Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011

ΑΝΥΠΑΡΞΊΑ

Ήταν ένα δωμάτιο, τα πάντα ήταν λευκά.
Υπήρχε ένα μεγάλο τραπέζι , και μία προθήκη με γυαλικά . Πολλές καρέκλες , ξύλινες, με ψηλή πλάτη, σκαλισμένες στο χέρι.
Όλα καλυμμένα με άσπρο ύφασμα.
Ξεχώριζαν μόνο σχήματα, αλλά ήξερε τι κρυβόταν πίσω από το ύφασμα.
Κάθισε στο λευκό μάρμαρο , και κοιτούσε για ώρα τον άσπρο τοίχο απέναντί του.
Η μονοτονία αυτή τον έκανε να δημιουργήσει νοητά σχήματα πάνω στον τοίχο, ανύπαρκτα, φανταστικά.
Κάποιος μπήκε στο δωμάτιο, άναψε ένας προβολέας , και τότε πράγματι μπορούσε να δει είδωλα στο λευκό τοίχο.
Τον εαυτό του, φορώντας ένα καουμπόικο καπέλο, με τις παλάμες ενωμένες σαν να προσεύχεται.
Κι αναρωτιέται αν ήταν σε αυτή τη στάση όλη εκείνη την ώρα.
Αν πράγματι προσευχόταν στο άγνωστό, αν προσπαθούσε τόσο σκληρά να φανταστεί, να νιώσει ότι κάτι άλλο υπάρχει στο λευκό δωμάτιο , ότι κάτι άλλο καθρεπτίζεται στον άσπρο τοίχο εκτός από το είδωλό του.
Και τότε παρατήρησε το άλλο είδωλο.
Το διαφορετικό, το ξένο. Τον εισβολέα , για τον οποίο τόσο καιρό παρακαλούσε.
Πόσο καιρό? Δεν ξέρει. Δεν υπάρχει μονάδα μέτρησης  για τα όνειρα.
Κι όμως , αυτό το λευκό σε φοβίζει, αντιπροσοπεύει το φως , εκείνο το φως που σε κάνει να νιώθεις γυμνός απέναντι σε όλους, και πιο πολύ στον εαυτό σου.
Εκείνο το φως που σε τρομάζει και συνάμα σε συναρπάζει, που θέλεις να χαθείς μέσα του ,αλλά φοβάσαι το ότι ενώ εσύ θα θέλεις μόνο να κρυφτείς για λίγο, μέχρι ο εαυτός σου να σταματήσει να σε ψάχνει, εκείνο θα σε καταπιεί, και θα μείνεις στη λευκή αιωνιότητα. 
Ήταν ένα δωμάτιο, τα πάντα ήταν λευκά.
Δεν υπάρχει μονάδα μέτρησης  για τα όνειρα...

Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011

restless feelin'

<sometimes,you really want this:
but in the end you ALWAYS end up asking yourself this:
And finally start wondering why can't you just have THIS:
 Well i'm gonna do my homework now.
And go on wishing for a real sunday morning , when i'll have time to go on reading "perfume" by patrick suskind.


Until then, keep hoping, my friends.

Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2011

Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2011

les passants

 
Μου άρεσε τόσο η εποχή που φορούσα πιο πολύ μαύρα ρούχα.
Και ως περίοδος της ζωής μου σε σχέση με τα γεγονότα, και το χρώμα των ρούχων.Μετά χρειάστηκε η αλλαγή,που σχεδόν όλα τα υπάρχοντά μου απέκτησαν "χρώμα".Ούτε είχε συμβεί κάτι που με έκανε να αλλάξω τη νοοτροπία μου, ούτε το επέτρεψα.
Απλά έγινε.Σαν να άφησα τα πράγματα στην τύχη τους.
Απλά, έχουμε συνηθίσει να βάζουμε παντού ταμπέλες , η πιο αθώα εκ των οποίων θα μπορούσε να είναι "το μαύρο είναι μελαγχολικό,λυπητερό,πένθιμο,καταθλιπτικό".Δεν εννοώ ότι είναι απαραίτητα κακό κάποιες φορές να έχουμε τόσο αρνητική διάθεση, ίσα ίσα είναι απόλυτα φυσιολογικό. Ωστόσο αν αλλάξουμε λίγο τα στερεότυπα -που ΚΑΠΟΙΟΙ έχουν διαμορφώσει την κοινωνία ώστε να μας τα επιβάλλει συνεχώς-και ανοίξουμε τα μάτια μας λίγο περισσότερο από ότι συνήθως, σαν να προσπαθούμε να τα κρατήσουμε ανοιχτά για να τοποθετήσουμε το φακό επαφής που δεν πρόκειται να μπει, θα δούμε ότι το μαύρο δεν είναι απαραίτητα τόσο "κακό" κι αρνητικό χρώμα.Εμείς το κάναμε να φαίνεται έτσι, εμείς πάλι μπορούμε να το αλλάξουμε.

Και τώρα μία υπόσχεση σε εμένα. Από ΤΩΡΑ θα αρχίσω ξανά να ψάχνω και μουσική που μου αρέσει.Τελευταία ανακάλυψα αυτό το συγκρότημα το οποίο λάτρεψα κατευθείαν.Επίσης, θα παίζω περισσότερο κιθάρα και θα ξαναρχίσω να διαβάζω Καββαδία.
Αυτά τα ΘΑ ήταν χειρότερα κι από ομιλία πολιτικού...
Αλλά όπως κι εκείνοι θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν όσα υπόσχονταν αν το ήθελαν, θα το κάνω κι εγώ επειδή το θέλω.

Ναι, τελευταία οι εγωιστικές μου τάσεις βγαίνουν στην επιφάνεια.
Κάποια στιγμή όμως θα ισορροπήσω κάπως,που θα πάει.

«Rien n᾿ est beau comme ca -matelot- pour un homme»
Tr. Corbiere

peut-être en voyage, malgré la façon dont vous faites, est d'autant mieux, θα συμπλήρωνα εγώ, και συγχωρέστε τα λάθη στην έκφραση, αλλά τα γαλλικά μου δεν είναι ικανοποιητικού επιπέδου..


 
Εντάξει, μπορώ να πω ότι  λατρεύω αυτό το τραγούδι,επίσης:





Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011

she thought se was free

~Those pills won't kill me 
I 'll be careful,I swear
Just promise not to leave me alone~

~Reality's hard to understand,cause it simply doesn't exist.
As I believe EVERYTHING

EVERYTHING

EVERYTHING

has to do with YOUR point of view.

~So just trust me and give me my pills
Unless you wanna see me alive~

But i don't think so.
Otherwise you would have thrown them away from the first moment i told you 'bout them.
And there wouldn't be that "in case of need" in your vocabulary.

So please don't make me suffer more than I do~



Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

the blue headed girl


Oh what a lie!
Όλοι νοιαζόμαστε ακόμα κι αν δεν το παραδεχόμαστε, κρυβόμαστε πάλι από τους εαυτούς μας.." Σκέφτηκε ακούγοντας το τραγούδι..
Η Charlotte έκλεισε το στερεοφωνικό που μέχρι τότε ακουγόταν αρκετά δυνατά για να αναταράξει ολόκληρη την πολυκατοικία. Δεν άντεχε να ακούσει άλλο μουσική, όσο κι αν τη λάτρευε.
Μάθαινε πιάνο από 5 χρονών, μέχρι τώρα στα 19 της..Δεν της άρεσε η ζωή της, ζητούσε πολλά από όλους , το ήξερε.
Δεν ήθελε να το αλλάξει,είχε έναν εγωισμό, δεν ήθελε να πέσει καθόλου χαμηλότερα.
Ήταν τελειομανής σε οτιδήποτε αφορούσε τη ζωή της, ήθελε να είναι πάντα πρώτη σε όλα και όπως -ίσως ήδη- παρατήρησες χρησιμοποίησα το ρήμα θέλω. 
Σε αυτό είχε βασιστεί ολόκληρη η φιλοσοφία και η ζωή της.
Συχνά τη χαρακτίριζαν ψυχρή, υπολογίστρια, που δε μπορούσε να νιώσει ή να γελάσει πραγματικά.
Δεν έλειπε τίποτα από τη ζωή της, ούτε είχε ψυχολογικά τραύματα.
Η μοναδική στιγμή που ένιωθε ότι ζει πραγματικά χωρίς να το αντιλαμβάνεται, ήταν μόνο όταν έπαιζε πιάνο.
Και τότε , χωρίς τίποτα ουσιαστικό να αλλάξει, συνάντησε στο δρόμο μία κοπέλα με μπλε φουντωτά μαλλιά και ένα ασημί κρίκο στη μύτη.
Δεν αντάλλαξαν κουβέντα, απλά έτυχε να μπουν στο ίδιο βαγόνι του μετρό στο Λονδίνο.
Όμως ήξερε.
Από το βλέμμα της κοπέλας εκείνης.
Κατάλαβε ότι είχε χάσει 15 ολόκληρα χρόνια από τη ζωή της, τα 15 χρόνια από τα οποία είχε αναμνήσεις.
Αντιλήφθηκε ότι δεν έχει καταφέρει τίποτα ουσιαστικό, τίποτα αξιέπαινο, πραγματικό.
Ότι το μόνο που την έκανε πραγματικά χαρούμενη ήταν το πιάνο της.
Κι όμως.
Δε γίνεται να συνέβη αυτό, κι εκείνη, η άτρωτη Charlotte, να αλλάξει τόσο εύκολα από το βλέμμα μίας άγνωστης κοπέλας.
Ανήκουστο.
Κι όμως ένιωσε να καθρεφτίζεται στα κατάμαυρα μάτια της άγνωστης, ένιωθε να βλέπει έναν εαυτό που θα ήθελε όσο τίποτα να έχει.
Κι όταν την επόμενη και τη μεθεπόμενη μέρα περίμενε στην ίδια στάση του μετρό και δεν κατάφερε τίποτα, κατάλαβε ότι αυτό που χρειαζόταν δεν ήταν να κυνηγήσει την άγνωστη, εξάλλου αυτή δεν έκανε τίποτα εκουσίως.
Τον εαυτό της έπρεπε να κυνηγήσει, να τον βρει και να τον διαμορφώσει όπως πραγματικά ήθελε και για να το πετύχει αυτό ούτε τα μαλλιά της χρειαζόταν να βάψει μπλε, ούτε κρίκο επιβαλόταν να τοποθετήσει στη μύτη της.
Να ασχοληθεί με το πιάνο της και τίποτα άλλο για αρχή.
Και να διαμορφώσει τη ζωή της ανεξάρτητα από οποιαδήποτε ψυχρή λογική ακολουθούσε μέχρι τότε, όπως εκείνη ήθελε.
Κι έτσι άνοιξε την πόρτα.

Και βρέθηκε αντιμέτωπη με την κοπέλα με τα μπλε μαλλιά που μόλις είχε βγει από το απέναντι διαμέρισμα.


 

Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2011

nothin' special

Τελικά the winner takes it all ή ο χαμένος τα παίρνει όλα ?
Επειδή απ'ό,τι έχω καταλάβει εγώ,ο μόνος που κερδίζει σε κάθε περίπτωση είναι ο χρόνος.
Ο μόνος που μας εκμεταλλεύεται, ζει μέσα από εμάς , σκοτώνοντάς μας, είν'ο χρόνος.
Μας δίνει να γευτούμε την ευτυχία, κι έχει τόσο γλυκιά γεύση που τραβάει ακόμα κι αυτούς που προτιμούν τα πικρά. Και πριν καν αρχίσουμε να συνηθίζουμε την τόσο γλυκιά αυτή γεύση , το κουταλάκι με τους υπόλοιπους κόκκους εξαφανίζεται. Κι εμείς ξεκινάμε να περιμένουμε . Αλλά και η αναμονή χρόνος είναι, αλλά άδειος. Ενώ τα συναισθήματα είναι γεμάτος. Η ελπίδα, για παράδειγμα είναι εκείνο το κουταλάκι με την ουσία που ξέρεις ότι κάτι λείπει, κι ενώ είσαι σίγουρος ότι δε θα το βρεις , περιμένεις. Κι άλλη αναμονή , κι άλλος χρόνος χαμένος άδειος...Δεν είναι κενό αυτό που νιώθεις όμως όσο περιμένεις, είναι ένα συναίσθημα από αυτά που δεν περιγράφονται, από τα κουταλάκια που είναι γεμάτα με συστατικά τόσο αταίριαστα μεταξύ τους, αλλά και τόσο αλληλένδετα, που μαζί δεν κάνουν και χώρια δε μπορούν, in the end. 



(Σήμερα είπα κι εγώ να δοκιμάσω τι είναι το tumblr, οπότε ελπίζω απλά να μη μετατραπώ σε εθισμένο χρήστη.)


Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2011

ΑΣΦΥΞΙΑ

Dear best-friend (well,i hope i don't have to say "ex-best-friend"),

  Finally, it wasn't impossible for her to cry..Three little salty  drops -many people call them tears- , could be seen on that notebook with the penguins.Nothing remarkable or strange.Maybe.
  But when you're unable to cry even when really bad things happen to you, then seeing an old postcard and feeling that everything's gonna be dizzy ,IS remarkable .
  She went on reading the three-line message which was written inside the card...
And she couldn't help wondering..Why now? Why now that this so-called O* who signs this card has started forgetting about her.She didn't know why this had to happen now... Why now ,when she needs that O* more than ever, not wanting to chat with him , or make him listen to her..but just wanting to feel his arms around her and obtain that feeling of losing the world around her.
  She may has been asking for too much.She could just look for another O*, cause as we all know there are many other people out there, and not only O*s but other letters of the alphabet,too.But nobody 's like him.
  She's too exhausted even for waiting.She knows she shouldn't give up . but .
  She'd rather just stay in this moment , looking at that card .Even if she's sure that he's gone for now , and she may be the one mistaken, (but not the only one).


R.D.

Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011

reported missing ή (lost my train of thought)

Άργησα, μα να ξέρεις ίσως να μην είμαι ποτέ στην ώρα μου.
Νευρίασα, αλλά σπάνια είμαι ήρεμη, κι ακόμα πιο σπάνια θυμώνω πραγματικά.
Δάκρυσα, ένιωσα τις μέρες να κυλούν μέσα μου, βλέμματα να με κυκλώνουν,τα μάτια σου να με παρακαλούν, να αναρωτιούνται , χωρίς να είμαι σε θέση να δώσω απάντηση.
Πόνεσα.
Έκλαψα, μα και γέλασα μέχρι δακρύων.
Ονειρεύτηκα,χωρίς να κοιμάμαι μα και χωρίς να είμαι ξύπνια.
Μα και υπήρξα χωρίς να ζήσω. [ίσως ακόμα να μη ζω,ξέρεις]
Μετατράπηκα στη σκιά μου, μεταμφιέστηκα για να σ'αντικρίσω.
Μου άρεσε η στολή, τη φοράω ακόμα.
Λεκιάστηκε, από σκέψεις, μιάσματα ανεξίτηλα. 
Αίμα πληγωμένου ελαφιού, που ξεψύχησε στα χέρια μου.
Μαύρο σαν την ανάμνηση, τη σκέψη του θανάτου. 
Οι νεκροί δε μπορούν να ξαναπεθάνουν όμως, όχι στα όρια του δυνατού.
Το αδύνατο δεν υφίσταται, και το προσδοκώμενο πάντα θα υπάρχει, στη μορφή σου.
Το αίμα ξεράθηκε, δε φεύγει , αποτελεί κομμάτι μου, αντιπροσωπεύει συναισθήματά μου.
Δε θέλω να το αφήσω να φύγει, όσο υπάρχει δεν είμαι μόνη.
Κορο'ι'δεύω τον εαυτό μου , για να αποφύγω εκείνη τη μοναξιά που δεν αντιλαμβάνεσαι, παραμόνο όταν συνειδητοποιήσεις ότι εσύ σκότωσες το ελάφι. 
and i've finally found a part of me which i had lost.
(listen to this one  , i'm sure you're gonna love it).

Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2011

so you wanna know about me..

Όπως και πολλοί από εσάς , έτσι κι εγώ δέχτηκα πρόσκληση για το γνωστό αυτό blogoπαίχνιδο και πρέπει να αναφέρω 7 αλήθειες για τον εαυτό μου.Η αλήθεια είναι ότι θέλει σκέψη μιας και τα πάντα γύρω μας καταλήγουν ψεύτικα άρα είναι αρκετά δύσκολο να ξεχωρίσω αν ό,τι πω είναι πράγματι αλήθεια..Θα προσπαθήσω όμως!

1.Απ'όλα τα είδη βιβλίων που υπάρχουν, όσα κι αν μου αρέσουν αρκετά, ξεχωρίζω τα αστυνομικά μυθιστορήματα τα οποία λατρεύω συνήθως, ειδικά όσα έχουν σχέση με ιατροδικαστικά θέματα ή με αιρέσεις , και ένα από τα αγαπημένα μου είναι το the predator της cornwell.Τέλος πάντων , γενικά τα βιβλία αποτελούν ένα τεράστιο κομμάτι στην ενότητα "εγώ".
2.Έχω ένα εισητήριο από συναυλία των rolling stones στη Ρώμη το '82 (που δεν υπήρχα καν)καθώς και μερικά βινύλια των scorpions και των doors, για τα οποία είμαι περήφανη, ένα παλιό τεράστιο κασετόφωνο καθώς και πολλά άλλα παλιά αντικείμενα, ξύλινα κουτιά κλπ, τα οποία μου αρέσει να μαζεύω.
3.Δεν έχω αντικρίσει ποτέ κανονικό χιόνι, μόνο  χιονόνερο ή μία απειροελάχιστη ποσότητα χιονιού.
4.Πιστεύωότι η ανθρώπινη θέληση μπορεί να αλλάξει τα πάντα, ο χειρότερος όμως εχθρός της είναι η δύναμη της συνήθειας, που είναι η μεγαλύτερη δύναμη που διαθέτει το ανθρώπινο ον, και είναι σε θέση να μας διαλύσει, να μας κάνει να χάσουμε τους εαυτούς μας, να αλλοτροιωθούμε..
5.Μ'αρέσει να βρίσκω ιδέες για φωτογραφίες που θα μπορούσαν να τραβηχτούν, να δημιουργώ το χώρο, τα αντικείμενα, το πλαίσιο...Απολαμβάνω πολύ περισσότερο την προετοιμασία αυτή παρά την ίδια τη φωτογραφία.
6.Ο πρώτος πραγματικός μουσικός (και αγαπημένος μου πια) που άκουσα ήταν ο Φρανκ Ζάππα, οπότε θεωρώ καλή ιδέα να παραθέσω τα εξής λόγια του: "Δε μπορείς να λέγεσαι χώρα αν δεν έχεις τουλάχιστον μία μπύρα και μία αερογραμμή,βοηθάει αν έχεις και μία ομάδα ποδοσφαίρου ή μερικά πυρηνικά όπλα,αλλά το ελάχιστο που χρειάζεσαι είναι μία μπύρα."
7.Και κάτι πολύ προτώτυπ στοιχηματίζω, ένας από τους στόχους μου είναι να ταξιδέψω πολύ.πολύ.πολυ.Γι αυτό πρέπει να βρω και μία σχετική δουλειά κάποια στιγμή.Στο εξωτερικό.


Ξέρω ότι σας ενδιαφέρουν πολύ όλα αυτά.(πλάκα κάνω).
Με τη σειρά μου καλώ όσους από εσάς θέλετε να παίξετε το παραπάνω παιχνίδι μιας και δε μπορώ να διαλέξω.

Οπότε ακούστε αυτό να φτιάξει η διάθεσή σας( νομίζω ότι το αφιερώνουμε κατά ένα μέρος στη χώρα μας, και θυμόμαστε ότι μία χώρα είναι οι άνθρωποι όχι η γεωγραφική περιοχή)

Καλό Σαββατοκύριακο=)

Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2011

Another gloomy sunday=)


       #Είναι φορές που βαριέμαι τόσο πολύ να ξεκινήσω το διάβασμα είτε για το σχολείο, είτε ακόμα και κάποιου εξωσχολικού βιβλίου τον τελευταίο καιρό.Είναι όμως κι άλλες φορές που ανυπομονώ τόσο πολύ να ξεκινήσω, να λύνω ασκήσεις μαθηματικών κυρίως...Δεν ξέρω πως να αποκαλέσω αυτό το συναίσθημα, όμως μετά τους αρχικούς δισταγμούς και αναβολές για "κάποια άλλη φορά" ανυπομονώ τόσο πολύ για το αποτέλεσμα, την επόμενη άσκηση, ... Όχι για να τελειώσω, αλλά ακριβώς επειδή δε θέλω να τελειώσω, επειδή θέλω να νιώθω ότι κάνω κάτι ωφέλιμο, προς τον εαυτό μου στην προκειμένη περίπτωση.Όσο για τα λογοτεχνικά βιβλία, τα λετρεύω κι εγώ, όπως και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού,δε σκοπεύω όμως να καταμετρήσω τους λόγους αυτή τη στιγμή ..
       #Χτες,Σάββατο βράδυ, περπατώντας στους γεμάτους δρόμους της πόλης που έβρεχε ένιωσα μέσα στις τόσες έγνοιες,ξέγνοιαστη! Είχα τόσα πολλά στο μυαλό μου , που νομίζω ότι επιτέλους σταμάτησε να λειτουργεί για λίγο.Ως καταλύτης έδρασε βέβαια και η βροχή♥,η λατρεμένη βροχή..Ένιωσα αυτό το υπέροχο συναίσθημα που μοιράζεσαι κάτι με κάποιον, κάπου, χωρίς να χρειαστεί να μιλήσετε , σαν να ζεις μόνο για τη στιγμή, να βρέχει και να μη σκέφτεσαι, να νιώθεις αυτό που εγώ προσωπικά πιστεύω ότι είναι η ελευθερία.Η βροχή λοιπόν έρχεται πάντα και σε σώζει, σε βγάζει από τη φυλακή της λογικής, σε αφήνει μόνο σου , αλλά μαζί με ό,τι αγαπάς ταυτόχρονα.
        #Κάτι που θα μου μείνει στο μυαλό ως conclusion της εβδομάδας είναι το πόσο αρέσει στους ανθρώπους να γίνονται ένα με τη μάζα, πόσο χαρακτηρίζονται όλοι από την "ψυχολογία του όχλου" , πόσο εύκολα μπορεί να ερμηνευτεί ο χαρακτήρας μας βάσει των πράξεών μας..Συμπεράσματα που όλοι βγάζουμε, χωρίς αποδείξεις συχνά ή παίρνοντας αφορμή από συγκεκριμένα περιστατικά,όπως στη δική μου περίπτωση.Χτες λοιπόν παρατήρησα ότι όλοι επηρρεαζόμαστε από τα καταναλωτικά πρότυπα, μετά από προσεκτική έρευνα^^ , αφού λοιπόν οδηγήθηκα (όχι μόνη μου φυσικά:p) στην καταμέτρηση 33 ίδιων απαίσιων ριγέ μαύρων+ένα-φωσφορίζον-χρώμα μπουφάν μέσα σε 2 ώρες! Δηλαδή έχουμε αφήσει στην άκρη την προσωπική μας άποψη για να φοράμε οτιδήποτε μας επιβάλει η χ πολυεθνική εταιρία που ως απώτερο σκοπό έχει να μας κάνει ακόμα πιο άβουλους για να αποδείξει ότι δεν έχουμε συνείδηση των πράξεών μας αλλά είμαστε υποχείρια της και ακολουθούμε πιστά οτιδήποτε μας πλασάρει? Και δε θα διαφωνούσα τόσο με την επιλογή μας αυτή να αφήσουμε στην άκρη τους εαυτούς μας για να μπούμε στη μόδα χάνοντας την προσωπικότητά μας, αν τουλάχιστον τα εν λόγω μπουφάν ήταν ΈΣΤΩ εμφανίσιμα. Επειδή η μόνη λέξη που θα τα χαρακτίριζε πραγματικά είναι αίσχος! 

Και καταλήξαμε και πάλι σε άλλη μία μελαγχολική , βροχερή, φθινοπωρινή , όχι-και-τόσο-ιδιαίτερη κυριακή♥...

H μία αγαπημένη εκτέλεση από τη μία και μοναδική Billy Holliday:

Καθώς και η δεύτερη επίσης υπέροχη εκτέλεση από τους Portishead=)
 Τώρα που ξαναδιαβάζω όσα έγραψα δε βγάζουν και τόσο νόημα, αλλά ..=)