer. 

But what is true, is that the  moment when we suffer the most is when we get this awful feeling , called loneliness...

here you can find one of my favourite songs:)

ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΑΧΡΗΣΤΟΣ!

Dear daughter cup,

δηλαδη ειλικρινα το πιστευεις οτι εισαι αχρηστη? επειδη τυχαινει να απετυχες σε κατι νομιζεις οτι θα παψεις να προσπαθεις εκει? δηλαδη θα τα παρατησεις? δεν εχει να κανει με την προσπαθεια παντα, αλλα και με την ευκαιρια που σου δινεται απο τον αλλο να εκφρασεις αυτο που ξερεις, αρα θα ηταν τελειως αχρηστο να τα παρατησεις τωρα.εδω που εχεις φτασει.μπορεις να προσπαθησεις κι αλλο.αλλα θα χρειαστει να προσπαθησεις εσυ για να καλυψεις τα λαθη εκεινα για το οποια δεν εφτεξες καθολου εσυ η ιδια.θα χρειαστει να προσπαθησεις με οοοοολες σου τις δυναμεις.αλλα πρεπει να καταλαβεις οτι υπαρχουν πραγματα που εισαι καλυτερη απο τον καθενα! και μην πεις τι . ξερεις :)

και επισης παντα η ζωη ειναι δυσκολη.ξερεις καποιον που να μην αντιμετωπιζει ποτέ δυσκολίες? εγω , οχι.furthermore , dear you know you can achieve whatever you dream of.so dream of being free, free of these thoughts inside your head that are tryin' (and have managed) to make you gloomier than ever. καποια στιγμη θα σου δωθει η ευκαιρια να κανεις τον εαυτο σου να καταλαβει οτι κανενας δεν ειναι αχρηστος. απλα ολοι εχουμε ελαττωματα και συνανταμε δυσκολιες σε οτι θελουμε να καταφερουμε.εσυ πρεπει να αποδειξεις στον εαυτο σου οτι το μυαλο σου μπορει να ειναι καλυτερο απο του καθενα και οτι σου "κοβει" και το ξερεις πολυ καλα. αλλιως δε θα ησουν εδω που είσαι.τα πιστευω αυτα που λεω , και τωρα δε θελω αντιρρησεις , το καλοκαιρι θα κανουμε μαζι μια μεγαλη επαναληψη στη χημεια και τη φυσικη με πολλη αχνη ζαχαρη. ενταξει?

In your head, in your head,
Zombie, zombie, zombie,
Hey, hey, hey. What's in your head,
In your head,
Zombie, zombie, zombie

with love , 

your mother

rainmaker :)

ακυροτητες :3

mais pourquoi? pourquoi aucun peut comprendre le facon que je pense.

pourquoi tu n'a pas de confience a moi?

alors il n'y a pas des accents ce pour ca je ne peux pas ecrire en francais.

λοιπον σημερα εγραψα κατι εξετασεις στα γαλλικα.

το θεμα ειναι η υπουργος Παιδειας.

δηλαδη τι θα γλιτωσει με το να ενοποιησει δυο πτυχια...

δυο διαφορετικα επιπεδα... θελεις να σου πω? 

θα εξασφαλισει την αποτυχια μεγαλου ποσοστου των εξεταζομενων, ενω πολλοι θα αποτυχουν και ετσιθα μειωθει το πιθανο ποσοστο που θα ειχε το συγκεκριμενο πτυχειο αρα και οι πιθανοι διεκδηκητες μιας θεσης εργασιας, θα εχει συνεισφερει στην καταχωρηση των χρηματων που απαιτουνται για την εξεταση , στα ταμεια του κρατους,τα τρυπια.

γιατι και να γεμισουν θα αδειασουν το επομενο λεπτο.

και εσυ εισαι ηλιθιος και πιστευεις οτι οι ελληνες εχουν τη δυνατοτητα να "τα φανε" οπως λες.

πες με χαζη.ειμαι εξω απο αυτα δεν ξερω.

αλλα οι ελληνες ειναι το τελευταιο πετραδακι σε αυτο τον κοσμο.

πραγματικα , η γνωμη τουςδεν υπολογιζεται για τιποτα.

το μονο που μπορουν να ειναι περηφανοι ειναι η ιστορια τους , η ιστορια την οποια η τωρινη γενια αρνειται να διδαχτει...αλλα καλα κανει και αρνειται να διδαχτει μονο ενα κατακαθι και οχι τον πραγματικο πολιτισμο.και αντι να θελει να μαθει, συμφωνει με αυτη την κυρια *** που ηθελε να καταργησει την ιστορια στο λυκειο.γιατι τη συμφερει.γιατι οταν ενας λαος δεν ξερει την ιστορια του γινεται ερμαιο και λεια των "μεγαλων" . ετσι καταληγουν τα αρχαια  αριστουργηματα στα μουσεια του εξωτερικου.ετσι μια μερα θα καταληξει και ο βασιλιας πισω στην Ελλάδα , στη χωρα που γεννησε τη δημοκρατια.στη χωρα που την κηδεψε λιγο καιρο αργοτερα.και οι νεοι βλεπουν τους βασιλικους γαμους στο εξωτερικο και επιθυμουν βασιλια στην ελλαδα! αν ειναι δυνατον.! ανοιξε κοπελα μου ενα βιβλιο ιστοριας και δες τα αποτελεσματα οποτε εμπλεκοταν βασιλιας στην πολιτικη, π.χ. μικρασιατικη καταστροφη...αλλα βεβαια σιγα μην ασχοληθεις εσυ με κατι τετοιο...εχεις σημαντικοτερη δουλεια...ποια ειναι αυτη ? 

μα φυσικα να παρακολουθησεις τις αμερικανικες μπουρδες που  σου προβαλει αυτη η δημιουργητρια αληθοφανων γεγονοτων η τηλεοραση. αντε λοιπον στην οθονη σου , και οταν εχεις λιγο χρονο σκεψου οτι υπαρχει ενας κοσμος που σε περιμενει.

-μα εμενα περιμενει?

-ναι εσενα, και εμενα και ολους μας.

p.s. χτες ηταν η συναυλια των deep purple.και δεν πηγα.θυσιες για τα γαλλικα ομως ,ε? απο οτι εμαθα ηταν πολυ ωραια.δεν πειραζει.αντε να παω φοιτητρια.δε θα μεινει συναυλια για συναυλια.:3

καλο μεσημερι,

rainmaker;D

she .

Κοιταξε το παραθυρο με τα αορατα καγκελα που προσδιοριζαν τα ορια της φυλακης της.κοιταξε αναπολωντας...μια απο τις αναριθμητες , ατελειωτες συζητησεις τις με τις αλλες 6.ολοι ανθρωποι της εφηβικης ηλικιας , οπως και αυτες ειχαν τα ιδια ενδιαφερονται.τα αισθηματικα, οι φιλιες τα προβληματα της ηλικιας.ομως ηταν καποιες φορες που μαζευονταν αυτες.μονες τους.χωρις αλλη παρεα . για να μιλησουν.και οχι για τα κοινα προβληματα.αλλα για τα πραγματικα.αυτα που ενδιαφερουν ολες τους : τον εθελοντισμο, τις κοινωνικες και φυλετικες διακρισεις, την πολιτικη κατασταση και τι μπορουν να κανουν για να αλλαξουν τον κοσμο.θελουν . η προσπαθεια αξιζει. τι αλλο ειπαν?μιλουσαν για ωρες, αλλα οταν επρεπε να φυγουν φανηκε σαν να ειχαν συναντηθει για λιγοτερο απο δυο λεπτα...ειχαν ανησυχιες.στην καρδια ενος εφηβου.πολλων μαλλον.που η φωνη τους υψωνεται αλλα οχι αρκετα για να ακουστει...συνεχισε να κοιταει το παραθυρο και σκεφτηκε "θα προσπαθησω".προσπαθησε.θελει να μεινει μαζι τους για παντα.μπορει να τους μιλαει για ωρες ατελειωτες και τους χρωσταει ενα μεγαλο κομματι της ζωης και της καρδιας της.τους το αφιερωνει.αυτες οι ατελειωτες συζητησεις...για τον κοσμο μας και το που βαδιζουμε.αναπολωντας τις ακομα παλαιοτερες,βαθυτερες κοινες τους αναμνησεις...

Συνεχισε να κοιταει εξω απο τα σκουριασμενα καγκελα της σκεψης της...πού θα καταληξω? σκεφτηκε...παντως οχι οπως ολοι οι αλλοι.δε θα εβγαζε μια σχολη , θα εβρισκε -αν εβρισκε- μια δουλεια , ουτε θα ζουσε για τα λεφτα.ειχε ονειρα.μεγαλο σπιτι, πολλα παιδια (οχι απαραιτητα γαμος) , σκυλος....τα παντα...αλλα οχι μονο αυτα.οχι οχι οχι...ηθελε να βοηθησει τον κοσμο.μπορουσε.μπορει.να αλλαξει την κατασταση με οποιο τροπο μπορει.η δικη της ατομικη προσπαθεια συμβαλλει στη συλλογικη δικη τους.εθελοντρια.ενα ονειρο,ενας στοχος.τα ονειρα ειναι για τους χαζους.οι εξυπνοι βαζουν στοχους...Σημερα ηταν στον κηπο της.ειχε καιρο να αντικρισει οτιδηποτε αλλο εκτος τα βιβλια των αγγλικων , γαλλικων και του σχολειου.εκτος τους φιλους και την κιθαρα της οσο κι αν τα αγαπαει.εκτος την οθονη του υπολογιστη της, οσο κι αν θελει να τη σπαει, αλλα μετανιωνει θεωρωντας τη διεξοδο στη μοναξια της.Σημερα ηταν στον κηπο.Προσεξε για πρωτη φορα την ομορφια της φυσης, τα λουλουδια,ενα ασπρο τριανταφυλλο που θελει να ευχαριστησει για την υπαρξη του, και ενα μωβ κρινο.μωβ...πενθιμο χρωμα ελεγε η γιαγια της.σοφη γιαγια.ισως το πενθιμο μωβ να συμβολιζει το θανατο της παλιας της προσωπικοτητας και την αρχη μιας καινουριας ζωης , λευκης οπως το ασπρο τριανταφυλλο.Σκεφτηκε να κοψει τα λουλουδια και να τα κρατησει για παντα, αλλα το μετανιωσε, προτιμησε να τα αφησει να χαρουν τη συντομη ζωη τους.να συνισφερουν βαζοντας το λιθαρακι τους σε αυτη τη γιγαντιαια αλυσιδα που θα μας καταπιει ολους, της οποιας ενα λιθαρακι μονο να αφερεθει, ολοκληρη η ισορροπια καταρρεει.εχει καταφερει πολλα στη ζωη της."θα προσπαθησω κι αλλο " , ειπε.το χρωστουσε σε αυτους που ειναι διπλα της , που την αγαπανε.το ωφειλε σε οσους την εμπιστευονται.στους φιλους της.

Κλείνει το παραθυρο, ειχε πια σκοτεινιασει.υπεροχη μερα.γνωρισε τον εαυτο της.γι αυτο ευχαριστει το Ν*...που την προτρεψε να το κανει.να μαθει ποια ειναι και τι ψαχνει.το σκοπο της.δε λυνεται αυτο σε ενα απογευμα.αλλα η ηρεμια βοηθαει.η σταθεροτητα.

Είναι ετοιμη να απομακρυνθει απο το παραθυρο, αλλα θυμαται κατι...κανει μια ευχη που αποτελειται απο δυο μερη...παρακαλει εκεινον να δει οτι υπαρχει.να μην της μιλαει χωρις να τη βλεπει.και δευτερον, παρακαλει και εκεινον που ηταν παντα διπλα της, εκεινον που χρειαζεται περισσοτερο απο ολα, εκεινον που παντα ηταν λογικος κι ας μην ηταν σοβαρος, εκεινον για τον οποιον στεναχωριεται συνεχεια ...τον παρακαλει να επανελθει και να σκεφτει λογικα...και να την κανει να ξεχασει μια φραση του "η φιλια δε διαρκει για παντα"

αυτη η φραση.

ο εφιαλτης της.

αυτο το κειμενο.

κομματι της ψυχης της.

*καληνυχτα,

Rainmaker*

inspired by opeth

sorrow in me...yeah i think that's how the song goes...

what kind of sorrow? cause i think that i'm not sad anymore dear:)

and i hope i'll never be sad again.eventhough it's a lie.

when life leaves you alone , you have to show her your real face.

stand up on your legs again.alone.and go through this difficulties...because you can.

you are strong.even if you don't think so.

and after all this process is finished you will be able to smile again.

you may ask me why am i refering to this statement and writing about this specific subject again and again.

i do it cause i think this is important.

happiness is important.because even if you disagree it sure that you are more capable to help the others when YOU are happy ,too. when you feel nothing can beat you. you do not belong to any primitive kinds of live.you are a primate and you had better use your mind correctly.

Human mind is made to achieve many more than a simple new beginning.So start thinking and acting logically in order to make it work positive for you and for the good the whole humanity maybe ;p

okey i'm bored.

but dude.life does not end when your mind does.neither our galaxy ends there.

too much randomness today.

these drugs are gonna kill me . (okey not talking seriously).

rainmaker:)

you are my sunshine, my only sunshine...

by Johnny Cash

The other night dear, as I lay sleeping
I dreamed I held you in my arms
But when I awoke, dear, I was mistaken
So I hung my head and I cried.

You are my sunshine, my only sunshine
You make me happy when skies are gray
You'll never know dear, how much I love you
Please don't take my sunshine away

I'll always love you and make you happy,
If you will only say the same.
But if you leave me and love another,
You'll regret it all some day:

You are my sunshine, my only sunshine
You make me happy when skies are gray
You'll never know dear, how much I love you
Please don't take my sunshine away

You told me once, dear, you really loved me
And no one else could come between.
But not you've left me and love another;
You have shattered all of my dreams:

You are my sunshine, my only sunshine
You make me happy when skies are gray
You'll never know dear, how much I love you
Please don't take my sunshine away

In all my dreams, dear, you seem to leave me
When I awake my poor heart pains.
So when you come back and make me happy
I'll forgive you dear, I'll take all the blame.

You are my sunshine, my only sunshine
You make me happy when skies are gray
You'll never know dear, how much I love you
Please don't take my sunshine away

*goodnight dudes*

rainmaker:)

Το σύννεφο και ο αμμόλοφος (Paulo Coehlio)

Ένα νεαρό σύννεφο γεννήθηκε στο μέσο μιας μεγάλης καταιγίδας στη Μεσόγειο. Αλλά δεν πρόλαβε να μεγαλώσει εκεί, ένας δυνατός άνεμος έσπρωξε όλα τα σύννεφα προς την Ανατολή.
Μόλις έφτασαν στην ήπειρο, το κλίμα άλλαξε στον ουρανό έλαμπε ένας γενναιόδωρος ήλιος και από κάτω τους εκτεινόταν η χρυσαφένια άμμος της ερήμου Σαχάρα. Ο άνεμος συνέχισε να τα σπρώχνει προς τα δάση του Νότου, καθώς στη έρημο δεν βρέχει σχεδόν ποτέ.
Ωστόσο, τα νεαρά σύννεφα είναι σαν τους νεαρούς ανθρώπους. Το σύννεφό μας λοιπόν αποφάσισε ν’ απομακρυνθεί από τους γονείς του και τους μεγαλύτερους φίλους του για να γνωρίσει τον κόσμο.
- Τι κάνεις εκεί; Φώναξε ο άνεμος. Η έρημος είναι όλη ίδια!
Γύρνα στο σμήνος και θα πάμε στο κέντρο της Αφρικής, όπου υπάρχουν εκθαμβωτικά βουνά και δέντρα!
Αλλά το νεαρό σύννεφο, ανυπότακτο από τη φύση του, δεν υπάκουσε. Χαμήλωσε σιγά-σιγά, έως ότου κατάφερε να αιωρηθεί σε μια γενναιόδωρη και γλυκιά αύρα και να πλησιάσει τη χρυσαφένια άμμο. Αφού τριγύρισε αρκετά, πρόσεξε ότι ένας από τους αμμόλοφους του χαμογελούσε. Είδε ότι κι εκείνος ήταν νέος, πρόσφατα σχηματισμένος από τον άνεμο που μόλις είχε περάσει. Την ίδια στιγμή ερωτεύτηκε την χρυσή του κόμη.
- Καλημέρα, είπε. Πώς είναι η ζωή εκεί κάτω;
- Έχω την συντροφιά των άλλων αμμόλοφων, του ήλιου, του ανέμου και των καραβανιών που περνούν από δω πότε-πότε. Μερικές φορές κάνει πολλή ζέστη, όμως είναι υποφερτή.
Και πώς είναι η ζωή εκεί πάνω;
- Κι εδώ υπάρχει άνεμος και ήλιος, αλλά το πλεονέκτημα είναι ότι μπορώ και τριγυρνάω στον ουρανό και να μαθαίνω πολλά πράγματα.
- Για μένα η ζωή είναι σύντομη, είπε ο αμμόλοφος. Όταν ο άνεμος επιστρέψει από τα δάση, θα εξαφανιστώ.
- Και αυτό σου προκαλεί θλίψη;
- Μου δίνει την εντύπωση ότι δεν χρησιμεύω σε τίποτα.
- Κι εγώ αισθάνομαι το ίδιο. Μόλις περάσει ο επόμενος άνεμος θα πάω στο Νότο και θα μεταμορφωθώ σε βροχή. Αυτή είναι η μοίρα μου ωστόσο.
Ο αμμόλοφος δίστασε, αλλά τελικά είπε:
- Ξέρεις ότι εμείς εδώ στην έρημο τη βροχή την λέμε «παράδεισο»;
- Δεν ήξερα ότι μπορούσα να μεταμορφωθώ σε κάτι τόσο σημαντικό, είπε το σύννεφο γεμάτο περηφάνια.
- Έχω ακούσει πολλούς μύθους από γέρικους αμμόλοφους . Λένε ότι μετά τη βροχή καλυπτόμαστε από χλόη και λουλούδια. Εγώ όμως ποτέ δεν θα μάθω τι είναι αυτό, γιατί
στην έρημο βρέχει πολύ σπάνια.
Ήταν η σειρά του σύννεφου να διστάσει. Αμέσως μετά όμως του χάρισε ένα πλατύ χαμόγελο.
- Αν θέλεις, μπορώ να ρίξω πάνω σου βροχή. Αν και μόλις έφτασα, σ’ έχω ερωτευθεί και θα θελα να μείνω εδώ για πάντα.
- Όταν σε είδα για πρώτη φορά στον ουρανό κι εγώ σε αγάπησα, είπε ο αμμόλοφος. Αν όμως μεταμορφώσεις την ωραία λευκή κόμη σου σε βροχή, θα πεθάνεις.
- Η Αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ, είπε το σύννεφο. Μεταμορφώνεται. Κι εγώ θέλω να σου δείξω τον παράδεισο.
Άρχισε λοιπόν να χαϊδεύει τον αμμόλοφο με μικρές σταγόνες και παρέμειναν μαζί μέχρι που εμφανίστηκε το ουράνιο τόξο. Την επόμενη μέρα ο μικρός αμμόλοφος ήταν καλυμμένος με λουλούδια. Κάποια σύννεφα που περνούσαν με προορισμό την Αφρική νόμισαν ότι εκεί ήταν ένα κομμάτι του δάσους που έψαχναν κι έριξαν κι άλλη βροχή. Λίγα χρόνια μετά, ο αμμόλοφος είχε μεταμορφωθεί σε όαση, η οποία δρόσιζε τους ταξιδιώτες με τη σκιά των δέντρων της.

Και όλα αυτά επειδή κάποια μέρα ένα ερωτευμένο σύννεφο δεν φοβήθηκε να δώσει την ζωή του για την αγάπη.


taken by http://mybellavista.wordpress.com

Ο ψαράς και η χαμένη ευκαιρία του Χόρχε Μπουκάϊ

Ένας ψαράς κατεβαίνει κάθε νύχτα στην παραλία  για να ρίξει τα δίχτυα του. Ξέρει πως όταν βγαίνει ο ήλιος έρχονται τα ψάρια στην παραλία για να φάνε αχιβάδες, γι΄αυτό πάντα ρίχνει τα δίχτυα του πριν ξημερώσει.

Έχει ένα καλυβάκι στην παραλία και κατεβαίνει μες τη νύχτα με τα δίχτυα στον ώμο. Με τα πόδια γυμνά και τα δίχτυα μισοαπλωμένα, μπαίνει στη θάλασσα.

Αυτή τη νύχτα, για την οποία μας μιλάει η ιστορία, όπως πάει να μπει στο νερό, αισθάνεται το πόδι του να χτυπάει πάνω σε κάτι πολύ σκληρό στον πάτο της θάλασσας. Το πασπατεύει και βλέπει πως είναι  πράγματι κάτι σκληρό, σαν πέτρες, τυλιγμένες σε μια σακούλα.

Εκνευρίζεται και μουρμουρίζει : ¨Ποιός ηλίθιος πετάει τέτοια πράγματα στην παραλία…” Και αμέσως διορθώνει : “Στη δική μου παραλία.

“Κι εγώ, έτσι απρόσεκτος που είμαι, κάθε φορά που θα μπαίνω στο νερό, θα σκοντάφτω πάνω στις πέτρες….” Αφήνει λοιπόν κάτω τα δίχτυα, σκύβει, πιάνει τη σακούλα και τη βγάζει από το νερό. Την αφήνει στην ακροθαλασσιά, και ξαναμπαίνει με τα δίχτυα στο νερό. Είναι θεοσκότεινα…΄Ισως γι΄αυτό, όπως βγαίνει πάλι από τη θάλασσα, πάλι σκοντάφτει πάνω στη σακκούλα που είναι τώρα έξω, στην παραλία.

Ο ψαράς σκέφτεται:”Δεν είμαι στα καλά μου”. Βγάζει λοιπόν το σουγιά του, ανοίγει τη σακούλα και ψαχουλεύει. Έχει κάμποσες πέτρες, μεγάλες σαν πορτοκάλια, βαριές και στρογγυλεμένες. Ο ψαράς ξανασκέφτεται “μα ποιός είναι αυτός ο ηλίθιος που τυλίγει πέτρες και τις πετάει στο νερό…” Ενστικτωδώς, παίρνει μία, τη ζυγίζει στο χέρι του και την πετάει στη θάλασσα.

Μόλις λίγα δευτερόλεπτα μετά ακούει τον θόρυβο της πέτρας που βουλιάζει στα βαθιά. Πλουπ!

Βάζει το χέρι του στη σακούλα, παίρνει άλλη μια πέτρα και την πετάει στο νερό. Ακούει ξανά το πλουπ!

Αυτή την πετάει από την άλλη μεριά, πλαφ! Μετά, αρχίζει να τις εκσφενδονίζει δύο δύο και ακούει πλουπ -πλουπ! Ύστερα προσπαθεί να τις ρίξει πιο μακριά, και με γυρισμένη την πλάτη, και με όλη του τη δύναμη, πλουπ – πλαφ!….

Διασκεδάζει…ακούει τους διαφορετικούς ήχους, πετάει πέτρες, υπολογίζει το χρόνο που κάνουν να πέσουν στο νερό, και δοκιμάζει…πότε με δύο, πότε με μία, και με κλειστά μάτια τώρα, και με τρεις μαζί…και συνεχίζει να πετάει τις πέτρες στη θάλασσα.

Μέχρι που αρχίζει να βγαίνει ο ήλιος.

Ο ψαράς ψαχουλεύει και βρίσκει μονάχα μία πέτρα μέσα στη σακούλα.

Ετοιμάζεται λοιπόν να την πετάξει πιο μακριά από τις άλλες, γιατί είναι η τελευταία κι εχει ήδη βγει ο ήλιος.

Και όπως τεντώνει το χέρι του προς τα πίσω για να την πετάξει με όλη του τη δύναμη, αρχίζει να φωτίζει ο ήλιος και βλέπει στην πέτρα μια χρυσαφένια μεταλλική λάμψη που του τραβάει την προσοχή.

Ο ψαράς συγκρατεί την παρόρμηση να πετάξει την πέτρα και την κοιτάζει προσεκτικά. Η πέτρα αντανακλά τον ήλιο μέσα από τη βρομιά που την καλύπτει. Την τρίβει ο ψαράς λες κι είναι μήλο πάνω στα ρούχα του, και η πέτρα αρχίζει να λάμπει ακόμη πιο πολύ. Έκπληκτος, τη χτυπάει ελαφρά και αντιλαμβάνεται ότι είναι από μέταλλο. Αρχίζει τότε να την τρίβει και να την καθαρίζει με άμμο και με το πουκάμισό του, και συνειδητοποιεί πως η πέτρα είναι από καθαρό χρυσάφι. Μια πέτρα από ατόφιο χρυσάφι σε μέγεθος πορτοκαλιού! Η χαρά του σβήνει, όμως, μόλις σκέφτεται ότι η πέτρα αυτή είναι σίγουρα ίδια με όλες τις άλλες που πέταξε στη θάλασσα.

Και σκέφτεται: “Τι χαζός που ήμουνα!

Είχε στα χέρια του μια σακούλα γεμάτη πέτρες από χρυσό και τις πετούσε στη θάλασσα γιατί του άρεσε να ακούει τον ηλίθιο θόρυβο που έκαναν όταν έπεφταν στο νερό…Αρχίζει τότε να οδύρεται, να κλαίει και να θρηνεί…να λυπάται για τις χαμένες πέτρες…Και να σκέφτεται πως είναι άτυχος, ένας δυστυχισμενος ανθρωπος…είναι τρελλός, είναι ηλίθιος…

Μετά σκέφτεται…Αν έμπαινε στη θάλασσα, αν κατάφερνε να βρει μια στολή δύτη και βούταγε στα βαθιά, αν ήταν μέρα, αν είχε τον εξοπλισμό που έχουν οι δύτες για να ψάξει…Κι όλο κλαίει γοερά και οδύρεται….

Ο ήλιος έχει πια ανατείλει.

Και ξαφνικά συνειδητοποιεί πως έχει ακόμη την πέτρα…συνειδητοποιεί πως ο ήλιος θα μπορούσε να είχε αργήσει ένα δευτερόλεπτο ακόμη, ή εκείνος θα μπορούσε να είχε ρίξει την πέτρα πιο γρήγορα, και τότε δεν θα είχε μάθει ποτέ για τον θησαυρό που έχει τώρα στα χέρια του.

Αντιλαμβάνεται τελικά ότι κατέχει έναν θησαυρό, κι ότι ο θησαυρός αυτός είναι από μόνος του μια τεράστια περιουσία για έναν φτωχό ψαρά όπως εκείνος.

Αντιλαμβάνεται πόσο τυχερός είναι που μπορεί να κρατήσει τον θησαυρό που έχει ακόμα στα χέρια του.

Μακάρι να μπορούσαμε να είμαστε πάντοτε τόσο σοφοί ώστε να μην κλαίμε για τις πέτρες, τις ευκαιρίες, που απροετοίμαστοι ίσως τις πετάξαμε, τις χαραμίσαμε, τα πράγματα εκείνα που έφερε η θάλασσα και τα πήρε μετά…Μακάρι να είμαστε έτοιμοι να δούμε τη λάμψη στις πέτρες που έχουμε στα χέρια μας, και να μπορούμε να τις χαιρόμαστε για την υπόλοιπη ζωή μας.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάϊ Ο Δρόμος των Δακρύων Φύλλα Πορείας ΙΙΙ





by http://mybellavista.wordpress.com 

random thoughts ;D

have nothing to write here.

haven't writen anything these days.

that's why nothin's changed in my life. neither in the life of a friend of mine.

except her.L* you're strong.this is not gonna make you sad for a long time.you can go through it.we can help you.you know it's a bad habit.it's your choice.you know your self .we just try to be next to you...

my collage <3

the photo may not be as good as it should be...but i love this collage.DIFFERENSHIP!

well...final exams are closer then never before...and summer is coming ;D

yeah...rain may be perfect , but sea is more than perfect

sea is the mother of some people.

sea is the place where you can relax and dream more than everywhere else.looking at the sun and being happy.

oh yeah i've taken these drugs again.(okey i'm kiddin')

but today was just another usual day...another usual sunny friday.:)

happiness;D

creativity is gone.

Young people in our word  always had , and still have dreams.Nowadays, it is known that our society creates dreams about future changes that will surely make our plannet a better place to live,having in mind to destroy these dreams of us when we grow up.Our society remains the saim,and if some changes and progress is made , there  are usually negative effects who are not shown to the rest of us , and are usually hidden by reporters and general the press because of some personal interests.Young people are free to dream. they have this draw and they are able to have some purposes, for their future society, even if these purposes are usually really difficult to become true acting by having in mind to help the rest of the world, and being supporters of solidarity and the active participation in movements against social problems of our time.It is sure and calculated by scientists (:P) that these dreams are gonna disappear in the mist with the blow of the spring's wind , in this statement after the pressure of the family and friends who make the young person think about the benefits he could enjoy if he choose to take up a more profitable profession. These people who affect the students/children and who usually have to do with their familiar environment , make them become copies of a nowadays' "citizen" with these hollow interests. These family members and friends also thinκ subconsciously that by doing this movement they will protect their children from a different life, the life that their children would like to live, the real one.And these family members (usualy) achieve their aim by offering to young people the same shallow choices and acting without knowing themselves by a plan based on the profit of the minority who in reality OWNS this world.our world.

music music music again=D

tam tam tam xd

some songs have this ability-obsession. they stuck into your mind and don't let go for many days.

tam pam pam.

and then they really make ya happy tam pam pam.

eventhough everything's going really terribly 

and you wanna kill somebody, especially your younger sister, you can listen to these "stuckable" songs.

tam pam pam.

one of these perfect songs...

what i wanted to say is that music is important for every single person on earth.

we may be different and listen to different types of music

but i'm sure that there's nobody who would choose not to listen to music again, if he had this option.

i love music.

and the majority of the  world does so.

for some people, their music is their whole life:)

and after all you're my wonderwall:) 

something

silence.
i hate silence.i hate your silence when i want you to talk.when i need you to.when i really wanna hear your voice
silence.
eats whatever i'd loved.whatever i care for.
silence.
covers my feelings.comes when i need somebody to talk.
silence.
your silence.kills me inside.it may looks like a lot dramatic.it is not.
you're just not me.i don't want you to be like me.i just want to know if you still know that i exist.
I EXIST .
silence.
your silence is your answer.awkward ,scary silence.
no place to hide.everything is too shine for you.
you wanna cry.you wanna run away and hug somone.
you just need a hug.
don't think i ask too much , you know.
silence.
your silence has made me think that i'm unessecary.maybe i am.
silence.
and then you're bored.it's not boredom.it 's just a refuse to say anything.

rainmaker.
p.s. fuck you:)