note to self no2934

Ε ναι ρε ηλίθια ασφαλώς και φαίνεσαι ψωνισμένη.
Αφού τα θες και τα λες.
Και γίνεσαι αυτά που κράζεις.
Επιδειξιομανής; Έτσι όπως το πας, ναι.
Και μετά για τι σύνδρομο κατωτερότητας κι έλλειψη αυτοπεποίθησης μου λες;
Αφού μια χαρά νιώθεις.
Έβαλες μερικούς στόχους, τους πέτυχες.
Βάζεις κι άλλους, κάποιους πετυχαίνεις κάποιους όχι.
Όμως με όλους τους ανθρώπους έτσι είναι.
Όταν ο άλλος κάθεται και μιλάει όμως συνέχεια για ό,τι κάνει ασφαλώς και προκύπτει το γαμωερώτημα, για ποιον τα κάνει αυτά;
Για τον ίδιο ή για την εικόνα;
Κι εγώ για ποιον το κάνω.
Ε, για μένα αυτό είναι σίγουρο.
Είναι;
Ε είναι ρε μαλάκα..
Τότε κόψε την επίδειξη. Πήγαινε όπου θες, κάνε παρέα με όποιον θες, ή σάπισε όσο θες.
Χεστήκαμε.
Μη μας τα πρήζεις όμως με ό,τι κάνεις κωλοποζεράκι.
Και τώρα ξύπνα και ξεκίνα να φέρεσαι σαν άνθρωπος.

Και τώρα που το θυμήθηκα, πότε αντιστράφηκαν οι ρόλοι ρε;
Πότε έγινες εσύ αυτή που κράζεις; Κανονικότατα όμως.
Ηλίθια.
Ξύπνα λίγο.
Λες για δικαιώματα, διαφορετικότητες, ισότητες, ελευθεριακότητες και άλλες εντυπωσιακές ότητες που ακούγονται πολύ όμορφες. Και τις πιστεύεις κι όλας, δεν αντιλέγω.
Αλλά δεν υιοθετούμε συμπεριφορές που καταδικάζουμε, ηλίθια.

default

Να θυμάμαι ότι το μπετόν στην Ελλάδα ξόφλησε.

Μεταλλικές και ξύλινες κατασκευές είναι λέει το μέλλον.

Ήξερες εσύ ότι το ξύλο έχει τεράστια αντοχή στη φωτιά;

Κι όμως.

Αρπάζει εύκολα, αλλά δε γίνεται αμέσως στάχτη.

Μπορεί να καίγεται για ώρες πολλές.

Και κάποιοι άνθρωποι έτσι είναι.

Όταν αρπάξουν για τα καλά, καίγονται και συνεχίζουν να είναι μέσα στη φωτιά.

Σαν πάσσαλοι καρφωμένοι στη γη.

Βέβαια, το ξύλο ρίζες δεν ξαναβγάζει στη γη.

Ενώ εμείς μετά τη φωτιά κάποια στιγμή ξαναριζώνουμε.

Η πιο ουσιαστική διαφορά μας βέβαια δεν είναι αυτή.

Είναι ότι εμείς οι ηλίθιοι μπορούμε να κάνουμε ένα βήμα και να βγούμε από τη φωτιά.

( Έτσι λες; Κι αν είναι έτσι εσύ γιατί δε βγαίνεις;)

A cry for love

Ένα από τα πρώτα μαθήματα στη σχολή ήταν σχετικά με "το φόβο του λευκού χαρτιού". Αυτό το συναίσθημα που κοιτάζαμε το χαρτί και δεν ξέραμε τι να βάλουμε μέσα. Δε μπορούσαμε να σκιτσάρουμε τίποτα. Ενώ αν το χαρτί είχε πάνω μια μουτζούρα μπορούσαμε με ευκολία να προσθέσουμε και τη δική μας.

Πλέον το παθαίνω αυτό με τις λέξεις. Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Φοβάμαι το λευκό χαρτί. Δεν ξέρω πως να συνεχίσω τις ιστορίες μου. Μένουν συνέχεια μισές. Φτιάχνω πρόσωπα στο μυαλό μου κι όταν αρχίσω να γράφω γι αυτά, φτάνουν όλα σε συναισθηματικό τέλμα και μένουν εκεί. Γιατί εκεί είμαι κι εγώ. Και για να βγουν χρειάζονται αγάπη. Απλά φοβάμαι να το συνειδητοποιήσω γιατί τότε ίσως και να μη βγουν ποτέ. 

Η αγάπη είναι στις πιο μικρές στιγμές- εκεί την καταλαβαίνουμε. Στις μεγάλες εκφάνσεις της δε μπορούμε να τη δεχτούμε γιατί δε μπορούμε να την καταλάβουμε.
Ή εναλλακτικά:

Βασικά έχουμε μάθει να αναγνωρίζουμε πότε προσφέρουμε αγάπη. Αλλά είμαστε τόσο αφοσιωμένοι σε αυτό που δε μπορούμε να αναγνωρίσουμε πότε μας προσφέρουν. Που περιμένουμε ότι κάποιος μας αγαπάει μόνο όταν το γράψει σε ένα πανό και μας το κολλήσει στο πρόσωπο, ή το βροντοφωνάξει μπροστά σε εκατό ανθρώπους. Κι ίσως ούτε τότε να μην τον πιστέψουμε.

Είμαστε όμως σίγουροι ότι ο άλλος καταλαβαίνει την αγάπη μας από το φλιτζάνι καφέ που θα του προσφέρουμε, ή από το άγγιγμα ή το βλέμμα μας και μόνο. Γιατί δε μπορούμε να δεχτούμε την αγάπη; Ίσως γιατί δεν προσπαθούμε να τη βρούμε γύρω μας. Ή μπορεί επειδή οι ίδιοι δεν προσφέρουμε αρκετή κι έτσι δεν αναγνωρίζουμε τις μορφές της.

Δεν ξέρω τι γράφω. Είναι γιατί αφού ξεπέρασα τον αρχικό φόβο του λευκού χαρτιού ξέφυγα πάλι.

Νιώθω ότι διοχετεύω τον εγωισμό μου σε λάθος καταστάσεις.

Νιώθω ότι αναλώνομαι για ανθρώπους που δεν αξίζει και δε θα το μάθουν και ποτέ, επειδή δε θέλω.

Νιώθω εξαντλημένη.

Νιώθω ότι όλοι γύρω μου βαριούνται να κουνήσουν το δάχτυλό τους κι εγώ τρέχω μαραθώνιους αν όχι με το σώμα τότε σίγουρα με τη σκέψη μου.

Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει επικοινωνία.

Επειδή σίγουρα υπάρχουν αναρίθμητοι άνθρωποι που νιώθουν σαν κι εμένα και που ποτέ δε θα έχουμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε ή να κάνουμε μαζί όλα εκείνα που οι άλλοι βαριούνται ή απαξιώνουν.

Όσο είμαι στην Αθήνα δεν έχω πάει ποτέ βραδινή βόλτα σε παραλία.

Κι ήταν τόσο όμορφα στην Κρήτη όταν περπατούσαμε στο λιμενοβραχίονα παρέα ή μόνη με τα ακουστικά μου.

Κι ας μη μου λείπει η Κρήτη τόσο. Μόνο σε στιγμές. Και σε ανθρώπους.

Μου λείπει σίγουρα αυτό, η θάλασσα. Να τη βλέπω, να την ακούω. Να περπατάω στην άμμο ξυπόλυτη κι ας φοράω μπουφάν, κι ας κάνει κρύο, κι ας είναι Μάρτιος μόλις.

Μου λείπει το σχολείο, κι η ξεγνοιασιά.

Και η εποχή που δεν είχα ευθύνες, μόνο λίγο διάβασμα και πολύ χρόνο και πολλές φωνές μέσα στο σπίτι και μερικά γαβγίσματα.

Είναι όμορφη η Αθήνα, αλλά μοναχική. Κι αυτή κι εγώ. Όχι ότι δε θα βγω, ή ότι δεν έχω φίλους ή ότι δε μ'αρέσει. Αλλά έχω εθιστεί σε εκείνες τις μοναχικές βόλτες που κάθε φορά με γαμάνε συναισθηματικά με όλα αυτά που σκέφτομαι και που παράλληλα μου δίνουν ζωή.

Πάλι για την Αθήνα κατέληξα να λέω.

Μου λείπει η θάλασσα.

Κι η αγάπη.

Μεγαλώνω και φοβάμαι.

Φοβάμαι επειδή μεγαλώνω.

Μεγαλώνω επειδή φοβάμαι.

Βοήθεια. Ή εναλλακτικά, αγάπη.

Ρε έχω πιει πολύ σήμερα
και σου έστειλα και με έγραψες μαλάκα
Γενικά με έχεις γράψει μαλάκα
Ξέρεις τι γίνεται
Εγώ δεν είχα κανένα λόγο να το δω έτσι
Τα Χριστούγεννα φταίνε
που μιλούσαμε συχνά
και το επιδίωκες εσύ
Και μετά που γύρισα απλά σταμάτησες να το επιδιώκεις μαλάκα
Μετά που γύρισα με έγραψες
Ε κι εγώ έφαγα σκάλωμα
Ε κι ακόμα να συνέλθω
θα μου περάσει
Σιγά μη σέρνομαι πολύ καιρό για σένα
Απλά ρε γαμώτο..
Ξέρεις ότι σε θέλω
πολύ
Και θέλω να είμαι μαζί σου
Να περπατάμε
Και να μιλάμε
Και να είσαι λίγο γλυκός και λίγο τρυφερός
που σπάνια ήσουν
Κι ακόμα πιο σπάνια μαζί μου
Αλλά δεν περνάει μέρα που να μη σε σκεφτώ την τύχη μου
Θέλω μόνο να βγεις από το μυαλό μου.
.

Κενό332

7.39

Νιώθω σαν να είναι 5 το πρωί.

Συνήθως έτσι νιώθω όταν είναι 5 το πρωί.

Κι έχω ξενυχτήσει με ρεμπέτικα και Θανάση.

Θέλω να πιω.

Πολύ.

Να μη νιώθω.

Ο καπνός μου έχει ξεραθεί.

Τον έχω ένα τρίμηνο τώρα.

Δε μπορώ να ισορροπήσω.

Δεν υπάρχει μέση κατάσταση.

Μέρες σε τάξη και μέρες στο χάος.

Κι εγώ ανάμεσα.

Κι έχω καιρό να γράψω για το εγώ.

Συνήθως είμαι στο εσύ, εσείς...εμείς ;

Το πολύ να είμαι στο εκείνη όταν πρόκειται για μένα.

Αλλά τώρα εγώ.

Εγώ θέλω να πιω μέχρι να μη νιώθω τίποτα.

Να αδειάσω κάθε συναίσθημα.

Να σταματήσω να νοιάζομαι.

Για όλα. 

Και σχολές και γκόμενους και ιδέες...

Α, οι ιδέες.

Ίσως υπάρχει κάτι ακόμα...

θυμάρι

Πρέπει να σταματήσεις να σκέφτεσαι τόσο, κοριτσάκι, θα το κάψεις-και δεν είναι ότι σου περισσεύει κιόλας.  Οι λέξεις είναι ένα μπερδεμένο σύννεφο στο κεφάλι μου, κι είναι ακόμα μόνο λέξεις.
γκρι.
Χτες μου είπες ότι δε γράφω πια για σένα.
Μα ούτε εσύ γράφεις για μένα. Ούτε εσύ σκέφτεσαι εμένα.
Προχωράς, προχωράω και έτσι συνεχίζεται η ζωή.
Δύο ευθείες έχουν είτε ένα, είτε άπειρα κοινά σημεία.
Εμάς νομίζω ότι ήταν ένα.
Μπορεί να φάνηκε ότι διήρκεσε σαν άπειρα, αλλά όχι. Ήταν ένα.

Το παρελθόν το κρατάμε, αυτό είναι ό,τι είμαστε.
Τι πάει να πει σ'αυτή τη γλώσσα τη βουβή βαστάω γερά κρατάω καλά
Και στο τέλος της μέρας εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να κάνουμε αυτοκριτική.

Για πες λοιπόν, είσαι εντάξει με τον εαυτό σου;
Κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια γιατί είσαι ηθικός και δεν κλέβεις, δε χτυπάς και δεν απατάς την κοπέλα σου. 
Αλλά η ηθική σου σταματάει στα μικροπροβλήματα της καθημερινότητας.
Πόσο ηθικό είναι να θαλασσοπνίγονται άνθρωποι;
Πόσο ηθικό είναι να σε εκμεταλλεύονται;
Κάνε την εκμετάλλευση του άλλου δική σου κι ίσως νιώσεις.
Ίσως τα βράδια να μην κοιμάσαι τόσο ήσυχα.
Ίσως να σταματήσεις να νιώθεις ολοκληρωμένος ηθικά επειδή το μόνο που κάνεις είναι να μην κλέβεις, να μη χτυπάς, να μην προσπαθείς για τίποτα άλλο πέρα από τις δικές σου ιδιοτελείς ανάγκες.

λέξεις που διαβάζονται το ίδιο κι απ'τις δυο κατευθυνσεις

Γεια
έχεις κοιτάξει τον εαυτό σου στον καθρέφτη σήμερα;
πίσω σου θα δεις μια σκιά
χα, μαλάκα κοίταξες
ξέρω ότι φοβάσαι τις σκιές
μα αυτή πια όταν γύρισες να κοιτάξεις είχε φύγει απ'την πλάτη σου
Ήταν μέσα σου μαλάκα
Σε κατάπινε, κι εσύ δεν είχες πάρει χαμπάρι.

Έχεις κοιτάξει τον εαυτό σου στον καθρέφτη σήμερα;
Εγώ δεν ήθελα καθρέφτες στο σπίτι μου.
Όμως το μπάνιο έχει, κι έτσι κάθε πρωί παίρνω μια δόση απογοήτευσης
Σαν να έχω πλέον εθιστεί στην απογοήτευση
Σαν να μη μπορώ χωρίς αυτήν
Αντίδοτο είναι η αυτολύπηση,
όμως το κατάστημα 'καρδιά' δε διαθέτει από δαύτη.

Κάποιες φορές, όπως σηκώνω τα μάτια μου και με κοιτάζω,
πριν πλύνω το πρόσωπό μου,
τα φαντάζομαι να λάμπουν,
όπως έλαμπαν όταν σε κοίταζα- κι έπειτα χαμογελούσα.
Μα τώρα δε χαμογελάω γιατί φοβάμαι μη κάποιος ερωτευτεί το γέλιο μου
-όχι ότι είναι όμορφο-
Απλά φοβάμαι.
Γιατί μετά, αν δεν το ερωτευτεί ίσως το κάνω εγώ
Ίσως χαθώ μόνη μου μέσα μου
Κι αν αφαιρώ από τον εαυτό μου
μένω κενή




γαμώτο, είμαι ήδη.

Εσύ, τι φοβάσαι;

Είναι που εγώ φοβάμαι να φεύγω ενώ εσύ θέλεις μόνο να φεύγεις
Είναι που κανείς μας δεν ξέρει τι θέλει
Είναι που οι μέρες αυτές είναι παράξενες
Λίγο γλυκές, σε στιγμές
Πολύ μοναχικές, από επιλογή
Ξέρω ότι αν βγω, εκείνοι θα είναι εκεί
Ακόμη ξέρω ότι εγώ δε θα'μαι εκεί
Θα ταξιδεύω σε σένα κι ας μην ξέρω ποιος είσαι
Θα σε έχω ανάγκη αλλά θα σε κοιτάω και θα βλέπω το κενό
Γιατί θα σε ψάχνω παντού
Θα γνωρίζω ανθρώπους λίγο ή πολύ
Και θα ψάχνω εσένα, θα προσπαθώ να βγάλω εσένα από μέσα τους
Κι ας μην ξέρω ποιος είσαι, μωρό μου
Ας μην ξέρω πως είσαι
Ξέρω μόνο ότι μου λείπεις
Νιώθω μόνο την απουσία σου, κι ας μη σ'έχω γνωρίσει ακόμη
Θα σου γράφω και θα σε αγκαλιάζω κι ας μην έρθεις ποτέ
Μπορεί να έρθεις και να μη σε γνωρίσω γιατί.
Θα σε ρουφήξει το κενό μου
Είναι τόσο μεγάλο που καταπίνει ό,τι κάνω
Έτσι νιώθω για πολλή ώρα τη γεύση της τροφής στον ουρανίσκο
Αλλά μετά κι αυτή ξεθωριάζει
Μετά όλα ξεθωριάζουν
Κι εσύ, μωρό μου,
αφού σε έχει ρουφήξει το κενό μου
Αφού,
αυτή τη φορά θα έχω φύγει εγώ.
Κι ας φοβάμαι να φεύγω.

Ερείπια

Δε μου αρέσουν οι απολογισμοί. 

Ούτε οι λίστες.

Αλλά στο σπίτι έχω ένα κομμάτι από αυτοκόλλητο μαυροπίνακα με μια λίστα.

Η πρώτη πρόταση μένει πάντα σταθερή.

Οι υπόλοιπες αλλάζουν όποτε βαριέμαι.

Μετά το Μάιο βαριέμαι εύκολα.

Και αλλάζω συχνά.

Δε μπορώ να πω ότι είμαι έτσι και από το ένα και από το άλλο και γιουβέτσι.

Αύριο θα τα έχω αναιρέσει όλα.

Έρχεται κάποια στιγμή που έχεις φτάσει σε κάποιο τέλμα, και το συνειδητοποιείς μόνο όταν αρχίσεις να βγαίνεις πια από αυτό.

Από τότε δεν ξέρω ποια είμαι.

Ξέρω μόνο τι μου αρέσει και τι όχι.

Ίσως απέκτησα κάτι που σίγουρα δεν είχα μέχρι το Μάιο, εγωισμό.

Αλλά και πάλι όχι στο βαθμό που να νιώθω καλά με αυτό.

Φάσεις είναι όλα, περνάνε.

Αλλάζουμε, συνηθίζουμε την αλλαγή και πάλι από την αρχή.

Ξέρω μόνο τι μου αρέσει,

να μιλάω

και να γράφω

και τα σκίτσα

και ο καφές

κι εσείς, στην πόλη μας αλλά και μακριά της,

ο Ορέστης που δε με κρίνει,

το σπίτι μου γεμάτο φωνές και γέλια,

τα θεατρικοτέτοια ρε

η Αθήνα,

οι άνθρωποι που γνώρισα εκεί,

οι φωτογραφίες και τα ταξίδια (τα ξύδια) μας

η αταξία στη ζωή μου

Και τι όχι

η εξεταστική

η πίεση

οι αποφάσεις

το να μην ξέρω τον εαυτό μου

η αταξία στη ζωή μου

το ότι είμαι αναποφάσιστη

οι άνθρωποι, που άλλα λένε κι αλλιώς πράττουν

οι άνθρωποι που έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους

οι άνθρωποι που λένε ψέματα στον εαυτό τους

Οι λίστες

Oι απολογισμοί.

Όρια

Δεν υπάρχουν όρια στους εαυτούς μας απλά διότι κάθε μέρα τα ξεπερνάμε. 

Χάος.

Επόμενη στάση Νέος Κόσμος. Η κοπέλα στο πάτωμα του βαγονιού του συρμού αναπνέει με δυσκολία. Τα μάτια της δακρύζουν κι όλα γύρω της θολώνουν. Ο κύριος απέναντι διαβάζει ήρεμος την εφημερίδα του. Η κυρία προσπαθεί να ταΐσει με το ζόρι το παιδάκι που κρατάει από το χέρι. Οι κοπέλες σιγογελούν κι ο νεαρός είναι απορροφημένος σε ό,τι ακούει εκείνη τη στιγμή στα ακουστικά του -πιστεύω ελληνικό χιπ χοπ κρίνοντας επιφανειακά από τα ρούχα του. Επόμενη Στάση Συγγρού-Φιξ. Εκείνη βγαίνει βιαστικά έξω, χτυπώντας αδέξια έναν προσεχή επιβάτη του συρμού, σωριάζεται σε μια καρέκλα και μετά ακούω μόνο το βουητό του συρμού που ξεκινά και εκείνη τη φωνή που τόσο πια έχω συνηθίσει να λέει επόμενη στάση Ακρόπολη.

Προσπάθεια, ίσως.

1.Μια κοπέλα διστάζει μερικά δευτερόλεπτα. Έπειτα ρίχνει νερό στο χέρι της και βρέχει το μέτωπο ενός αγοριού. Στοπ, λάθος.

Μια κοπέλα βγάζει αέρα από την τσέπη της ενώ θεωρητικά μιλάει στο κινητό. Στοπ.λάθος.

Μέσα της αμύνεται.

Επίθεση.

Αμύνεται στον ίδιο τον εαυτό της.
Επίθεση;

Αρνείται να συγκεντρωθεί.

Αρνείται να προσπαθήσει όσο μπορεί.

Ίσως να μη μπορεί. 

Αλλά ξέρει ότι μπορεί κι άλλο.

Ότι θέλει να προσπαθήσει κι άλλο.

Ότι θα τα καταφέρει;

Τάξη.

Η κατάσταση που έρχεται το μυαλό μου μετά την κατανάλωση συγκεκριμένης μικροποσότητας συγκέντρωσης σε συνδυασμό με μισή κουταλιά αγαπημένης μουσικής ανακατεμένης με ξύλα κανέλας. 

Και τελικά τι μένει;

Δύο σώματα αγκομαχούν το ένα πάνω στο άλλο. 

Εκείνοι νιώθουν το χάος.

Εσύ απ'έξω βλέπεις την τάξη,

τον κόσμο να μπαίνει σε τάξη.

Αντανακλάσεις

Νομίζω για μένα λειτουργείς σαν καθρέφτης.

Και μόνο το βλέμμα σου, ή έστω η φωνή σου, μου υπενθυμίζουν όσα έχω κάνει από την τελευταία μας επαφή μέχρι σήμερα.

Κι ενώ μπορεί πριν να ένιωθα υπέροχα για όλα, είναι σαν να μου υπενθυμίζεται ξαφνικά ότι κατά βάθος δεν είναι έτσι.

Ότι προσπαθώ να γίνω κάτι που δεν είμαι για να νιώσω καλύτερα.

Και πίστεψέ με, το καταφέρνω.

Μέχρι να ξαναμιλήσουμε, να ξανακοιταχτώ σε αυτόν τον ιδιότυπο καθρέφτη και να δω μέσα μου.

Να δω το βάλτο στο στομάχι μου, τη θαμπάδα στα μάτια μου και τα κλαδιά στο κεφάλι μου.

Ειδικά εκείνα τα κλαδιά είναι σαν να έχουν διαμελίσει τις μνήμες και να τις έχουν ανακατασκευάσει όπως θέλουν, εξιδανικεύοντας ορισμένες στιγμές και εξαλείφοντας άλλες.

Και δυστυχώς τα κλαδιά κάθε μέρα μεγαλώνουν και μπλέκονται όλο και πιο πολύ.

Κι εγώ είμαι ανήμπορη να αντιδράσω. 

Θα μπορούσα να γυρίσω απ'την άλλη, να μην κοιτάζω τον καθρέφτη.

Αλλά η σχέση μου μαζί του είναι μια εξάρτηση βαθιά και αυτοκαταστροφική.

Χάος

~Κι αφού είμαστε τόσο ευαισθητοποιημένοι γιατί υπάρχουν ακόμα άστεγοι;

Γιατί πεθαίνουν ακόμα καθημερινά άνθρωποι από ελλείψεις; Από αδυναμία ικανοποίησης των βασικότερων αναγκών τους; 

Γιατί το παιδάκι που ζητάει χρήματα πουλώντας τριαντάφυλλα ή ο μετανάστης που σε παρακαλάει να αγοράσεις θήκη για το κινητό σου είναι ακόμα θύματα εκμετάλλευσης;

Γιατί υπάρχει εκμετάλλευση;

Γιατί υπάρχει πόλεμος, κακία, θάνατος από μη φυσικά αίτια, φόβος;

  Επειδή εσύ κι εγώ γλυκό μου σπουδάζουμε και προσπαθούμε να φτιάξουμε τους τέλειους εαυτούς μας για να ασχοληθούμε μεγαλώνοντας με τα προβλήματα του κόσμου. Για να είμαστε σπουδαγμένοι γιατροί για να μην εξετάζουμε κάποιον αν δε μας πληρώσει και για να εξετάζουμε μόνο στο ιατρείο μας όχι για να τρέχουμε για την κοπέλα που λιποθυμάει στο δρόμο ή για το πρεζάκι που καρφώνει τη βελόνα στο μπράτσο του. Για να είμαστε δικηγόροι που θα ζητάμε φυσικά αντίτιμο για να υπερασπιστούμε το σπίτι του ανθρώπου ο οποίος παλεύει για να το κρατήσει. Για να είμαστε μηχανικοί που θα ερευνούμε και θα κατασκευάζουμε αγαθά προς πώληση, σ'εκείνους που μπορούν να τα αγοράσουν. Για να είμαστε δάσκαλοι που θα περιμένουμε το διορισμό στο δημόσιο ή θα επιλέξουμε τη λύση των ιδιαίτερων μαθημάτων, με το γνωστό αντίτιμο φυσικά. Εσκεμμένα παραλείπω να αναφερθώ στον παράγοντα που καλείται ανεργία, παρ'όλα αυτά σχολιάζω τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις σου στην περίπτωση που θα είχες τη δυνατότητα να ασκήσεις το επάγγελμά σου. 

  Διαβάζουμε, ακόμη, βιβλία,ακούμε μουσική, μορφωνόμαστε, μαθαίνουμε γαλλικά και αγγλικά και ισπανικά, χορεύουμε και διασκεδάζουμε σαν να μην υπάρχει αύριο(20), δε μας αρέσει το αύριο(30), δε θέλουμε να έρθει(50), ίσως και να μην υπάρχουμε αύριο(70 χρονών). Ζούμε τη στιγμή για να τη ζήσουμε, είμαστε νέοι, ο κόσμος είναι δικός μας, και μπορούμε να πραγματοποιήσουμε κάθε όνειρό μας, έστω και σε τιμή ευκαιρίας. Προσπαθούμε, τουλάχιστον. Να βρούμε την ιδανική δουλειά, τον ιδανικό σύντροφο, σπίτι και κατοικίδιο. Ε, ακόμα κι αν δεν είναι τα ιδανικά δεν πειράζει, αρκεί να τα βρούμε, αρκεί να αποκτήσουμε αυτά που ονειρευό(νταν καποιοι για μας)μασταν όταν ήμασταν νέοι, αρκεί τα παιδιά να μεγαλώσουν, να σπουδάσουν, να τους βρούμε δουλειά(!), να δούμε εγγόνια, τα παιδιά και τα εγγόνια μας να γίνουν ό,τι δε γίναμε, να συνεχίσουν ό,τι αρχίσαμε, να μας σκέφτονται, να μας θυμούνται, να μας αγαπούν....

Και τότε γιατί να μη μας σκέφτονται, να μη μας θυμούνται και να μη μας αγαπούν και άλλοι άνθρωποι; Γιατί να μην προσπαθούμε να βελτιώσουμε και τη ζωή των συνανθρώπων μας όταν μπορούμε;  Και τι θα γίνει δηλαδή αν δώσεις ένα χρόνο από τη ζωή σου εσύ μελλοντικέ γιατρέ για να πας εθελοντικά με μια οργάνωση εκεί που χρειάζεται πραγματικά βοήθεια; Ή εσύ δικηγόρε μου αν υπερασπιστείς εκείνους που το έχουν ανάγκη αφιλοκερδώς; Ή εσύ αρχιτεκτόνισσα αν φτιάξεις ένα σπίτι από υλικά που θα βρεις γύρω σου για κάποιον άστεγο; Τόσο μεγάλο είναι το τίμημα; Έχεις πιθανότατα περισσότερα χρόνια ζωής ακόμη από όσα έχεις ζήσει μέχρι τώρα. Προλαβαίνεις να χορέψεις, να ακούσεις μουσική, να διασκεδάσεις και να κάνεις παιδιά. Αλλά ακόμη κι αν έχεις λιγότερη ζωή μπροστά σου, δεν αξίζει να αφιερώσεις λίγη από αυτήν σε κάποιον άλλο πέρα από σένα; Τόση έχεις αφιερώσει μέχρι τώρα που κουράστηκες;

Εγώ, όμως, είδα κι άκουσα γι ανθρώπους που τα κάνουν αυτά, κι ακόμη περισσότερα. Που κάνουν ό,τι μπορούν, ανεξάρτητα από το επάγγελμά τους για να βοηθήσουν όσους βρίσκονται σε ανάγκη. Κι όταν οι δεύτεροι σταματήσουν να βρίσκονται σε ανάγκη θα βοηθήσουν με τη σειρά τους άλλους όταν χρειαστεί. Ένα ποσοστό εξ' αυτών τουλάχιστον. Ακόμη κι ένα πακέτο μακαρόνια να αγοράσεις και να δώσεις στο σημείο συλλογής τροφίμων στη σχολή σου πρόοδος είναι σε σχέση με το σταύρωμα των χεριών ή την αλλαγή του καναλιού στην τηλεορασούλα σου όταν ακούς για πρόσφυγες. Όχι ότι δε μπορείς να βοηθήσεις πολύ περισσότερο, αλλά δε θα σου πει κανένας να το κάνεις. Σημασία έχει να νιώσεις εσύ την ανάγκη.

Και γιατί δεν τη νιώθεις-ή έστω τη "νιώθεις" αλλά δεν προλαβαίνεις να την ικανοποιήσεις μιας και δεν έχεις χρόνο (βέβαια χρόνο για το κινητό σου έχεις άπλετο) ; Επειδή είσαι φυλακισμένος, γλυκό μου, του σύγχρονου πολιτισμού μέσα στον οποίο κι εσύ κι εγώ μεγαλώσαμε. Μάθαμε να κοιτάμε οθόνες, να μιλάμε σε κεραίες και καλώδια(πλέον όχι βέβαια!) και να υπακούμε σε μηχανικές φωνές. Και κάπως έτσι ξεχάσαμε να σκεφτόμαστε, όχι μόνο τους άλλους, αλλά και τον εαυτό μας. Γιατί αν δεν είναι αυτοπραγμάτωση να βοηθήσεις τους άλλους και να γίνεις καλύτερος άνθρωπος, τότε ποια είναι  η αυτοπραγμάτωση; ΤΙ θα σε κάνει να αισθανθείς καλύτερα και πιο ολοκληρωμένος; Και θα μου πεις, "εσύ γι αυτό θα πήγαινες κάπου εθελοντικά να προσφέρεις βοήθεια;" Και θα σου έγνεφα αρνητικά... Αλλά σίγουρα αυτό είναι ένα συναίσθημα που κερδίζω κάθε φορά και με κάνει να νιώθω φτερά να βγαίνουν από την πλάτη μου, να τρέχω στο δρόμο χαμογελώντας επειδή δεν έχασα άλλο ένα απόγευμα που θα ήταν για τον εαυτό μου.

Δε θα σταματήσουν να υπάρχουν άστεγοι, άνθρωποι που τους εκμεταλλεύονται ή πτώματα που δε θα έπρεπε να είναι πτώματα γύρω μας. Δε θα σταματήσει ο πόλεμος, δε θα εξαλειφθεί η πείνα ή θα κοπάσουν οι φυσικές καταστροφές επειδή εσύ κι εγώ θα προσφέρουμε ένα πακέτο μακαρόνια ή ένα απόγευμα από τη ζωή μας για να κάνουμε κάποιους ανθρώπους να χαμογελάσουν. Σκέψου όμως ότι αυτό το χαμόγελο αξίζει περισσότερο από εκείνο που είδες σε μια φωτογραφία όπου πάτησες like πριν επτά λεπτά.

Σου έδωσα ένα χάος προς προβληματισμό ευχόμενη να πήρες κίνητρο για να βάλεις σε τάξη τη ζωή σου. 

Σχόλιο: Απλουστεύσεις της πραγματικότητας και πλευρές του θέματος όπως η ανεργία δε σχολιάστηκαν εσκεμμένα. Αυτό δεν αποτελεί πάτημα για σένα φυγόπονε άνθρωπε.

Φωτογραφία: Μυρσίνη Μαυραπίδη, Λιμάνι Μυτιλήνης.

Α, και σ'ευχαριστώ που με πιέζεις να γράφω πότε πότε ρε Γιάννη.