Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2012

Σκέψεις της διαδρομής..

Πόσες φορές δεν έχουμε διαβάσει κείμενα που ξεκινούν με εκείνο το ρήμα "περπατούσε, περπατάμε, περπάτησα", σε πολλά πρόσωπα και χρόνους.. 

Περπατούσε, λοιπόν, κι εκείνος μόνος του, περνούσε από δρόμους στενούς, σκοτεινούς. Υπήρχαν στύλοι μα τα φώτα τους σπασμένα, διαλυμένα, σαν την ψυχή του ώρες ώρες. Σήμερα δεν ένιωθε έτσι, ένιωθε τις σκέψεις του βαριές, τη διαδρομή μελαγχολική. Άκουγε τραγούδια ταιριαστά στη διάθεσή του αυτή, ήξερε τα λόγια όλα απ'έξω μα δεν τραγουδούσε. Έλεγχε πάντα το δρόμο πριν περάσει απέναντι, ήταν προσεκτικός σε όλα. Σπάνια ρίσκαρε, όχι ότι φοβόταν -ίσα ίσα- , μα είχε χάσει το ενδιαφέρον του, είχε απογοητευτεί από την ομοιότητα των ημερών μεταξύ τους, απ'τις καταστάσεις κι ίσως κι απ'τα άτομα. Κι έτσι δε ρίσκαρε, υπέμενε καρτερικά την κατάσταση αυτή, μέχρι να εμφανιστεί κάτι που θα του κινούσε την περιέργεια. Μια γάτα πέρασε μπροστά του και τον κοίταξε στα μάτια για λίγα δευτερόλεπτα, ύστερα έφυγε κι αυτή αφήνοντάς τον και πάλι μόνο με συγχορδίες κιθάρας στ'ακουστικά του. 

 Την ίδια στιγμή κι εκείνη περπατούσε μόνη. Ένιωθε εκείνη την ψύχρα στο στον αυχένα της κι ύστερα σ'όλο της το σώμα, να τη διαπερνά -όμως της άρεσε-, της θύμιζε ότι δεν είναι μόνη, ποτέ δεν είσαι μόνος. Εκείνη έτυχε να μη φοράει ακουστικά εκείνη τη μέρα, τ'αποζητούσε όμως. Προσπαθούσε να ξεχαστεί ακούγοντας τους ήχους της νύχτας - μα φοβόταν. Μια γάτα εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά της στο έρημο σοκάκι, μα δε γύρισε να την κοιτάξει. Η κοπέλα τέντωσε το χέρι της πλησιάζοντας το ζώο, καλώντας το, μα η γάτα έφευγε-προτιμούσε τους μοναχικούς ανθρώπους, εκείνους που την κοίταζαν μονάχα μα την άφηναν να φύγει... Δεν της άρεσαν όσοι προσπαθούσαν να τη γνωρίσουν, να την καταλάβουν. 


Η γάτα προχωρούσε στο δρόμο ψάχνοντας εκείνον κι έχοντας εκείνη να την ακολουθεί. Και ξαφνικά αποφάσισε ότι δεν αξίζει να ξοδεύει την ώρα της ψάχνοντας τον οποιονδήποτε- εξάλλου άνθρωπος ήταν αυτός, θα είχε ήδη γίνει καπνός- κι έτσι χώθηκε στον κοντινότερο σκουπιδοτενεκέ. Η κοπέλα απογοητευμένη κάθισε στο απέναντι παγκάκι και βρήκε ένα ζευγάρι ξεχασμένα ακουστικά. Χάρηκε τόσο πολύ τη στιγμή εκείνη, τ'ακουστικά ήταν σαν σανίδα σωτηρίας στη μελαγχολία που κέρδιζε ολοένα έδαφος εναντίον της αρχικά καλής διάθεσής της.
-Περιμένετε λίγο, είναι δικά μου τα ακουστικά! Μία διστακτική μα συνάμα δυναμική φωνή την έκανε να γυρίσει. 
Και τότε εκείνος πάγωσε. Η κοπέλα είχε τα μάτια της γάτας -τα μάτια που τόσο τον γοήτευσαν πριν λίγο κι ευχήθηκε να ξανάβλεπε για μια φορά. Γι αυτό περίμενε στο παγκάκι τόση ώρα με αποτέλεσμα να ξεχάσει τα ακουστικά του φεύγοντας απογοητευμένος. Μα τελικά, τα μάτια ήταν εκεί, μεγάλα, χαμογελαστά και καλοσυνάτα. Όμως η κοπέλα είχε μια έκφραση λυπημένη, σαν να της έπαιρνες ξαφνικά τον πολύτιμο θησαυρό της... Όχι, δεν έπρεπε να είναι έτσι, η κοπέλα αυτή έπρεπε να είναι χαρούμενη, συνέχεια, το χαμόγελο της θα'ταν το πιο όμορφο του κόσμου, το ήξερε κι ας μην το είχε δει ποτέ του -φαινόταν στα μάτια της.

Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2012

When people run in circles it's a very, very mad world...

Δεν ξέρω τι έχει αλλάξει σε εσένα ή σε μένα. Μάλλον και στους δυο μας. 
Απ'όταν μπήκε το καλοκαίρι ο τρόπος που επικοινωνούσαμε, που μιλούσαμε, άλλαξε ενώ παρέμενε φαινομενικά ο ίδιος. Πάντα αλλάζαμε, αλλάζουμε και θα αλλάζουμε.Η διαφορά είναι ότι αλλάζαμε μαζί, αλλάζουμε χωριστά και φοβάμαι ότι θα αλλάζουμε χωρίς ο ένας να βλέπει καν τις αλλαγές του άλλου.
Κάποτε έβλεπα κλήσεις σου κι έτρεχα να σε πάρω τηλέφωνο, ανησυχούσα. Τώρα απλά δε βλέπω πια κλήσεις σου. Όταν έβλεπες δικές μου ήξερα ότι θα με πάρεις πίσω, τώρα έχω κουραστεί να περιμένω. Ήξερα ότι θα έχουμε διαφορετικές παρέες -μιας και ζητάμε διαφορετικά πράγματα απ'τους ανθρώπους- αλλά θα παραμέναμε εμείς οι δύο, μαζί. Όχι εσύ κι εγώ, μα εμείς. Όπως πριν δύο χρόνια τέτοια εποχή, ένα βράδυ στην παραλία κάτω από το Τάλως που ο Νίκος με κάποιον άλλο είχαν πάει να πάρουν παγωτό κι ο Νίκος γύρισε με ένα τεράστιο κεσεδάκι και τέσσερις μπάλες από το haagen dazs. Εμείς στο μεταξύ περιμέναμε στην παραλία, είχες ξαπλώσει κι είχα ξαπλώσει με το κεφάλι μου στην κοιλιά σου, πείραζες τα μαλλιά μου και κοιτάζαμε τ'αστέρια. Γελούσες και το ένιωθα, ήξερα πώς φαίνεσαι και πώς νιώθεις χωρίς να χρειάζεται να σε κοιτάω, κι απλά άκουγα την καρδιά σου. Είμαι σίγουρη ότι θυμάσαι αυτή τη μέρα, όπως και την άλλη πριν λίγο καιρό που είχα μαλώσει με το Νίκο έξω από τον Ευκάλυπτο κι έκατσες μαζί μου σαράντα λεπτά απ'έξω, μιλώντας μου όπως κανένας άλλος -ήταν η στιγμή που ξανάνοιωσα μετά από καιρό πόσο με καταλαβαίνεις πραγματικά. Και τώρα έχουμε καταλήξει μια συνήθεια ο ένας για τον άλλο, μιλάμε χωρίς να καταλαβαινόμαστε, δε μαλώνουμε πια, δε γελάμε πια, δε συζητάμε. Σε φαντάζομαι να διαβάζεις αυτό, αν και ξέρω ότι δεν πρόκειται, και να σκέφτεσαι ότι λέω βλακείες. Απλά νιώθω ότι σε χάνω, σε έχω χάσει ήδη μάλλον. Περνάνε μέρες χωρίς να σκεφτούμε ο ένας πώς περνάει ο άλλος, αν είναι καλά, έχουμε τόσα να πούμε που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν σημαντικά, τώρα δεν είναι πια άξια λόγου.
-Τι νέα; 
-Τίποτα, όπως τα ξέρεις. Εσύ; 
-Ε κι εγώ τα γνωστά.
Θυμάμαι μια μέρα σπίτι μου που βλέπαμε ταινία και όταν τέλειωσε τραγουδήσαμε μαζί το τραγούδι των τίτλων, ξέραμε όλα τα λόγια, κι απλά ήμουν στην αγκαλιά σου κι ένιωθα ασφάλεια. Μετά, άφησες στο κομοδίνο μου μια χαρτοπετσέτα που είχες σημειώσει λίγες λέξεις που ανέτρεπαν πολλά, και λίγες μέρες μετά πήγες στη Σουηδία νομίζω -ή κάπου στη Σκανδιναβία- και γυρνώντας μου έφερες μια κάρτα που θυμάμαι κατά λέξη τι λέει, ακόμα και τώρα.
Απλά μου λείπει το να ανησυχώ για σένα, το να μιλάμε κάθε φορά που δεν είμαστε καλά και μετά να γινόμαστε. Το να με ρωτάς πώς νιώθω ή έστω κάτι για τη ζωή μου, να μου δίνεις σημασία. Δεν ξέρω αν σε έχει επιρεάσει που χαθήκαμε, αλλά και να βγούμε τώρα θα βαριόμαστε, γιατί έχουμε αλλάξει. Αν προσπαθούσαμε όμως, δε θα χρειαστεί να μιλάμε, απλά θα μ'αγκαλιάσεις και θα νιώσω όπως τότε, ασφαλής. Και μετά θα φύγεις και θα γελάς και θα πεις "Αχ αυτή η μανία της Μαρίας με τις αγκαλιές", κι εγώ θα βλέπω τα μάτια σου να γελούν και θα είμαι χαρούμενη.
Μου κοστίζει που σε χάνω, πραγματικά.
Και θέλω να σου πω ό,τι ακριβώς μου έγραψες εσύ σ'αυτή την κάρτα.
Δεν παραπονιέμαι και δε λέω ότι με γράφεις, αν ίσχυε αυτό τώρα θα σου έλεγα όσα νιώθω χωρίς να με νοιάζει τι θα πεις. Λέω απλά ότι μισώ τις συνθήκες, το χρόνο και το να αναρωτιέμαι τι φταίει, κι αν έχω αντικατασταθεί ή αν εγώ προσπαθώ να σε αντικαταστήσω και μετά να θυμώνω με τον εαυτό μου.
Να προσέχεις, όπως κι αν είμαστε εμείς, ή είσαι κι είμαι μάλλον.

Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου 2012

Είναι το τέλος κι η αρχή, είναι η εικόνα..Μπράβο μας που φτιάξαμε μια σάπια κοινωνία.

Λοιπόν, ώρα το μπλογκ μου να χάσει το καλό επίπεδο και τον ευγενικό χαρακτήρα που είχε αποκτήσει τους τελευταίους μήνες-μην ανησυχείτε αγαπητοί φίλοι (ή ανύπαρκτοι αναγνώστες), θα επανέλθω στο αγαπημένο σας στυλ κειμένων σύντομα, δε με χάνετε. Απλά είναι ανάγκη να εκφραστώ αυτή τη στιγμή. 
Απ' την αυγή του χρόνου, λοιπόν, απ'την εποχή που τα πρώτα ίχνη ζωής εμφανίστηκαν στο σύμπαν τούτο υποθέτω, υπήρχαν κοινωνικές τάξεις, διαμορφωμένες σύμφωνα με κάποια συγκεκριμένα κριτήρια -είτε αυτά είναι οικονομικά, είτε φυλετικά, είτε ένας συνδυασμός αυτών και άλλων πολλών (ναι, μην απορείτε, ακόμα κι οι αμοιβάδες θα είχαν διαφορές μεταξύ τους, δε μπορεί!). Σε κάθε κοινωνία υπάρχει -και καλώς υπάρχει- η τάση ανάδειξης κάποιου αρχηγού, κάποιου προσώπου με χαρακτήρα ηγετικό και ικανότητες οργανωτικές. Φυσικά, δε μπορεί να αναλάβει ολόκληρη ομάδα ένα μονάχα άτομο, γι αυτό υπάρχουν κι άλλοι πολλοί που διαθέτουν αξιώματα, το πλήθος τους είναι ανάλογο του μεγέθους της κοινωνικής ομάδας, όπως είναι λογικό. 
Κάθε κοινωνία διαχωρίζεται σε μικρότερες ή μεγαλύτερες ομάδες, με ρόλους, χαρακτηριστικά και υποχρεώσεις που συνήθως διαφέρουν από αυτά των υπόλοιπων. Έτσι και στη μαθητική κοινωνία ενός σχολείου, ή στο ευρύτερο σύνολο των μαθητών μιας πόλης, σε ηλικιακό πλαίσιο περίπου μετά τα δώδεκα, λογικό και απαραίτητο είναι να δημιουργούνται κλίκες. Δυστυχώς, λόγω των συνθηκών στις οποίες αναπτύσσονται οι σημερινοί έφηβοι, οι ιδέες τις οποίες ασπάζονται είναι φυσικά δημιουργήματα του κόσμου της τεχνολογίας, της διαφήμισης, της παραπληροφόρησης των ΜΜΕ κι όλων των άλλων παραπλήσιων δεινών των οποίων τα αρνητικά αποτελέσματα απομνημονεύεις για το μάθημα της Έκθεσης , ΖΩΟΝ, αλλά αρνείσαι να αποβάλεις από τη ζωή σου (και τώρα εγώ είμαι η κακιά τεχνοφοβική, συγγνώμη που θα σε απογοητεύσω αλλά αυτό που γράφω είναι υπολογιστής, κι αν ήμουν τεχνοφοβική δε θα είχα!). Μαζοποίηση και πάλι μαζοποίηση.
Επιστρέφω στο αρχικό θέμα · κλίκες. Νομίζετε λοιπόν όλοι εσείς, ανεγκέφαλα όντα της σημερινής κοινωνίας, ότι πρέπει να κατασκευάσετε τους εαυτούς σας σύμφωνα με κάποια στάνταρτς για να γίνετε αρεστοί, Ω η δύναμη της εικόνας. Επιφανειακοί, ρε.
  • Θα πρέπει να γίνεις τσουλάκι από τα δεκατέσσερά σου (και πιο νωρίς μη σου πω!), να τριγυρνάς στα κλαμπ και να γαμιέσαι με τον κάθε κάγκουρα ή δήθεν μάγκα που σου τρίβεται κι έτσι θα είσαι αμέσως Η δημοφιλής του γυμνασίου που θα καταλήξει το αποτυχημένο τσουλάκι - ακόμα- του λυκείου που καπνίζει κάτω απ'τη σκάλα. Είσαι και πολύ ιν κοπελιά, μπράβο. Ιν στα παντελόνια σου είναι πολλοί ρε, αυτό εννοούσα. Α ξέχασα, δε φοράς. Κι εσύ παιδί με το μηχανάκι -η κλασσική μαγκιά- δεν πας πίσω βέβαια!
  • Επίσης, σου προσφέρεται η επιλογή του ποζεριού (με τα λεφτά του μπαμπάκα φυσικά-κλίκα κλειστή σ'εκείνους που δεν έχουν πισίνες κι απαραίτητως μηχανές dslr στις μέρες μας, οπότε μη σας τρέχουν τα σάλια παιδιά των απλών δημοσίων  υπαλλήλων που φοβούνται καθημερινά για το πότε θα μπουν στην εφεδρεία). Θα φοράς μάρκες, θα χαμογελάς στα άλλα ποζεράκια και θα ξινίζεις τη μούρη σου μόλις δεις κάτι φτηνό, δηλαδή κάτω από wesc ρε φίλε.
  • Μπορείς και να αρχίζεις να μπαφιάζεις από  τα δεκαπέντε (και πολλά λέω), να συχνάζεις στα πολύ γκέττο-φάση στέκια σου, με τα "αδέλφια" ή τα μεταλάκια της εποχής. Κάποτε άκουγαν maiden και sabbath, τώρα ακούν black veil brides. Το smokey eye, το σκουλαρίκι σε μύτη-στόμα-γλώσσα-φάλι παραμένει σταθερή αξία όμως. Φυσικά με την είσοδό σου σε αυτή την κλίκα κερδίζεις αυτομάτως διαφορετικό γκόμενο κάθε βδομάδα-το πολύ. Μόνο που (όπως και στις προηγούμενες κατηγορίες) ίσως χάσεις τις φίλες σου, μιας και κάποια στιγμή οι γκόμενοι θα τελειώσουν και θα αρχίσετε να ανταλλάζετε, να σχολιάζετε και να συγκρίνετε και συνεπώς θα διαφωνείτε.
  • Φυσικά έχεις πάντα την επιλογή της εποχιακής μόδας. Θα μπορούσα να μιλήσω για τους χίπστερς ή τα emo ή τα αποτυχημένα vintage -καλά κι αυτά χίπστερ είναι-, (εξαιρούνται οι πανκς που δεν είναι εποχιακή μόδα και τα σπάνε) αλλά φεύγουν κι έρχονται. Οπότε τζάμπα θα κοπανάω τα ωραία μου τα νύχια στο πληκτρολόγιο.
Το καλό με τις κλίκες των ελλήνων εφήβων είναι ότι είναι το ακριβώς αντίθετο από τις κάστες της Ινδίας. Μεταφέρεσαι άνετα από τη μια κλίκα στην άλλη, ανεβαίνεις επίπεδα πανεύκολα (λεφτά να έχεις μόνο για να αποκτήσεις και τα κατάλληλα απαραίτητα αξεσουάρ -βλέπε i-phone και ξυραφάκια για χαρακές. Ρε i-st0n.aguriCt0.riii ) και τέλος διαπιστώνεις ότι όπως κι αν ντύνεσαι ή ότι μουσική κι αν ακούς παντού θα σου συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο. Και το χειρότερο είναι ότι τα ίδια και χειρότερα σου επιφυλάσσει η κοινωνία των "μεγάλων", ξέρεις ντε, των ώριμων. Οπότε καλά κάνεις και μπαίνεις στο κλίμα σιγά σιγά. 
 Φυσικά δε λέω ότι εγώ δεν υπήρξα ή δεν είμαι θύμα της μαζοποίησης, της πολτοποίησης κάθε εκγεφαλικού κυττάρου από τα ΜΜΕ ή ότι δεν υπήρξα κάποτε σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες, και φυσικά δε μπορείς ποτέ να ξέρεις τι επιφυλάσσει το μέλλον. Για όλους μας μιλάω, κανείς δεν είναι καταδικασμένος να μείνει σε ένα στάδιο-με μια ταμπέλα για πάντα, είπαμε δεν έχουμε τις κάστες της Ινδίας! Αν και πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το όνομα, που λέει κι ο σοφός λαός.
Αυτά από μένα, θα επανέλθω σύντομα στα γνωστά καταθλιπτικά κείμενά μου. Απλά ρε φίλε δε μπορώ άλλο με τόση υποκρισία και ψευτιά που υπάρχει γύρω μου.





 Καληνύχτα !

Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου 2012

Εισιτήρια στην τσέπη μου και πράγματι ταξιδεύει η σκέψη μου...

-Τέλειωσε;
-Ναι, έφυγε, μα θα ξανάρθει.
-Δε θα είναι το ίδιο. Δεν πρέπει να είναι το ίδιο, όσο κι αν θέλεις κάποιες στιγμές να τις ξαναζήσεις.
-Κράτα τις ως αναμνήσεις.
-Δε θέλω. Δε θέλω να σκέφτομαι ότι τέλειωσε, όπως όλα τελειώνουν.
-Είτε θέλεις είτε όχι κάποια στιγμή θα το συνειδητοποιήσεις. Είτε η στιγμή αυτή είναι η μέρα της πρώτης φθινοπωρινής βροχής, είτε η στιγμή που θα ξανακαθίσεις σε θρανίο, είτε όταν θ'αρχίσεις να τρέχεις πάλι και να μην προλαβαίνεις τίποτα, πόσο μάλλον να αντιληφθείς τις στιγμές που περνάνε. Ίσως πάλι να'ναι ημέρα Σάββατο, να βρεθείς στο κέντρο της λατρεμένης πόλης και να επαναλαμβάνεις τη συνηθισμένη ρουτίνα, κινήσεις ίδιες κι απαράλλαχτες, μέρη συνηθισμένα - μόνο που τώρα κάποιοι κάτι θα λείπει.
-Μελαγχολώ στη σκέψη, ξέρεις. 
-Θα συνηθίσεις.
-Δε θέλω να συνηθίσω. Φοβάμαι τη δύναμη της συνήθειας.
-Νόμιζα ότι φοβόσουν μόνο τον εαυτό σου.
-Κάποτε φοβόμουν πολύ λιγότερο, φοβόμουν άτομα ή καταστάσεις. 
-Τώρα τι άλλαξε;
-Τώρα φοβάμαι συνθήκες και συναισθήματα. Κι αυτό το συν. Το βλέπω κι ανατριχιάζω. Συνάνθρωπος, κάποιος για τον οποίο έχεις πάψει να νοιάζεσαι. Συναίσθηση, κάτι χαμένο εδώ και καιρό. Συνείδηση, κάτι πολύ βαρύ που δεν μπορείς να κουβαλήσεις πια. Συζήτηση, κάτι που σου λείπει ίσως; Λέξεις απλές. Που όταν προσθέσεις αυτό το συν αποκτούν τόση δύναμη. Η δύναμη του "μαζί".
-Φοβάσαι το μαζί ;
-Όχι, είναι ωραία λέξη, εύηχη. Θυμίζει ύφασμα, ή πέτρωμα. Κάτι πολύτιμο σίγουρα, κάτι που αξίζει να φυλαχτεί για να μείνει ανέπαφο από τα υπόλοιπα συν,  απ'τις συνθήκες, τις συνέπειες, τις συνολικές μεταβολές, τις συμβουλές, τους συμβιβασμούς, τις τρισύλλαβες φράσεις που χάνουν το νόημά τους -σ'αγαπώ, σε θέλω, μου λείπεις, πού είσαι, μη φύγεις, να φύγεις!, δεν ξέρω, δεν ξέρω, δεν ξέρω...τι θέλω;- . Όλα αυτά τα συν ζηλεύουν το μαζί. Γιατί αυτό στέκει μόνο του στο λόγο -μα και στις πράξεις-, έχει ισχύ κι υπόσταση, γι αυτό θέλουν να το καταστρέψουν.
-Και δυστυχώς τα καταφέρνουν τόσο συχνά.
 

Όμορφη κι η τελευταία αυγουστιάτικη πανσέληνος, αν και προσωπικά θα προτιμήσω την πρώτη. Ειδικά όταν πρωτοβγήκε το φεγγάρι της αρχής του Αυγούστου ήταν πολύ όμορφο, κι η μέρα εκείνη στενάχωρη, μα το αποτέλεσμά της όμορφο.
Καλό μήνα, λοιπόν, να έχουμε ένα όμορφο Φθινόπωρο.


Υ.Γ.Σήμερα άδειαζα την τσάντα μου, ταχτοποιούσα γενικά, και κάθε τρεις και λίγο έβρισκα εισιτήρια του κτελ, αποδείξεις από καταστήματα εκτός πόλης, και διάφορα -φαινομενικά άχρηστα και χωρίς αξία- αντικείμενα. Αν ήμουν πιο ευσυγκίνητη ξέρω ότι θα είχα δακρύσει.

Δευτέρα 27 Αυγούστου 2012

Αθήνα, ένα βροχερό σαββατοκύριακο του Νοέμβρη, 2014

Αθήνα, ένα βροχερό σαββατοκύριακο του Νοέμβρη, 2014.

Άκουγα τους γνώριμους στίχους του welcome tone, της... "It's my life" των Bon Jovi και σκεφτόμουν ότι 4 χρόνια περίπου έχει παραμείνει ίδιος ο ήχος που με κάνει να νευριάζω μαζί της όταν δε σηκώνει το τηλέφωνο, όταν επιτέλους αποφάσισε να απαντήσει.
-Έλα Μάρσυ, είμαι με την Ηλέκτρα και περιμένουμε τα κορίτσια και το Γιάννη στο σταθμό. Φτάνουν με το τρένο σε ένα τέταρτο περίπου. Κατά τις δώδεκα θα περάσουμε απ'το σπίτι σου, μαζί και με την Καλλιόπη, να πάμε για κανένα ποτό σ'αυτό το ωραίο μαγαζί με τη τζαζ που ανακαλύψαμε πριν καμιά βδομάδα! Όλα έτοιμα για την έκπληξη;
- Ωραία, θα ενημερώσω και τα παιδιά. Τώρα είναι εδώ ο Ορέστης κι ο Νίκος αλλά δε νομίζω να έρθουν μαζί μας το βράδυ, αν και με βοήθησαν να φτιάξουμε την τούρτα και το σπίτι για να είναι έτοιμα για την έκπληξη όταν φτάσει η Ηλέκτρα και πριν βγούμε.
-Όλα ρολόι, λοιπόν. Μίλα με το Μπιλλ και το Γιάννη-ισχύει η συνεννόησή μας. Φιλιά!
 Κι ο ήχος τουτ τουτ, της γραμμής που κλείνει. Χαμογελάω αυθόρμητα.
- Μαρμαρ εμείς λέμε να πηγαίνουμε μιας και θα περάσουν η Λίλυ και τα κορίτσια για ταινία απ'το σπίτι και πρέπει να συγυρίσουμε λίγο, μην είναι σαν βομβαρδισμένο. 
-Ευχαριστώ για τη βοήθεια παιδιά, αν θέλετε περάστε το βράδυ, ίσα να πείτε χρόνια πολλά στην Ηλέκτρα.
Τους αγκαλιάζω πριν φύγουν για το απέναντι διαμέρισμα, κλείνω την πόρτα πίσω τους και δυναμώνω τη μουσική . Αποκοιμιέμαι στον καναπέ αγκαλιά με το βιβλίο μου, χωρίς να το καταλάβω, κούραση ημερών. Μου φάνηκε ότι ήταν δύο δευτερόλεπτα μετά όταν χτύπησε το θυροτηλέφωνο. Ξύπνησα πανικόβλητη. Εντεκάμισι έδειχνε το ρολόι, και δεν είχα κάνει καν μπάνιο! Άνοιξα στο Μπιλλ και το Γιάννη και τους έδειχνα βιαστικά τι πρέπει να ετοιμάσουν ακόμα. Έτρεχα να κάνω μπάνιο και να ετοιμαστώ φωνάζοντας οδηγίες ... "Πάρτε τη Σοφία τηλέφωνο και πείτε της να προσπαθήσει να αργήσει λίγο!".
-Ψιτ, όλα βρίσκονται υπό έλεγχο, χαλάρωσε λίγο.
Δώδεκα ακριβώς. Ο ήχος των τακουνιών μου τους κάνει να γυρίσουν καθώς βγαίνω απ'το δωμάτιο και συνειδητοποιώ ότι τα πάντα είναι τέλεια. Ο Γιάννης γελάει βλέποντας τα τακούνια, θυμόμαστε μια συζήτηση πανω στο θέμα, δύομισι χρόνια πριν. 
Το θυροτηλέφωνο χτυπάει, και στην οθόνη φαίνονται έξι χαμόγελα να ξεχωρίζουν στο σκοτάδι. Πατάω το κουμπί για να ανοίξει η είσοδος.
Είμαι χαρούμενη.

Πέμπτη 23 Αυγούστου 2012

Απολογισμός.

Λίγο νωρίς δεν είναι για να βλέπεις φωτογραφίες ενός καλοκαιριού που ακόμα δεν έφτασε στο τέλος του; Μα έφτασε, δυστυχώς, έφτασε. Κι ήταν τόσο διαφορετικό απ'τα προηγούμενα, με τον τρόπο του. Κι ήταν γεμάτο, οργανωμένο μα κι αυθόρμητο, σε σωστή αναλογία. Αλλά και πάλι κάτι λείπει, πάντα δε θα λείπει κάτι ; Χάνεις τον καιρό σου. Περνάει τόσο γρήγορα ο χρόνος όταν περνάς όμορφα που δεν το καταλαβαίνεις και μετά καταλήγεις με αυτό το συναίσθημα, λες και δεν πρόκειται να υπάρξει η πληρότητα, πάντα κάτι θα σου χαλάει τη διάθεση. Θα μπορούσα να γράψω εδώ σκόρπιες φράσεις, να περιγράψω εικόνες-σταθμούς αυτού που τέλειωσε, όμως δεν ωφελεί. Πάντα στο τέλος υπάρχουν νικητές και χαμένοι ή έστω ζημειωμένοι. Κι εμείς τι είμαστε; Μα δεν έφτασε ακόμα το τέλος. Τώρα καταλαβαίνω απόλυτα αυτή τη φράση, το τέλος μιας εποχής - η αυγή μιας νέας. Αλλαγές, αλλαγές, αλλαγές, ήθελαν το χρόνο τους να συντελεστούν, τις αντιλαμβανόμαστε τώρα μόνο αν και βρίσκονται σε εξέλιξη εδώ και καιρό, μα τ'αποτελέσματά τους δεν είναι ακόμα ορατά, ίσως να μην είναι και ποτέ ορατά αλλά να μπορέσουμε μόνο να τα νιώσουμε. Μεταβατικό καλοκαίρι. Μπορεί να μην είναι εύηχη φράση, όμως ήταν σίγουρα όμορφο το περιεχόμενό της, με μια δική του μοναδική ομορφιά, που όμως δεν παύει να σου αφήνει αυτή τη γλυκόπικρη μελαγχολία, αυτά τα ανάμεικτα συναισθήματα νοσταλγίας κι ανυπομονησίας να περάσει γρήγορα ο καιρός αλλά και να σταματήσει εδώ ο χρόνος.
*
Κάποια άτομα είναι τόσο κλειστά από τη φύση τους. Αλλά όταν ανοίξουν την πόρτα ή έστω και μια χαραμάδα, ίσως θαμπωθείς από το φως που θ'αντικρίσεις. Θα βρεθείς σ'ένα θυσαυροφυλάκιο καλά προστατευμένο και οχυρωμένο.Και τότε εσύ θα αποφασίσεις αν θα περάσεις τη μισάνοιχτη πόρτα ή αν θα σε φοβίσει η λάμψη και το φως. Θέλει όμως προσπάθεια για να ανοίξει η πόρτα. Θα πρέπει να περάσεις εμπόδια διαποτισμένα από εμπειρίες επίπονες, δισταγμούς, ανασφάλειες, κυνισμούς και υπεκφυγές. Ενώ άλλα άτομα, πιο ανοιχτά, που δε διστάζουν να εμπιστευτούν, να ανοιχτούν, να πληγωθούν, αυτά τα άτομα που είναι φωτεινά πάντα, δε σου προκαλούν αυτή την ξαφνική χαρά της ανακάλυψης, ίσα ίσα που συνηθίζεις το φως που εκπέμπουν χωρίς να το συνειδητοποιείς παραμόνο τη στιγμή που το φως θα σβήσει, είτε επιλεκτικά είτε λόγω συνθηκών. Άραγε η δική μου απουσία θα κάνει αίσθηση, θα σε κάνει να νιώσεις κάτι, οτιδήποτε..αναρωτιέσαι.


*Ασφάλεια, αυτό νιώθω σε κάποιες αγκαλιές, γι αυτό και κάνω ιδιαίτερη μνεία σ'αυτές, κατάλαβες αγαπητή γάτα;

Δευτέρα 20 Αυγούστου 2012

in progress

-Το να κερδίσεις έναν άνθρωπο με οποιονδήποτε τρόπο -είτε να είναι ένας πολύ καλός φίλος είτε να είναι ένας πολύ μεγάλος έρωτας- είναι επιτυχία
-Μα όταν δεν τον κερδίζεις με τον ίδιο τρόπο που σε κέρδισε αυτός, τότε τι γίνετα;
-Προσαρμόζεται αναγκαστικά ο ένας από τους δύο με σκοπό να κρατηθεί επαφή.

Παρασκευή 17 Αυγούστου 2012

Βεγγαλικά

Από ένα δωμάτιο φαινομενικά άδειο- μόνο μια πολυθρόνα υπήρχε μ'ένα λευκό σεντόνι ζαρωμένο πάνω της- ακουγόταν μουσική. Μπήκα στο δωμάτιο και τον βρήκα εκεί, να κάθεται και να κρατά το ξέχειλο σταχτοδοχείο. 
Μου ζήτησε τσιγάρο κι εγώ κάθισα δίπλα του.
Μου είπε να φύγω, μα τον αγκάλιασα.
Κοιτούσε το κενό κι εγώ κοιτούσα τα μάτια του.
-Εσύ τα κάπνισες όλα αυτά; Ρώτησα.
-Αφού ξέρεις ότι δεν καπνίζω. Μάζευα γόπες απ'το δρόμο.
-Γιατί να το κάνεις αυτό;
-Τα πεταμένα τσιγάρα είναι βάσανα που έχουν ξεφορτωθεί διαφορετικοί άνθρωποι. Το καθένα κουβαλάει μια διαφορετική ιστορία βιασύνης, πόνου, δακρύων, συνήθειας. Κάποια είναι δαγκωμένα στην άκρη, άλλα λερωμένα με κραγιόν, άλλα πατημένα δίχως έλεος, λιωμένα. Κάποια είναι στριφτά, τυλιγμένα απρόσεχτα κι άλλα από πακέτα, ακριβά.
-Τότε γιατί δε ζεις τη δική σου ιστορία αλλά ψάχνεις αυτές των άλλων ανθρώπων;
-Κάποιες από αυτές ίσως μπλέκονται με τη δική μου.
-Μπλέκονταν στο παρελθόν, μάλλον. Γιατί τώρα έχεις παραιτηθεί, δεν προσπαθείς να συνυφάνεις τη δική σου ιστορία με αυτήν κανενός.
-Απογοήτευση ή απλά δεν έχω όρεξη, τώρα.
-Μα μην περιμένεις να σου έρθει έτσι ξαφνικά η όρεξη, αν μένεις άπραγος.
Με έσφιξε πάνω του, η μυρωδιά του με ζάλιζε. 
Πήρα το σταχτοδοχείο από τα χέρια του, κι αυτός πείραζε τα μαλλιά μου.
Βεγγαλικά ακούγονταν να πέφτουν έξω, κάπου κοντά. 
Φαίνονταν από το μεγάλο παράθυρο απέναντι από την πολυθρόνα. 
Γύριζε το βλέμμα του πότε σ'αυτά, πότε σ'εμένα και πότε στο σταχτοδοχείο.
Με έσπρωξε για να σηκωθώ, κι ύστερα σηκώθηκε κι αυτός. Άνοιξε το παράθυρο του έκτου ορόφου και σκόρπισε στάχτες και γόπες στο δρόμο.
-Πράγματι, χρειάζεται να συνεχίσω τη δική μου ιστορία, κοριτσάκι. Προς το παρόν λέω να συνεχίσω τη συνύφανση με τη δική σου, τι λες; Είπε κλείνοντας το μάτι αρχικά και στη συνέχεια κλείνοντας εμένα στην αγκαλιά του.

Τρίτη 14 Αυγούστου 2012

Ανατολή.

Λίγοι παραδέχονται και συμβιβάζονται με την πικρή αλήθεια πως ο έρωτας, παρά τη μανία του να ορκίζεται πως είναι αιώνιος, ποτέ δεν είναι. Πως είναι υπόθεση κάποιου κύκλου κι όταν αυτός ο κύκλος κλείσει δεν είναι αποτυχία, αλλά φυσική εξέλιξη. Πόσες τραγωδίες θα αποφεύγαμε αν το παίρναμε έτσι, και πόσο καλύτερα θα χαιρόμασταν τα ταξίδια της καρδιάς μας. Πώς όμως να αντέξεις μια τέτοια ακροβασία πάνω στην ανασφάλεια; Είναι πολύ προτιμότερο ένα ασφαλές ψέμα παρά μια ανασφαλής αλήθεια, δεν αντέχεται.
Ο αντίπαλος εραστής- Μαρω Βαμβουνάκη

Αυτό το θέμα της ειλικρίνειας, πόσο επίπονο είναι.
Ας μην είμαστε ειλικρινείς με τους άλλους αν δε θέλουμε, κι ας είναι λάθος. Αλλά όταν κρυβόμαστε πρέπει να ξέρουμε από πριν ότι αυτό λειτουργεί εις βάρος μας. Δε χτίζονται σχέσεις πάνω σε σαθρά θεμέλεια.
Ας είμαστε όμως τουλάχιστον με τους εαυτούς μας ειλικρινείς.
Κι όμως, όταν επιθυμούμε κάτι πολύ ερμηνεύουμε οποιαδήποτε κατάσταση και κάθε τυχαίο περιστατικό όπως μας συμφέρει, το προσαρμόζουμε στις προσδοκίες μας.
Όσο για την ανασφάλεια, όντας ανασφαλής δεν είμαι το κατάλληλο άτομο για να αναλύσει αυτό το θέμα. Ωστόσο δε νομίζω ότι είναι τόσο παράλογο, όλοι χρειαζόμαστε κάποια επιβεβαίωση πριν προχωρήσουμε σε κάποια πράξη, κάποιο σημάδι για να μας δείξει που βρισκόμαστε. Απλά κάποιοι από εμάς χρειάζονται λίγο περισσότερες επιβεβαιώσεις, ακόμα κι όταν δεν το παραδέχονται ή όταν δε θέλουν να το δείχνουν, ιδίως τότε.

Τετάρτη 8 Αυγούστου 2012

painted skies*

-Τι έχεις;
-Απλά δεν έχω όρεξη μωρέ, λίγο η κατάσταση της χώρας, λίγο που ήρθε η εφορία, λίγο τα οικογενειακά, κι οι αρρώστιες κι όλα αυτά μαζί.
Μα έτσι είμαστε όλοι αυτή την εποχή..
Όλα αυτά μαζί, κι ο καθένας κάθεται και κλαίει τη μοίρα του αντί να ζήσει, μα ίσως και να μη μπορεί, δε μπορείς να απολαύσεις τίποτα όταν κάτι δεν πάει καλά. Νιώθεις ένοχος και καλά κάνεις.
Θα προσπαθήσω να μη γράψω εδώ μέχρι το τέλος του μήνα και απλά να κάνω κάτι πιο επικοδομητικό από το να ασχολούμαι τόσο με τον υπολογιστή. Ελπίζω να τα καταφέρω, αλλιώς θα υπάρχουν σκόρπια κείμενά μου, γραμμένα σε άστατες ώρες φόβου ή στεναχώριας. Όχι όμως γραμμένα σε στιγμές χαράς, τη χαρά θα τη ζω και θα την κρατώ για μένα κι όσους χαίρονται δίπλα μου.
Καλά να περάσετε το υπόλοιπο καλοκαίρι σας.
Μπορεί να λέω βλακείες κι αύριο να'μαι πάλι εδώ, ποιος ξέρει;


*κι αυτό επειδή μου έχει κολλήσει (ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ-.-') 

Δευτέρα 6 Αυγούστου 2012

Φλόγα -τι όμορφη λέξη-

-Αλήθεια, κάτι μου θυμίζεις. Έχεις κάτι τόσο οικείο αλλά ξεχασμένο.
Κι εκείνης κάτι της θύμιζε, ήταν σίγουρη σχεδόν ότι ήταν αυτός. Αλλά δίσταζε τόσο πολύ να το πιστέψει, να πιστέψει ότι τον είχε ξαναβρεί μετά από τόσο καιρό. Ωστόσο, τα πάντα πάνω του της θύμιζαν εκείνο, η φωνή του ήταν τόσο όμορφα οικεία, τα χέρια του έμοιαζαν με εκείνα που την αγκάλιαζαν, κι εκείνη η έκφραση που είχε, σαν να έσφιγγε λίγο τα χείλη του ενώ χαμογελούσε με τα μάτια, εκείνη η έκφραση της ήταν πιο γνώριμη απ'όλα τα άλλα. Κι όταν της είπε ότι κάτι του θυμίζει κι εκείνη, το ποτήρι με το κρασί κόντεψε να πέσει από τα χέρια της ενώ προσπαθούσε να κρύψει το τρέμουλό στο σώμα και τη φωνή της, όχι πολύ επιτυχημένα όμως.
- Δε νομίζω ότι γνωριζόμαστε, θα σε είχα συγκρατήσει στη μνήμη μου νομίζω. 
-Δε χρειάζεται να σας συστήσω φυσικά, γνωρίζεστε ήδη αρκετά καλά, τους είπε ο Μάρκος περνώντας από κοντά τους κλείνοντας το μάτι.
Εκείνος όμως ακόμα δε μπορούσε να καταλάβει από που τη γνώριζε. Από τη στιγμή που η κοπέλα μπήκε στο σπίτι του Μάρκου για το πάρτυ, εκείνος την ξεχώρισε. Κάτι του θύμισε, το πρόσωπό της και στη συνέχεια κι ο τρόπος που κινούνταν, που μιλούσε, η άνεση που αποκτούσε με όλους, ακόμα κι αν τους γνώρισε πριν λίγα δευτερόλεπτα. Την πλησίασε, κι αμέσως ένιωσε -πριν καν της μιλήσει- την επίδρασή της πάνω του. Ένιωθε τα μάγουλά του να κοκκινίζουν ενώ κάτι τον ζάλιζε, μάλλον ο αέρας που εκείνη απέπνεε. 
Γύρισε για να της απαντήσει και συνειδητοποίησε ότι η κοπέλα είχε φύγει. Απογοητευμένος μπήκε στο πρώτο δωμάτιο που βρήκε μπροστά του και κλείδωσε πίσω του. Έβγαλε το σακάκι του και προσπάθησε να ηρεμήσει ανασαίνοντας αργά μπροστά στον ολόσωμο καθρέφτη. Πρώτα την ένιωσε κι έπειτα την είδε να καθρεφτίζεται δίπλα του. Κοιτούσαν αμίλητοι το είδωλό τους, όχι ο καθένας το δικό του αλλά κι οι δυο το είδωλό τους μαζί, κι ύστερα ξαφνικά εκείνος κατάλαβε, τόσο ξαφνικά. Όμως ήταν σαν να το ήξερε πάντα ότι κάπου θα την ξανασυναντούσε.
Εκείνη τον τράβηξε κοντά της και τον φίλησε. Εκείνος ανταποκρίθηκε προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει ό,τι ζούσε. Της χαμογέλασε, κι εκείνη ήταν σίγουρη πως ήταν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα του κόσμου, είχε καταφέρει το ακατόρθωτο, είχε αποσπάσει ένα χαμόγελό του, το οποίο όταν ξανακοίταξε ήταν ακόμα εκεί.
Κι εκεί, σ'ένα απ'τα δωμάτια ενός αγνώστου ενώθηκαν, κι ήταν σαν έκρηξη όταν εκείνος ακουμπούσε το σώμα της γιατί ζούσαν μόνο μέσα από τα σώματά τους, υπάκουαν μόνο στις ανάγκες των κορμιών χωρίς λογική, ενδοιασμούς ή συναισθήματα. Τα συναισθήματα είχαν από καιρό ξεθωριάσει, μα η φλόγα δεν ήθελε πολύ για να ανάψει ξανά. Και τέτοιες φλόγες δε σβήνουν ποτέ, απλά σιγοκαίνε στο εσωτερικό σου περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία για να δυναμώσουν, να ενωθούν με άλλες φωτιές και να σε κάψουν, μα όχι μόνο σου.
 

Σάββατο 4 Αυγούστου 2012

bike's basket.

Καταμεσήμερο, ήχος λαστίχων που τρίζουν στην άσφαλτο, απότομο φρενάρισμα. Το σημείο που λες "δε γίνεται να συμβεί σε εμένα, θα σταματήσει, να τώρα" και βλέπεις τα μέτρα μεταξύ σας να μειώνονται,να καταπίνονται σε κλάσματα δευτερολέπτου, ο ήχος να δυναμώνει αλλά εσύ να μην ακούς αυτό, να μην ακούς τίποτα παραμόνο τον ήχο της καρδιάς σου. Προσπαθείς να πας πίσω αλλά δεν προλαβαίνεις, είναι αναπόφευκτο. Τελικά ξεφεύγεις αλλά δε μπορείς να σταματήσεις να σκέφτεσαι τι θα είχε συμβεί αν είχες αργήσει ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Μονάχα ένα κλάσμα.
Η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη, πράγματι κρέμεται από μια κλωστίτσα. 
Τι θα γίνει όταν εσύ δε θα είσαι εδώ ή όταν κάποιο κοντινό σου πρόσωπο δεν είναι εδώ;
Αν φύγεις και δεν προλάβεις να πεις όσα ένιωθες για κάποιον, να ευχαριστήσεις κάποιον ή να τηρήσεις μια υπόσχεση; Αν φύγει κάποιο κοντινό σου πρόσωπο σε περίοδο που δεν τα πηγαίνατε καλά, είχατε χαθεί ή και πάλι δεν του είχες πει όλα όσα θα ήθελες; 
Δε γίνεται να ξέρεις από πριν πώς θα αντιδράσεις στο θάνατο, όμως είναι τόσο δύσκολο να το πιστέψεις και να το συνειδητοποιήσεις στην αρχή, θα γίνει μετά από καιρό εμφανής η απουσία. Και μετά θα έρθει η συνήθεια για να καλύψει θεωρητικά το κενό, αλλά θα το μεγενθύνει απεριόριστα στην πραγματικότητα. Τουλάχιστον υπάρχουν οι αναμνήσεις, αλλά κι αυτές τι είναι; Ιδέες μόνο. Θυμάσαι μια όμορφη μέρα ή μια φορά που πληγώθηκες, τα λόγια κάπου που σου έκαναν εντύπωση, ένα πρόσωπο πολύ ιδιαίτερο ή μόνο τις λεπτομέρειες μιας κατάστασης. Δεν τα θυμάσαι όμως όλα αυτά μαζί, δε θυμάσαι αυτούσια τα γεγονότα, κάτι όμως που είναι καλό μιας και σε αντίθετη περίπτωση θα καταλήγαμε να ζούμε στο παρελθόν, να ανησυχούμε περισσότερο για το τότε αντί να μας νοιάζει το τώρα ή το μετά.


Καλό Σαββατοκύριακο!