Κλειδί του παραδείσου

Ήταν όμορφο το καλοκαίρι εκείνο...Και το προηγούμενο...Κι όλα τα καλοκαίρια.
κι ας μη μ'αρέσουν τα καλοκαιρινά ρούχα, ούτε το παγωτό, ούτε η ζέστη.
Κι ας προτιμώ το κρύο, και τα μάλλινα, και το ζεστο καφέ.
Τα καλοκαίρια το νησί μεταμορφώνεται,
ανθίζει ολόκληρο.
Κάθε χωριό και μια συναυλία, μια παράσταση, μια ευκαιρία να περάσεις όμορφα το βράδυ σου..
Εκείνα τα καλοκαιρινά βράδυα..Στις ταράτσες, στις πλατείες , στους δρόμους και στις παραλίες..
Μα πιο πολύ στις ματιές μας...Στις φλόγες μέσα τους. Στα γέλια..όχι εκείνα που φαίνονται ούτε εκείνα που ακούγονται. Στα γέλια που σχηματίζονται στα μάτια και τα βλέπεις με την καρδιά.
Στα γέλια τα δικά σας και τα δικά μας. Στα γέλια αυτά πρέπει να πίνουμε.
Αυτά είναι κι η υγεία κι η ευτυχία κι όλα.
Εικόνες που μου φέρνουν τώρα τέτοια γέλια.
Φεστιβάλ και πάρκο και ρακές και μουσικές. 
Αγκαλιές και λύπες περαστικές.
Η λύπη που δεν είναι περαστική είναι αυτή που αισθάνομαι γι αυτές τις εποχές.
Νοσταλγία κι αγρύπνια
Πλέον τα ξενύχτια δεν είναι για μεθύσια, είτε από αλκοόλ, είτε από έρωτα, είτε από γέλια.
Τα ξενύχτια πια είναι για ξυράφια.
Μετράς, ξαναμετράς, σημειώνεις...πάλι λάθος.
Επανάληψη,ρουτίνα και κατάντια.


-Άιντε εδώ σιμά, κοντά δυο μέτρα βάθος, άιντε λεν πως φυλακίζουνε το πάθος... 

*Στις 6, τους 3, τον έναν και άλλους...

Ίσως

Είναι ξαφνικά σαν να άδειασε η ζωή μου. Να μην έχει νόημα.
Ήθελα τόσο πολύ να περάσω σ'αυτή τη σχολή Πέρασα.
Δεν είναι ότι δε μου αρέσει.
Απλά νιώθω ότι δεν έχω ζωή πέρα από τη σχολή.
Μου ταιριάζει το αντικείμενο. Αλλά όχι έτσι.
Όχι τόσο πιεστικά. Όχι με τόσες προθεσμίες και τόση αυστηρότητα.
Όμορφες κι ενδιαφέρουσες εργασίες. Όμορφη ενασχόληση να δημιουργείς και να μεταμορφώνεις χώρους. Αλλά μετά μένεις με χώρους άδειους.
Πού είναι οι άνθρωποι που θα τους δώσουν ζωή;
Πού είναι οι άνθρωποι που θα μου δώσουν ζωή..
Πλέον η ζωή μου είναι κενή.
Φοβάμαι πολύ. Ποτέ δεν ήμουν έτσι.
Λένε πως το πρώτο έτος είναι το πιο δύσκολο σε κάθε σχολή-πόσο μάλλον αν είσαι μόνος σε μια άγνωστη τεράστια χαοτική πόλη.
Ωστόσο, βλέπω τους παλιούς μου φίλους να είναι ευτυχισμένοι, ο καθένας με τα μικροπροβλήματά του. Εγώ όμως δεν είμαι και δεν ξέρω πως να γίνω. Δε μπορώ να αφιερώνω λιγότερο χρόνο στη σχολή μου, δε γίνεται... 
Υπάρχει η δυνατότητα να αλλάξω σχολή. Όμως.. αυτό μου αρέσει και τίποτα άλλο (αλλά όχι έτσι !)
Και καταλήγω στο κενό.
Αποκτώ φοβίες.
Ελέγχω είκοσι φορές ότι έχω κλειδώσει πριν κοιμηθώ.
Αν μπορέσω να κοιμηθώ.
Γίνομαι ανασφαλής.
Η κοινωνικότητά μου φεύγει. Σταματάω να βρίσκω ενδιαφέρον ακόμα και στους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους.
Βαριέμαι τα πάντα.
Είμαι συνεχώς κουρασμένη.
Ίσως περνάω πολύ χρόνο στον υπολογιστή.
Δεν ξέρω γιατί η ζωή μου έχει πάρει αυτήν την τροπή.
Πλέον δε γράφω καν. Κάτι που πριν δύο χρόνια χρειαζόμουν πολύ.
Ίσως όμως τώρα να κάνω την αρχή...
Να, ίσως τώρα που ξαναεκφράζω τις σκέψεις μου, που τις βλέπω γραμμένες να τις συνειδητοποιώ κι όλας... Κι ίσως τώρα μπορέσω να βελτιώσω τη ζωή μου. Να ξαναβρώ λίγο τον εαυτό μου...
Τουλάχιστον αν σ'έβλεπα κι εσένα πιο συχνά...Αλλά είμαστε και πάλι μακριά..

Μου λείπουν οι πανελλήνιες και η υπέροχα τακτοποιημένη ζωή μου. 

Επιστροφή

Δε μπορώ να δω καθαρά
Σκόνη και κομματάκια από χαρτόνι οντουλέ
Κυματιστό σημαίνει οντουλέ θαρρώ -ίσως να κάνω και λάθος, όπως σχεδόν πάντα-
Σαν τα κυματάκια στις δικές μου θάλασσες
Αυτές που με ταξιδεύουν για ώρες 
Χωρίς ποτέ να με κουράζουν..
Μου δίνουν τις καλύτερες μνήμες
χωρίς τίποτα να ζητούν από μένα,
γιατί αυτό που πραγματικά θέλουν, το παίρνουν έτσι κι αλλιώς..
Με κάνουν κτήμα τους.
Κι όταν τις χάσω
τις αποζητώ μαζί με τ'οξυγόνο.
Ακόμα κι οι φουρτούνες τους -που δεν είναι καθόλου σπάνιες-
εμένα πιο πολύ με τραβάνε, να χαθώ μέσα τους και να παλέψω μαζί τους
παρά μ'αποδιώχνουν.
Και τελικά εγώ γι αυτές πασχίζω 
κι έτσι αργά, μεθοδικά, γινόμαστε ένα
κι εγώ δεν ξεχωρίζω πια απ'τη φουρτούνα ή τη μπονάτσα τους,
καθώς πνίγηκα εντός τους.

Γυάλινος Πύργος

Εδώ, κλεισμένη στην προσωπική μου φυλακή παρατηρώ τις διαφορές μεταξύ υποθετικών και πραγματικών καταστάσεων. Και στις δυο περιπτώσεις βρίσκομαι στο ίδιο μέρος, στο ίδιο υπέροχο μίνιμαλ, λιτό, ακριβό και εξαιρετικό σπίτι. Μήνες πριν φανταζόμουν την εν λόγω σκηνή.
 Με φανταζόμουν χαρούμενη. Να γράφω κι εσύ να μαγειρεύεις, να γυρνάς να με κοιτάξεις και να χαμογελάς. Ύστερα να έρχεσαι σε μενα, να με φιλάς εδώ στον καναπέ και να μου δαγκώνεις τη μύτη-εγώ να το παίζω νευριασμένη αλλά κατά βάθος να χαίρομαι τόσο που σε έχω.
Και τώρα χαίρομαι που σε έχω, αλλά δε χαίρομαι για καμία άλλη κατάσταση. Βλέπω τη μιζέρια να κατακλύζει τη ζωή μου, τη βαρεμάρα να φουσκώνει και να μετατρέπει το υπέροχο σπίτι σου στην προσωπική φυλακή μου. Για όλα φταίει το ΕΜΠ που αργεί να ανοίξει, οι περσινές διαρκείς απεργίες που δε με αφήνουν να χαρώ (υποθετω) τη σχολή που ελπίζω ότι θα γεμίσει τον κενό χωροχρόνο μου. Κι είναι τόσο πολύτιμες αυτές οι στιγμές μαζί σου, που τις εκμεταλεύομαι στο έπακρο...Γράφω σχετικά με εσένα, ελπίζω να έρθεις να με αγκαλιάσεις και να μου πεις να πάμε βόλτα, να αρνηθώ αρχικά, να επιμείνεις και να δεις πόσο το θέλω τελικά. Και είναι τόσο πολύτιμες αυτές οι στιγμές μαζί σου, που κοιμάσαι ενώ μελαγχολώ και δε θέλεις να δεις την πραγματικότητα, ότι πάλι με αφήνεις μόλις τα πραγματα λίγο δυσκολέψουν....

Αποχωρισμός από ένα πάντα.

"Είστε σίγουροι ότι θέλετε να οριστικοποιήσετε το μηχανογραφικό σας;" ..Αποδοχή...Εκτύπωση...
>Επιλογή ένα, αρχιτεκτόνων μηχανικών ΕΜΠ

-Ναι το οριστικοποίησα...Αθήνα έβαλα πρώτη επιλογή και λογικά περνάω..Ναι, οι γονείς και οι λοιποί συγγενείς και φίλοι πιέζουν πολύ, θεωρούν πως είναι καλύτερα..είναι και λιγότερα τα έξοδα λένε, και μεγάλη η Αθήνα με συναυλίες και εκθέσεις κι από όλα αυτά που μ'αρέσουν λένε...
-Ξέρεις ότι θα είναι δύσκολο
-Ναι κι άλλη χρονιά από απόσταση ή όσο καιρό κρατήσει τέλος πάντων...γενικά μας διαλύει η απόσταση...
-Και οι σχολές και των δύο είναι δύσκολες δε θα έχουμε χρόνο για πηγαινε-έλα...εργασίες,διάβασμα...που καιρός για σχέσεις μακρινές τώρα.
-Δηλαδή δεν πιστεύεις σ'εμάς;
-Θα είναι δύσκολο
-Έχουμε καταφέρει και πιο δύσκολα..πιστέυεις ; Σε παρακαλώ πες μου ότι πιστεύεις, ότι μ'αγαπάς, ότι θα κάνεις τα πάντα για να είμαστε μαζί, ότι με θέλεις μαζί σου και θα έρχεσαι να με βλέπεις πολύ συχνά και θα'ρχομαι κι εγώ...
-Δεν ξέρω, αλήθεια, δεν ξέρω..

Δάκρυα που κανείς δεν έτρεξε να σκουπίσει, πόσο μάλλον να προλάβει πριν κυλήσουν
Φωνές ραγισμένες και κενό, μεγάλο κενό
Ανασφάλειες, φόβοι και ζήλειες
Ένα συναίσθημα πρωτόγνωρο, όλο μου το σώμα να φωνάζει, να με ρωτάει πώς μπορώ να είμαι με κάποιον μη ερωτευμένο, με κάποιον που δεν...δε με θέλει όσο θα 'θελα κι όσο τον λατρεύω εγώ, που δεν είναι το καλύτερο για μένα, που δεν επιδιώκει το καλύτερο για μένα, αλλά εξακολουθώ να τον λατρεύω κι ας είναι εγωιστής κι οξύθυμος και τσιγκούνης..έχει τόσα άλλα προτερήματα που δείχνει σε εμένα που ξεχνάω τα ελαττώματα... Αλλά τα προτερήματα δεν είναι ικανά να καλύψουν φόβους, ανασφάλειες, οι προτεραιότητες δεν είναι ικανοποιητικές, και το κενό κυριαρχεί συνεχώς μέσα μου και όχι, πρέπει να υπάρξει κάθαρση, ένα τέλος στην ψυχική οδύνη, στους συμβιβασμούς και τον υποβιβασμό των εαυτών μας σε μια μη ικανοποιητική πλέον σχέση για την οποία κανείς πλέον δεν παλεύει, δεν αγαπά και δεν δίνει το είναι του.

>Επιλογή δύο, αρχιτεκτόνων μηχανικών ΑΠΘ

-Ναι το οριστικοποίησα...Θεσσαλονίκη έβαλα πρώτη επιλογή και λογικά περνάω..Δεν είναι υπέροχο; Από του χρόνου θα τελειώσει επιτέλους η απόσταση, θα είμαστε μαζί μωρό μου, θα κοιμόμαστε και θα ξυπνάμε μαζί, θα διαβάζουμε και θα ανακαλύπτουμε μέρη...Θα σου μαγειρεύω και θα κάθομαι στον υπέροχο καναπέ του μαγικού σπιτιού σου με το λάπτοπ σου διαλέγοντας μουσική που μας αρέσει για να ακούσουμε και να τραγουδήσουμε έπειτα μαζί στο μπάνιο..Θα μπορείς να έρχεσαι να με αγκαλιάζεις και να με φιλάς όποτε θέλεις, θα με βοηθήσεις να φτιάξουμε το σπίτι μου και θα χορεύουμε μαζί σε κάποιο μπαλκόνι με θέα την υπέροχη πόλη.Θα σου δείχνω μέρη που θα ανακαλύπτω και θα με γειώνεις λέγοντας πως τα ξέρει ο καθένας κι εγώ θα νευριάζω στ'αστεία μόνο για να μου περάσουν τα νεύρα μ'ένα σου φιλί.
-Πολλή φόρα πήρες μικρή..Αν και με τόση διαφορά που έχεις από τις προηγούμενες βάσεις λογικά θα περάσεις..και θα μπορούμε να ζήσουμε όλα αυτά κι ακόμη περισσότερα, μαζί...επιτέλους μαζί. Όμως, τώρα ίσως θα 'πρεπε να ασχοληθούμε με κάτι πιο κοντικό όπως το να βρούμε που θα πάμε το Σαββατοκύριακο εδώ κοντά μιας κι όλοι οι υπόλοιποι θα είναι διακοπές στην Πάρο..

Αγκαλιές, φιλιά, μυρωδιές υπέροχες, βόλτες ατέλειωτες κι ένα καλοκαίρι που ξεκινά μαγικά κι ίσως οδηγήσει σ'ένα φθινόπωρο ακόμα πιο εξαιρετικό...

Δεν είναι όλες οι επιλογές στη ζωή μας εύκολες, πόσο μάλλον όταν σχετίζονται με το επαγγελματικό μας μέλλον, κι ειδικά αν εκείνο διαπλέκεται με ποικίλες διαπροσωπικές σχέσεις. Κι ίσως τελικά οι επιλογές μας αποτελέσουν την αφορμή για να εκδηλωθούν οι προυπάρχουσες επίπονες αιτίες, κι ίσως τελικά δεν είναι όλα όπως θα θέλαμε κι όπως θα περιμέναμε. Ο καθένας μπορεί να διαλέξει το σενάριο που του αρέσει. Ο καθένας εκτός από μένα που πρέπει να διαλέξω αυτό που μου επιβάλουν οι συνθήκες.

Καληνύχτα..