so you wanna know about me..

Όπως και πολλοί από εσάς , έτσι κι εγώ δέχτηκα πρόσκληση για το γνωστό αυτό blogoπαίχνιδο και πρέπει να αναφέρω 7 αλήθειες για τον εαυτό μου.Η αλήθεια είναι ότι θέλει σκέψη μιας και τα πάντα γύρω μας καταλήγουν ψεύτικα άρα είναι αρκετά δύσκολο να ξεχωρίσω αν ό,τι πω είναι πράγματι αλήθεια..Θα προσπαθήσω όμως!

1.Απ'όλα τα είδη βιβλίων που υπάρχουν, όσα κι αν μου αρέσουν αρκετά, ξεχωρίζω τα αστυνομικά μυθιστορήματα τα οποία λατρεύω συνήθως, ειδικά όσα έχουν σχέση με ιατροδικαστικά θέματα ή με αιρέσεις , και ένα από τα αγαπημένα μου είναι το the predator της cornwell.Τέλος πάντων , γενικά τα βιβλία αποτελούν ένα τεράστιο κομμάτι στην ενότητα "εγώ".

2.Έχω ένα εισητήριο από συναυλία των rolling stones στη Ρώμη το '82 (που δεν υπήρχα καν)καθώς και μερικά βινύλια των scorpions και των doors, για τα οποία είμαι περήφανη, ένα παλιό τεράστιο κασετόφωνο καθώς και πολλά άλλα παλιά αντικείμενα, ξύλινα κουτιά κλπ, τα οποία μου αρέσει να μαζεύω.

3.Δεν έχω αντικρίσει ποτέ κανονικό χιόνι, μόνο  χιονόνερο ή μία απειροελάχιστη ποσότητα χιονιού.

4.Πιστεύωότι η ανθρώπινη θέληση μπορεί να αλλάξει τα πάντα, ο χειρότερος όμως εχθρός της είναι η δύναμη της συνήθειας, που είναι η μεγαλύτερη δύναμη που διαθέτει το ανθρώπινο ον, και είναι σε θέση να μας διαλύσει, να μας κάνει να χάσουμε τους εαυτούς μας, να αλλοτροιωθούμε..

5.Μ'αρέσει να βρίσκω ιδέες για φωτογραφίες που θα μπορούσαν να τραβηχτούν, να δημιουργώ το χώρο, τα αντικείμενα, το πλαίσιο...Απολαμβάνω πολύ περισσότερο την προετοιμασία αυτή παρά την ίδια τη φωτογραφία.

6.Ο πρώτος πραγματικός μουσικός (και αγαπημένος μου πια) που άκουσα ήταν ο Φρανκ Ζάππα, οπότε θεωρώ καλή ιδέα να παραθέσω τα εξής λόγια του: "Δε μπορείς να λέγεσαι χώρα αν δεν έχεις τουλάχιστον μία μπύρα και μία αερογραμμή,βοηθάει αν έχεις και μία ομάδα ποδοσφαίρου ή μερικά πυρηνικά όπλα,αλλά το ελάχιστο που χρειάζεσαι είναι μία μπύρα."

7.Και κάτι πολύ προτώτυπ στοιχηματίζω, ένας από τους στόχους μου είναι να ταξιδέψω πολύ.πολύ.πολυ.Γι αυτό πρέπει να βρω και μία σχετική δουλειά κάποια στιγμή.Στο εξωτερικό.

Ξέρω ότι σας ενδιαφέρουν πολύ όλα αυτά.(πλάκα κάνω).

Με τη σειρά μου καλώ όσους από εσάς θέλετε να παίξετε το παραπάνω παιχνίδι μιας και δε μπορώ να διαλέξω.

Οπότε ακούστε αυτό να φτιάξει η διάθεσή σας( νομίζω ότι το αφιερώνουμε κατά ένα μέρος στη χώρα μας, και θυμόμαστε ότι μία χώρα είναι οι άνθρωποι όχι η γεωγραφική περιοχή)

Καλό Σαββατοκύριακο=)

Another gloomy sunday=)

       #Είναι φορές που βαριέμαι τόσο πολύ να ξεκινήσω το διάβασμα είτε για το σχολείο, είτε ακόμα και κάποιου εξωσχολικού βιβλίου τον τελευταίο καιρό.Είναι όμως κι άλλες φορές που ανυπομονώ τόσο πολύ να ξεκινήσω, να λύνω ασκήσεις μαθηματικών κυρίως...Δεν ξέρω πως να αποκαλέσω αυτό το συναίσθημα, όμως μετά τους αρχικούς δισταγμούς και αναβολές για "κάποια άλλη φορά" ανυπομονώ τόσο πολύ για το αποτέλεσμα, την επόμενη άσκηση, ... Όχι για να τελειώσω, αλλά ακριβώς επειδή δε θέλω να τελειώσω, επειδή θέλω να νιώθω ότι κάνω κάτι ωφέλιμο, προς τον εαυτό μου στην προκειμένη περίπτωση.Όσο για τα λογοτεχνικά βιβλία, τα λετρεύω κι εγώ, όπως και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού,δε σκοπεύω όμως να καταμετρήσω τους λόγους αυτή τη στιγμή ..
       #Χτες,Σάββατο βράδυ, περπατώντας στους γεμάτους δρόμους της πόλης που έβρεχε ένιωσα μέσα στις τόσες έγνοιες,ξέγνοιαστη! Είχα τόσα πολλά στο μυαλό μου , που νομίζω ότι επιτέλους σταμάτησε να λειτουργεί για λίγο.Ως καταλύτης έδρασε βέβαια και η βροχή♥,η λατρεμένη βροχή..Ένιωσα αυτό το υπέροχο συναίσθημα που μοιράζεσαι κάτι με κάποιον, κάπου, χωρίς να χρειαστεί να μιλήσετε , σαν να ζεις μόνο για τη στιγμή, να βρέχει και να μη σκέφτεσαι, να νιώθεις αυτό που εγώ προσωπικά πιστεύω ότι είναι η ελευθερία.Η βροχή λοιπόν έρχεται πάντα και σε σώζει, σε βγάζει από τη φυλακή της λογικής, σε αφήνει μόνο σου , αλλά μαζί με ό,τι αγαπάς ταυτόχρονα.
        #Κάτι που θα μου μείνει στο μυαλό ως conclusion της εβδομάδας είναι το πόσο αρέσει στους ανθρώπους να γίνονται ένα με τη μάζα, πόσο χαρακτηρίζονται όλοι από την "ψυχολογία του όχλου" , πόσο εύκολα μπορεί να ερμηνευτεί ο χαρακτήρας μας βάσει των πράξεών μας..Συμπεράσματα που όλοι βγάζουμε, χωρίς αποδείξεις συχνά ή παίρνοντας αφορμή από συγκεκριμένα περιστατικά,όπως στη δική μου περίπτωση.Χτες λοιπόν παρατήρησα ότι όλοι επηρρεαζόμαστε από τα καταναλωτικά πρότυπα, μετά από προσεκτική έρευνα^^ , αφού λοιπόν οδηγήθηκα (όχι μόνη μου φυσικά:p) στην καταμέτρηση 33 ίδιων απαίσιων ριγέ μαύρων+ένα-φωσφορίζον-χρώμα μπουφάν μέσα σε 2 ώρες! Δηλαδή έχουμε αφήσει στην άκρη την προσωπική μας άποψη για να φοράμε οτιδήποτε μας επιβάλει η χ πολυεθνική εταιρία που ως απώτερο σκοπό έχει να μας κάνει ακόμα πιο άβουλους για να αποδείξει ότι δεν έχουμε συνείδηση των πράξεών μας αλλά είμαστε υποχείρια της και ακολουθούμε πιστά οτιδήποτε μας πλασάρει? Και δε θα διαφωνούσα τόσο με την επιλογή μας αυτή να αφήσουμε στην άκρη τους εαυτούς μας για να μπούμε στη μόδα χάνοντας την προσωπικότητά μας, αν τουλάχιστον τα εν λόγω μπουφάν ήταν ΈΣΤΩ εμφανίσιμα. Επειδή η μόνη λέξη που θα τα χαρακτίριζε πραγματικά είναι αίσχος! 

Και καταλήξαμε και πάλι σε άλλη μία μελαγχολική , βροχερή, φθινοπωρινή , όχι-και-τόσο-ιδιαίτερη κυριακή♥...

H μία αγαπημένη εκτέλεση από τη μία και μοναδική Billy Holliday:

Καθώς και η δεύτερη επίσης υπέροχη εκτέλεση από τους Portishead=)

 Τώρα που ξαναδιαβάζω όσα έγραψα δε βγάζουν και τόσο νόημα, αλλά ..=)

Bank Holiday Monday

Απλά μισώ τις Δευτέρες.

Όταν βρέχει η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα φτιάχνουν,ειδικά από τη στιγμή που υπάρχει και ουράνιο τόξο.

Εξακολουθώ να νιώθω περίεργα όμως.

Σαν να πρέπει να ανοίξει καινούρια υποενότητα στη ζωή μου χωρίς κάτι να αλλάζει, κι όμως στον απολογισμό της ημέρας διαπιστώνω ότι οι μεγάλες αλλαγές γίνονται τις Δευτέρες.

Αυτή τη Δευτέρα ήθελα τόσο να είμαι μόνη μου έξω όσο θα βρέχει, να ακούω μουσική και να σκέφτομαι, αλλά πού χρόνος? Έτσι είμαστε όλοι , όσο και να θέλουμε κάτι , όταν φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε έστω κι ένα μικρό κομματάκι του, βρίσκουμε αυτή τη δικαιολογία, την έλλειψη χρόνου και το σκάμε.

Αλλά η σκέψη εκείνη παραμένει, εισβάλει τις πιο ακατάλληλες στιγμές , καταλαμβάνει το μυαλό σου στιγμιαία και σε προειδοποιεί για εκείνη τη στιγμή, που θα πρέπει να αντιμετωπίσεις επιτέλους τους φόβους σου και κυρίως το μεγαλύτερο από αυτούς , τον ίδιο σου τον εαυτό.

Μπορεί να μην έχεις μουσική υπόκρουση, παραμόνο το μελαγχολικό soundtrack της ζωής σου.

Μπορεί να μην έχει ουράνιο τόξο στον ουρανό της σκέψης παραμόνο αναμνήσεις για να σπάνε τη μονοτονία της συννεφιάς.

Να εύχεσαι μόνο να είναι Δευτέρα.

Και να βρέχει.

Ίσως να μη μισώ και τόσο τις Δευτέρες τελικά.

Ίσως να μισώ πιο πολύ εμένα.

Covered In Rain - Any Given Thursday

Όλη τη μέρα σκέφτομαι πόσα μικροπεριστατικά θέλω να σου αναφέρω, λεπτομέρειες που θα ήθελα να μου πεις κι εσύ, γιατί αυτά τα μικρά πράγματα κάνουν τη διαφορά..

Και μετά , όταν επιτέλους ακούω αυτή την αγαπημένη φωνή στο τηλέφωνο, τότε δεν ξέρω τι παθαίνω,σαν να βγαίνει από μέσα μου όλη η κούραση της μέρας, 12 τα μεσάνυχτα όπως είναι λογικό.Κι έτσι που καταλήγουμε? Στο να εμφανίζω το χειρότερο κομμάτι του εαυτού μου, αλλά είμαι σίγουρη ότι θα μπορούσες να το αντιμετωπίσεις, οποιαδήποτε άλλη στιγμή. Και μετά σκέφτομαι αυτό που είχες πει, ότι δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε.

Εγώ ξέρω ότι έχω κάτι να περιμένω.

Έχω κάτι να μου δίνει ακόμα κι αυτή τη μικρή δόση ελπίδας που χρειάζομαι , ακόμα κι αν τη δεδομένη χρονική στιγμή δεν είμαι σε θέση να χαμογελάω συχνά, πόσο μάλλον εσύ απ'ότι φαντάζομαι..

Θέλω να το κάνεις όμως.

Θέλω να χαμογελάσεις.

Τώρα=).

Γιατί μπορώ να σε δω, να χαμογελάσω κι εγώ, να νιώσω ότι δεν πρέπει να παρατήσω τίποτα.

Θα μπορούσα να κάνω μία ωραία λίστα με φράσεις σου τις οποίες λατρεύω, αλλά...

Αλλά δε ζω μόνο για συγκεκριμένες στιγμές με εσένα.

Ζω γενικά νομίζω, κάθε στιγμή, ακόμα κι όταν δε λες αυτό που περιμένω, όταν δε λες αυτό που θέλω να ακούσω, όταν δεν ξέρεις πως να μου φτιάξεις τι διάθεση, επειδή ίσως απλά δε γίνεται.

Και το τελευταίο που θέλω, και σε αυτό καταλήγω πάντα, είναι η κακή διάθεσή μου να έχει επιπτώσεις σε εσένα, και μετά να καταλήξουμε και οι δύο χάλια ψυχολογικά , μαζί και χωριστά.

Επειδή αν ήσουν εδώ.

Δεν θα νευριάζαμε τόσο εύκολα, θα σε έβλεπα κάθε βδομάδα, θα ήξερα ότι αν σχολάσω νωρίτερα μπορώ να περάσω από το σχολείο σου, ότι κάποια βράδυα Σαββάτου θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί, να μου χαμογελάς, να με αγκαλιάζεις , να ξέρω ότι τότε ζω πιο πολύ από ποτέ.

Αλλά δεν είσαι εδώ , κι όσο κι αν κάθε μέρα λόγω των έντονων αστικών ρυθμών ξεχνάω πως είναι , αφού δε συνήθισα και ποτέ ουσιαστικά, έρχονται οι νύχτες.. 

Και τότε έχω όλες αυτές τις σκέψεις, τότε αντιλαμβάνομαι πόσο μόνη νιώθω , πόσο θα ήθελα να ήσουν εδώ, δίπλα μου , μα ξέρω ότι όσο κι αν μου λες πως είσαι εδώ, όσο κι αν νιώθω ότι σε αγκαλιάζω, δεν είσαι πράγματι εδώ..

Δε γίνεται αλλιώς όμως..

Δε γινόταν διαφορετικά.

Ήταν μία επιλογή, νομίζω η σωστή.

Όσο κι αν δεν υπάρχει λάθος, ούτε και σωστό..

Αλλά να ξέρεις, οι νύχτες είναι τόσο δύσκολες ,

κι όσο γρήγορα κι αν ταξιδεύει η σκέψη, 

όταν είναι τόσο αποπροσανατολισμένη και μόνη, 

πλάθει ιστορίες, αληθοφανείς όμως , όχι αληθινές...

Έτσι, για άλλη μία Πέμπτη , μου λείπεις.. και παραμένω covered in rain..=)

...from fireworks to fireplaces

summer stole what fall replaces

and now, and now we're people watching

all the people, people watching us right back now...

Rainmaker.

flight of the rat.

Μετάνιωσα που δεν ψήφισα υπέρ της κατάληψης από τη στιγμή που συμφωνούσα με τα αιτήματα.

Όσο κι αν ξέρω ότι η κατάσταση δεν αλλάζει, δε θέλω να ακούγομαι μοιρολατρική και ίσα ίσα που θέλω να προσπαθησω πραγματικά για να αλλάξει. Κι όχι για μένα, επειδή εγώ έτσι κι αλλιώς δεν έχω μέλλον , οπότε τι να το κάνω που θα χάσω τα μαθήματα και δε θα μορφωθώ σε αυτό το φοβερό επίπεδο που προσφέρει το ελληνικό κράτος?Αλλά σκέφτομαι τις επόμενες γενιές που θα αναγκαστούν να ζήσουν χειρότερα από αυτά που ζούμε εμείς, κι όχι δε θα έχουν απλά θέσεις εργασίας , αλλά θα βρίσκονται στη θέση που βρίσκονται πλέον και πολλοί Έλληνες, δε θα έχουν ούτε να φάνε!

Μετά τη "συζήτηση" λοιπόν σχετικά με την κατάληψη σήμερα ήρθε και η αναμενόμενη πορεία.Ως μία από τις πρώτες φέτος δεν είχε και μεγάλη συμμετοχή , ωστόσο υπήρχε όπως πάντα αυτό το συναίσθημα, το ότι δεν είσαι μόνος, ότι παλεύεις, ότι πιστεύεις σε αυτό που διεκδικείς όσο μάταιο κι αν είναι...Αλληλεγγύη ,επίσης..

Ψωμί,παιδεία,ελευθερία 

Η χούντα δεν τελείωσε το '73

Κι όμως αυτό είναι αλήθεια, μιας κι ακόμα και τώρα η κοινωνία που ζούμε φασιστική είναι, απλά για να μας χρυσώσουν το χάπι το βαφτίζουν δημοκρατία..Και είναι δημοκρατία να μην έχεις άποψη? Να μασάμε ότι μας προσφέρουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και να νομίζουμε ότι ισχύει κι όλας? Επειδή στην αρχαία Ελλάδα σίγουρα η δημοκρατία ήταν κάτι διαφορετικό, ακόμα κι αν δεν ήταν αντιπροσωπευτική όπως σήμερα. Ωφείλουν λοιπόν οι εκπρόσωποι του λαού να υπερασπίζονται τα δικά του συμφέροντα και όχι τα δικά τους, σε αντίθετη περίπτωση πράγματι καταλήγουμε σε ολιγαρχία.

 Αννούλα, Γιωργάκη, ακούστε το καλά 

Αυτό το νομοσχέδιο θα μείνει στα χαρτιά!

Και βέβαια συνοδεύεται από την αντίστοιχη καθιστική διαμαρτυρία, πέταγμα αυγών και αρνητικά επιφωνήματα έξω από τα γραφεία του πασόκ καθώς και απρεπείς χειρονομίες.Παιδιά, συγγνώμη που σας απογοητεύω, αλλά αυτό είναι περσινό σύνθημα...Το νομοσχέδιο μια χαρά πέρασε όσο κι αν διαμαρτυρόμαστε εμείς, όσο κι αν αγαναχτούμε.

Πασόκ και Νέα Δημοκρατία,

Πουλήστε κάνα πύραυλο και δώστε μας βιβλία!

Κι όμως, όσο επαρκής και υπεραρκετός κι αν φαίνεται να είναι ακόμα κι ο στρατιωτικός εξοπλισμός στοιχηματίζω ότι σε περίπτωση εισβολής/πολέμου θα αποδειχτεί άχρηστος.Και γιατί άραγε? Γιατί έτσι συμφέρει τους Ευρωπαίους και όχι μόνο, η Ελλάδα να βγαίνει πάντα χαμένη, να εκμεταλλεύεται απ'όλους εκτός από τους δικαιούχους , τους πολίτες της δηλαδή. Όσο για τα βιβλία? Όνειρο άφταστο πια...Εδώ τα παιδιά της Γ' λυκείου πρέπει να διαβάζουν από το cd τα μαθήματα κατεύθυνσης και να πληρώνουν σε 3πλάσιες τιμές  τις φωτοτυπίες! Αλλά ο σύζυγος της κυρίας Διαμαντοπούλου , μια χαρά πληρώθηκε ως ιδιοκτήτης της εταιρίας με τα cd.Ίσα ίσα που αυτά τα χρήματα θα έφταναν για να τυπωθούν τα διπλάσια βιβλία απ'οσα χρειάζονται, απ'ότι ακούγεται..

 Τι θα γίνει? Χαμός! Τι θα γίνει? Χαμός, χαμός , αγώνας μαζικός , πανεκπαιδευτικός , 

θα είναι η απάντηση , από'δω και εμπρός..

Κι όμως όσο και αν προσπαθήσουμε να απαντήσουμε έτσι κάθε χρόνο τίποτα δεν καταφέρνουμε, κι έτσι οι καταλήψεις θυμίζουν πια έθιμο, όσο κι αν οι μαθητές στοχεύουν στο αντίθετο.Κι ακούγεται ότι γίνονται μόνο για να χάσουμε μάθημα, ωστόσο ευτυχώς τα τελευταία χρόνια το ποσοστό των μαθητών που υποστηρίζει την κατάληψη για αυτό το λόγο έχει μειωθεί αρκετά.Κι όμως μόνο χαμός που δε γίνεται. Αν δε σκεφτεί ο καθένας μόνος του, να βάλει το μυαλό του να δουλέψει κανονικά, δε θα αλλάξει τίποτα, θα είναι άλλη μία ανούσια προσπάθεια. Σε αυτή τη χώρα δεν έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε, να επεξεργαζόμαστε την πληροφορία και να μην τα δεχόμαστε όλα έτοιμα. Αυτό ισχύει για οτιδήποτε μας πλασάρει οποιαδήποτε κομματική παράταξη ,επίσης, αφού τώρα πια όλοι έχουν τα ίδια κοινά στοιχεία, την επιθυμία να αρπάξουν όσο το δυνατόν περισσότερα από μια χώρα που έχει καταρρεύσει χωρίς εμείς να το συνειδητοποιήσουμε καν.

Μιλάμε όλοι για τέλος στην παραπαιδεία.Η λύση δεν είναι αυτή. Αν μειωνόταν ο αριθμός μαθητών ανά τμήμα από 30 σε 15 άτομα, κανείς δε θα χρειαζόταν ιδιαίτερα.Αλλά ούτε ο καθηγητής δε μπορεί αν δουλέψει με 30 άτομα αρά καταλήγει να αποφύγει την κούραση , για να φυλάξει δυνάμεις για τα ιδιαίτερα του απογεύματος.Αν η διδασκαλία της ξένης γλώσσας πρόσφερε εφόδια, πιστοποιητικά αναγνωριζόμενα παγκοσμίως, δε θα χρειαζόταν κανείς τα ιδιαίτερα.Αλλά έτσι είναι το σύστημα, χτισμένο πάνω στην παρανομία..

Ακόμα λυπάμαι που ψήφισα κατά της κατάληψης.

Από τα λάθη μας μαθαίνουμε όμως..Ίσως είναι άλλη μία ανούσια προσπάθειά μας για το αναπόφευκτο, εκείνο που είναι μπροστά μας αλλά δε μπορούμε να δεχτούμε. 

Δεν έχουμε μέλλον όσο κι αν το κυνηγάμε.

Καλό μήνα,

rainmaker.

ΕΣΥ ΕΚΕΙ..

Τέτοιες συναυλίες χαράζονται στη μνήμη όλων μας.

Μένουν ανεξίτηλες.

Στιγμές.

Κι ας περνάει ο καιρός.

Θυμάσαι αποσπάσματα.

Ένα στάδιο ασφυκτικά γεμάτο, 

Αγνώστους να αγκαλιάζονται και να χορεύουν ,

Ζευγάρια αγκαλιά,

Χαμόγελα παντού.

Σχεδόν...

Γιατί ορισμένοι κλαίνε.

Όταν το βίντεο με τον Ξυδούς να τραγουδάει αυτό το τραγούδι καταλαμβάνει την οθόνη κι εσύ συγκινείσαι τόσο.

Όσο ακούς το "οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο" και δακρύζεις,

Θέλεις να κρυφτείς.

Συνδέεις τραγούδια με συγκεκριμένα άτομα..

Θα θυμάμαι αρκετά πράγματα λοιπόν.

Ισως όχι για πολύ καιρό το νεαρό με την κάμερα πίσω μου που φώναζε όλους τους στίχους σε όλα τα τραγούδια, ή την κοκκινομάλλα με τα γυαλιά που ήταν πολύ αφωσιωμένη στον άντρα δίπλα της.

Αλλά θα θυμάμαι σίγουρα ότι χάθηκα στο πλήθος από το ένα άτομο στο άλλο.

Ότι τα μαλλιά του Πλιάτσικα άσπρισαν,αλλά παραμένει υπέροχος.

Ότι η φωνή του Στόκα από κοντά είναι ακόμα καλύτερη.

Ότι μου έλειπες.

Εσύ.

Εσύ εκεί.

Ότι έκανα σαν να μη με νοιάζει.

Αλλά ήθελα τόσο να είσαι δίπλα μου.

Κι όχι μόνο η φωνή σου σ'ένα τηλέφωνο, χωρίς να ακούγεται καν..

Και τώρα μου λείπεις,ξέρεις..

Δε γίνεται να μη μου λείπεις.

Χαίρομαι που ένιωσα όμορφα επειδή ήμουν με τόσα αγαπημένα άτομα και με τόσο υπέροχη μουσική.

Λυπάμαι που εσύ έλειπες, που ο Γ* δεν ήταν καλά και εγώ δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.

Θέλω να γράψω πόσο τέλεια ήταν όλα.

Ένα στάδιο φωτισμένο από αναπτήρες .

Φωνές που τραγουδούν, ενωμένες , ξέγνοιαστες.

Άνθρωποι όλων των ηλικιών.

Θα ήθελα να ξαναζήσω την ίδια συναυλία, την ίδια μέρα.

Ή τουλάχιστον να παρευρεθώ ξανά σε δική τους συναυλία.

Και πραγματικά εύχομαι να υπάρξει επόμενη..

Πυξ Λαξ ♥

Υ.Γ. μακάρι να μπορούσα να αλλάξω αυτή τη μέρα για κάποια άτομα.Αλλά είμαστε όλοι τόσο αδύναμοι , έτσι δεν είναι?

Υπομονή...

 

ΆΓΝΟΙΑ (ή while waiting...)

Άγνωστε,

Ξέρω ότι δε θα διαβάσεις αυτό το άρθρο.

Σίγουρα όχι ολόκληρο. 

-Καλημέρα

-Τι θέλετε?

-Ψάχνουμε την κυρία Σίγμα.

-Δεν είναι εδώ.Φύγετε.Οι εξωσχολικοί δε μπαίνουν εδώ.

-Μα είναι το γυμνάσιο που πηγαίναμε.Η κυρία Σίγμα πρέπει να μας επιστρέψει μερικά βιβλία που είχε δανειστεί.

-Τώρα είστε εξωσχολικοί. Δεν ακούτε τι λέω? Δε με νοιάζει που θα βρείτε τη Σίγμα.Τη δευτέρα που θα έρθει θα δει κι αυτή.

-Μπορώ να μείνω? Η μητέρα μου είναι καθηγήτρια εδώ.μπορώ να την περιμένω?

-Όχι.Να πας στο λύκειο να την περιμένεις.

-Μα είναι κλειστό!

-Κι εμένα τι με νοιάζει? Είσαι εξωσχολική να την περιμένεις στο δρόμο.

-Εμείς θα φύγουμε κι ας έχετε άδικο.Το σχολείο είναι δημόσιο κτίριο κι έχουμε σοβαρό λόγο.Τουλάχιστον όμως αφήστε τη Μ* να μπει , μην περιμένει μία ώρα στο δρόμο!

-Άντε μπες. Εδώ κοντά να σε βλέπω. Μην κουνηθείς , την έβαψες.

-...

 Και τώρα τι? Μισώ τις αίθουσες αναμονής.

Ο χρόνος δεν περνάει.

Ακούω παιδιά να φωνάζουν,σαν να είναι ακόμα στο δημοτικό, ανεμελιά.

Όχι ότι στο λύκειο είναι καλύτερα, βέβαια.

Εκλογές 5μελών σήμερα.Και φυσικά όλη η τάξη σηκώθηκε κι έφυγε.Και πού να πήγε άραγε? Μα βέβαια στην καφετέρια απέναντι! Κι άφησαν την 3μελή εφορευτική επιτροπή και τον απουσιολόγο να τα βγάλει πέρα. 

Αλλά πάντα έτσι δε γίνεται?

Ο χρόνος δεν περνάει. 

(Παλιά,αγαπημένη καθηγήτρια)-Πώς πάει το λύκειο?

-Καλά, εσείς εδώ?

Και η συζήτηση συνεχίζεται χωρίς εκείνη να αναφέρει ούτε μία φορά το ήδη ξεχασμένο όνομά μου..Απροσωπία και πάλι.

Η μνήμη είναι δώρο,δίνεται σε όλους, αλλά λίγοι αποφασίζουν να το εξασκήσουν.

Ακόμα και το γυμνάσιο φαντάζει τόσο ανέμελο πια μπροστά στον Εφιάλτη.

Κι ας είναι ο επιστάτης στραβός κι ανάποδος.

Κι ας τον μισώ για ό,τι τράβηξα 3 χρόνια μπαινοβγαίνοντας στο γραφείο αυτό ως απουσιολόγος , κοιτάζοντας άλλους στην αίθουσα αναμονής.

Στην ίδια αίθουσα αναμονής που περιμένω τώρα.

Ξένος.Επισκέπτης.

Περιμένοντας ένα κουδούνι να χτυπήσει.

Ή ένα καμπανάκι στο μυαλό μου που λέει φύγε.

Ή τις αναμνήσεις να εξαφανιστούν από το μυαλό μου και να επιστρέψω στην πραγματικότητα.

Στον εφιάλτη.

Στη ζωή.

Δε χτυπάει όμως.
Με λες τραγική? Εγώ πάλι με λέω ρεαλίστρια ίσως.

Ήθελα να ονομάσω το κείμενο αυτό "σε κώμα" όπως και το ομότιτλο βιβλίο που διαβάζω τώρα, ήθελα να είναι το χειρότερο πράγμα που θα γράψω ποτέ.

Μισώ τις αίθουσες αναμονής.

Τις έχω συνδέσει με δυσάρεστες στιγμές.
Επειδή αναγκάζομαι να σκέφτομαι.

Και φυσικά να θυμάμαι.

Κι αυτό πονάει.

Μισώ τις αίθουσες αναμονής_

ακούω το απόκοσμο γέλιο...

Κι ακούω αυτό το τραγούδι και νομίζω ότι κάθε στίχος μου φέρνει τη σκέψη και την ανάμνηση που ταιριάζει ακριβώς, 

σκέψεις και αναμνήσεις με άξονα περιστροφής εσένα,

που ολοκληρώνουν μία πλήρη περιφορά των τελευταίων μηνών σε ελάχιστα δευτερόλεπτα,

που περιστρέφονται χωρίς συγκεκριμένη τροχιά στον αέρα του δωματίου μου,

που δεν έχουν μονάδα μέτρησης από αυτές που κατανοεί ο εγκέφαλος,

που ταλαντώνονται ακανόνιστα χωρίς ταχύτητα που να μετριέται σε χιλιόμετρα/ώρα.

Εγώ πάντως όταν κλείνω τα μάτια δε βλέπω το αύριο , πια.

Βλέπω ένα χτες ΧΤΕΣ .

Κι ακούς από παντού ότι πρέπει να ζεις την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία ,

αλλά όταν θα είναι όντως η τελευταία, 

στοιχηματίζω ότι θα είναι η πιο αδρανής μέρα της ζωής σου.

Και μετά θα μετανιώσεις, όπως μετανιώνεις μία ζωή,

μία ζωή ανύπαρκτη,εικονική , μία ζωή που άλλοι θα ζήλευαν κι εσύ δεν κάνεις τον κόπο να εκτιμήσεις, δεν προσπαθείς να δεις καθαρά ότι ουσιαστικά θυμάσαι μόνο ένα 0,2 % των ημερών που έχεις ζήσει, κι έχεις κρατήσει μόνο τις πιο έντονα συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές από αυτή τη ζωή, κι αναγκάζεσαι να αναρωτιέσαι αν υπάρχει νόημα,μα και να μην υπάρχει εσύ συνεχίζεις να ζεις, να ζεις με τον τρόπο που έχεις μάθει από το σύστημα, και πάνω από όλα να μην αναπτύσσεις πραγματικλα συναισθήματα, παραμόνο με τον τρόπο που μαθαίνεις είτε από τον περίγυρό σου, είτε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης,και να κρατάς αυτές τις αναμνήσεις , να τις κάνεις παρόν σου και να καταλήγεις να ζήσεις μέσα στις λίγες στιγμές που ξέφυγες από το σύστημα.

Και τώρα πείτε μου, είναι ζωή αυτή?

Μάλλον όλοι πρέπει να μάθουμε να συγχωρούμε και να προχωράμε μπροστά.

p.s. i'm still yours, you know, and i'll be yours for a long time , i'm sure.

Eventhough i still can't make a decision .

seperating time

Η σωστή διανομή του χρόνου μας είναι κάτι που πρέπει να εξασκήσουμε αρκετά, και είναι αρκετά απαραίτητο να μάθουμε να εφαρμόζουμε,για τη διευκόλυνση της διαβίωσής μας.

Το να έχεις ένα πρόγραμμα, να ξέρεις πόση ώρα μπορείς να αφιερώσεις σε κάθε δραστηριότητα σε βοηθά να ελέγχεις τη ζωή σου, να είσαι εσύ αυτός που την καθορίζει κι όχι οι συγκυρίες.

Οργανώνεις τη μέρα σου, βρίσκεις χρόνο για όλα,ειδικά όταν σχεδιάζεις από την προηγούμενη ημέρα πως θα περάσεις την επόμενη.

Προσωπικά προσπαθώ να έχω ένα βασικό σχεδιάγραμμα στο μυαλό μου ώστε να μην παρασέρνομαι και αναγκάζομαι να μετανιώσω για το χρόνο που αφιερώνω σε κάτι.

Ωστόσο, είναι εύκολο να καταλάβει κάποιος ότι με το να έχεις ένα πρόγραμμα , χάνεις τον αυθορμητισμό σου,σταματάς να ζεις ελεύθερος και υπακούς σε κάποιους περιορισμούς.Παρ'όλο που υπάρχουν αυτοί οι ισχυρισμοί, με τους οποίους διαφωνώ παρ'όλο που είναι βάσιμοι, πιστεύω ότι μέσα από το πρόγραμμα της ημέρας ξεκαθαρίζουμε καλύτερα τι προτιμάμε να κάνουμε και μαθαίνουμε νέα πράγματα για τον εαυτό μας.

Επίσης ο αυθορμητισμός και η ελευθερία μας είναι δύσκολο να χαθούν από τη στιγμή που η καθημερινότητά μας περιλαμβάνει ασχολίες οι οποίες μας ευχαριστούν , αφού αυτός  είναι και ο σκοπός της ζωής, το να είμαστε οι ίδιοι χαρούμενοι , αλλά και να μοιράζουμε την ευτυχία και στους γύρω μας μέσα από τη δική μας καλή διάθεση (=

Καλημέρα και καλή σχολική χρονιά!

[κάτι σαν ανάρτηση]

Ο ουρανός είναι πιο σκοτεινός από ποτέ.

Εσύ παραμένεις άφαντος.

Δεν έπρεπε  να έρθουν έτσι τα πράγματα...
Δεν το ορίζουμε εμείς, κανείς δεν το ορίζει.
Αρχιτεκτονική χωρίς σχέδια,
Σχέδια χωρίς ευθείες,
Σκέψεις χωρίς νόημα,
Ζωές χωρίς ανησυχίες...
(Δεν είναι ζωές)

Blue Moon

(Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα (που μου άρεσε ιδιαίτερα) από το βιβλίο "Τα μπλε φεγγάρια" της Μαρίνας Πετροπούλου)

-Το σήμερα είναι καθορισμένο.

-Και τι δεν είναι?

-Το τίποτα.

-Γιατί?

-Γιατί δεν έχει ωμέγα.

-Δεν καταλαβαίνω.

-Ωμέγα έχει η φωτιά, ο ενεστώτας κι η ζωή, γι αυτό και σβήνουν.

-Τι σημαίνει αυτό?

-Δε θέλω να έρθεις στην κηδεία μου.

-Δε θα'ρθω γιατί δε θα γίνει.

-Θα γίνει γιατί το σώμα γράφεται με ωμέγα.

-Βοήθησέ με να καταλάβω.

-Γίνε ανορθόγραφη και γράψε το φως με όμικρον, έτσι μόνο δε θα σβήσει.

Θα περνούσε καιρός μέχρι να συνειδητοποιήσει η Λιάνα πόσο ανορθόγραφη έπρεπε να γίνει η σκέψη της για να καταλάβει πως το φαινομενικό έπρεπε να γράφεται με ωμέγα, γιατί έχει ημερομηνία λήξης , σαν τον έρωτα , την αγωνία και τις επιπτώσεις που θα είχε η ζωή της στα χέρια ενός αμφιλεγόμενου σήμερα.

Πάνω στο συρματόπλεγμα.

Περπατούσα γρήγορα.
Άφηνα πίσω το λιμάνι.
Έτρεχα,
ήθελα μόνο να φύγω.
Για να καταπολεμήσω την επιθυμία μου να γυρίσω πίσω.
Ούτε ο θαλασσινός αέρας της παραλιακής δε με ηρεμούσε.
Τα φώτα των αυτοκινήτων και η δυνατή μουσική με ζάλιζαν περισσότερο από ποτέ.
Θυμόμουν.
Οι αναμνήσεις είναι ο χειρότερος σύντροφος όταν θέλεις να φύγεις.
Σε κρατάνε δέσμιο, και σε εξαναγκάζουν να γυρίσεις πίσω.
Δε γύρισα σωματικά.
Νοητικά όμως , ναι.
Το ερώτημα είναι αν έφυγα ποτέ.
Ίσως να έπρεπε να είναι αν έφυγες εσύ.
Περπατούσα γρήγορα.
Βγαίνοντας στην 25ης Αυγούστου το τοπίο αλλάζει.
Πολυκοσμία.Ζέστη.Φασαρία.
Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα, γι αυτό είμαι εντάξει.
Είμαι?

Και οι σκέψεις σταμάτησαν,οι δείκτες του ρολογιού έκαναν 33 αντίστροφες στροφές,τα φώτα δυνάμωσαν, προβολείς μπροστά μου, με τύφλωσαν, οι πλάκες του πεζοδρομίου ζωντάνεψαν και μεταμορφώθηκαν σε ασπρόμαυρους ρετρο πίνακες,ρίζες βγήκαν από τα κενά ανάμεσα στους τοίχους των ανύπαρκτων κτιρίων, τυλίχτηκαν γύρω από το λαιμό μου, πνίγηκα αλλά ζούσα ακόμα, πέθανα αλλά η φωνή ήταν ακόμα στα αυτιά μου που μάτωναν από την υδροστατική πίεση, όλα θα πάνε καλά.Κι εσύ έφυγες.Και η παράνοια με κυρίευσε από την αρχή.Και χιλιάδες πουλιά κυρίευσαν τον ουρανό ενός νεκρού κόσμου.


Και η νύχτα ήταν τόσο όμορφη.