ΕΣΥ ΕΚΕΙ..

Τέτοιες συναυλίες χαράζονται στη μνήμη όλων μας.

Μένουν ανεξίτηλες.

Στιγμές.

Κι ας περνάει ο καιρός.

Θυμάσαι αποσπάσματα.

Ένα στάδιο ασφυκτικά γεμάτο, 

Αγνώστους να αγκαλιάζονται και να χορεύουν ,

Ζευγάρια αγκαλιά,

Χαμόγελα παντού.

Σχεδόν...

Γιατί ορισμένοι κλαίνε.

Όταν το βίντεο με τον Ξυδούς να τραγουδάει αυτό το τραγούδι καταλαμβάνει την οθόνη κι εσύ συγκινείσαι τόσο.

Όσο ακούς το "οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο" και δακρύζεις,

Θέλεις να κρυφτείς.

Συνδέεις τραγούδια με συγκεκριμένα άτομα..

Θα θυμάμαι αρκετά πράγματα λοιπόν.

Ισως όχι για πολύ καιρό το νεαρό με την κάμερα πίσω μου που φώναζε όλους τους στίχους σε όλα τα τραγούδια, ή την κοκκινομάλλα με τα γυαλιά που ήταν πολύ αφωσιωμένη στον άντρα δίπλα της.

Αλλά θα θυμάμαι σίγουρα ότι χάθηκα στο πλήθος από το ένα άτομο στο άλλο.

Ότι τα μαλλιά του Πλιάτσικα άσπρισαν,αλλά παραμένει υπέροχος.

Ότι η φωνή του Στόκα από κοντά είναι ακόμα καλύτερη.

Ότι μου έλειπες.

Εσύ.

Εσύ εκεί.

Ότι έκανα σαν να μη με νοιάζει.

Αλλά ήθελα τόσο να είσαι δίπλα μου.

Κι όχι μόνο η φωνή σου σ'ένα τηλέφωνο, χωρίς να ακούγεται καν..

Και τώρα μου λείπεις,ξέρεις..

Δε γίνεται να μη μου λείπεις.

Χαίρομαι που ένιωσα όμορφα επειδή ήμουν με τόσα αγαπημένα άτομα και με τόσο υπέροχη μουσική.

Λυπάμαι που εσύ έλειπες, που ο Γ* δεν ήταν καλά και εγώ δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.

Θέλω να γράψω πόσο τέλεια ήταν όλα.

Ένα στάδιο φωτισμένο από αναπτήρες .

Φωνές που τραγουδούν, ενωμένες , ξέγνοιαστες.

Άνθρωποι όλων των ηλικιών.

Θα ήθελα να ξαναζήσω την ίδια συναυλία, την ίδια μέρα.

Ή τουλάχιστον να παρευρεθώ ξανά σε δική τους συναυλία.

Και πραγματικά εύχομαι να υπάρξει επόμενη..

Πυξ Λαξ ♥

Υ.Γ. μακάρι να μπορούσα να αλλάξω αυτή τη μέρα για κάποια άτομα.Αλλά είμαστε όλοι τόσο αδύναμοι , έτσι δεν είναι?

Υπομονή...

 

ΆΓΝΟΙΑ (ή while waiting...)

Άγνωστε,

Ξέρω ότι δε θα διαβάσεις αυτό το άρθρο.

Σίγουρα όχι ολόκληρο. 

-Καλημέρα

-Τι θέλετε?

-Ψάχνουμε την κυρία Σίγμα.

-Δεν είναι εδώ.Φύγετε.Οι εξωσχολικοί δε μπαίνουν εδώ.

-Μα είναι το γυμνάσιο που πηγαίναμε.Η κυρία Σίγμα πρέπει να μας επιστρέψει μερικά βιβλία που είχε δανειστεί.

-Τώρα είστε εξωσχολικοί. Δεν ακούτε τι λέω? Δε με νοιάζει που θα βρείτε τη Σίγμα.Τη δευτέρα που θα έρθει θα δει κι αυτή.

-Μπορώ να μείνω? Η μητέρα μου είναι καθηγήτρια εδώ.μπορώ να την περιμένω?

-Όχι.Να πας στο λύκειο να την περιμένεις.

-Μα είναι κλειστό!

-Κι εμένα τι με νοιάζει? Είσαι εξωσχολική να την περιμένεις στο δρόμο.

-Εμείς θα φύγουμε κι ας έχετε άδικο.Το σχολείο είναι δημόσιο κτίριο κι έχουμε σοβαρό λόγο.Τουλάχιστον όμως αφήστε τη Μ* να μπει , μην περιμένει μία ώρα στο δρόμο!

-Άντε μπες. Εδώ κοντά να σε βλέπω. Μην κουνηθείς , την έβαψες.

-...

 Και τώρα τι? Μισώ τις αίθουσες αναμονής.

Ο χρόνος δεν περνάει.

Ακούω παιδιά να φωνάζουν,σαν να είναι ακόμα στο δημοτικό, ανεμελιά.

Όχι ότι στο λύκειο είναι καλύτερα, βέβαια.

Εκλογές 5μελών σήμερα.Και φυσικά όλη η τάξη σηκώθηκε κι έφυγε.Και πού να πήγε άραγε? Μα βέβαια στην καφετέρια απέναντι! Κι άφησαν την 3μελή εφορευτική επιτροπή και τον απουσιολόγο να τα βγάλει πέρα. 

Αλλά πάντα έτσι δε γίνεται?

Ο χρόνος δεν περνάει. 

(Παλιά,αγαπημένη καθηγήτρια)-Πώς πάει το λύκειο?

-Καλά, εσείς εδώ?

Και η συζήτηση συνεχίζεται χωρίς εκείνη να αναφέρει ούτε μία φορά το ήδη ξεχασμένο όνομά μου..Απροσωπία και πάλι.

Η μνήμη είναι δώρο,δίνεται σε όλους, αλλά λίγοι αποφασίζουν να το εξασκήσουν.

Ακόμα και το γυμνάσιο φαντάζει τόσο ανέμελο πια μπροστά στον Εφιάλτη.

Κι ας είναι ο επιστάτης στραβός κι ανάποδος.

Κι ας τον μισώ για ό,τι τράβηξα 3 χρόνια μπαινοβγαίνοντας στο γραφείο αυτό ως απουσιολόγος , κοιτάζοντας άλλους στην αίθουσα αναμονής.

Στην ίδια αίθουσα αναμονής που περιμένω τώρα.

Ξένος.Επισκέπτης.

Περιμένοντας ένα κουδούνι να χτυπήσει.

Ή ένα καμπανάκι στο μυαλό μου που λέει φύγε.

Ή τις αναμνήσεις να εξαφανιστούν από το μυαλό μου και να επιστρέψω στην πραγματικότητα.

Στον εφιάλτη.

Στη ζωή.

Δε χτυπάει όμως.
Με λες τραγική? Εγώ πάλι με λέω ρεαλίστρια ίσως.

Ήθελα να ονομάσω το κείμενο αυτό "σε κώμα" όπως και το ομότιτλο βιβλίο που διαβάζω τώρα, ήθελα να είναι το χειρότερο πράγμα που θα γράψω ποτέ.

Μισώ τις αίθουσες αναμονής.

Τις έχω συνδέσει με δυσάρεστες στιγμές.
Επειδή αναγκάζομαι να σκέφτομαι.

Και φυσικά να θυμάμαι.

Κι αυτό πονάει.

Μισώ τις αίθουσες αναμονής_

ακούω το απόκοσμο γέλιο...

Κι ακούω αυτό το τραγούδι και νομίζω ότι κάθε στίχος μου φέρνει τη σκέψη και την ανάμνηση που ταιριάζει ακριβώς, 

σκέψεις και αναμνήσεις με άξονα περιστροφής εσένα,

που ολοκληρώνουν μία πλήρη περιφορά των τελευταίων μηνών σε ελάχιστα δευτερόλεπτα,

που περιστρέφονται χωρίς συγκεκριμένη τροχιά στον αέρα του δωματίου μου,

που δεν έχουν μονάδα μέτρησης από αυτές που κατανοεί ο εγκέφαλος,

που ταλαντώνονται ακανόνιστα χωρίς ταχύτητα που να μετριέται σε χιλιόμετρα/ώρα.

Εγώ πάντως όταν κλείνω τα μάτια δε βλέπω το αύριο , πια.

Βλέπω ένα χτες ΧΤΕΣ .

Κι ακούς από παντού ότι πρέπει να ζεις την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία ,

αλλά όταν θα είναι όντως η τελευταία, 

στοιχηματίζω ότι θα είναι η πιο αδρανής μέρα της ζωής σου.

Και μετά θα μετανιώσεις, όπως μετανιώνεις μία ζωή,

μία ζωή ανύπαρκτη,εικονική , μία ζωή που άλλοι θα ζήλευαν κι εσύ δεν κάνεις τον κόπο να εκτιμήσεις, δεν προσπαθείς να δεις καθαρά ότι ουσιαστικά θυμάσαι μόνο ένα 0,2 % των ημερών που έχεις ζήσει, κι έχεις κρατήσει μόνο τις πιο έντονα συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές από αυτή τη ζωή, κι αναγκάζεσαι να αναρωτιέσαι αν υπάρχει νόημα,μα και να μην υπάρχει εσύ συνεχίζεις να ζεις, να ζεις με τον τρόπο που έχεις μάθει από το σύστημα, και πάνω από όλα να μην αναπτύσσεις πραγματικλα συναισθήματα, παραμόνο με τον τρόπο που μαθαίνεις είτε από τον περίγυρό σου, είτε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης,και να κρατάς αυτές τις αναμνήσεις , να τις κάνεις παρόν σου και να καταλήγεις να ζήσεις μέσα στις λίγες στιγμές που ξέφυγες από το σύστημα.

Και τώρα πείτε μου, είναι ζωή αυτή?

Μάλλον όλοι πρέπει να μάθουμε να συγχωρούμε και να προχωράμε μπροστά.

p.s. i'm still yours, you know, and i'll be yours for a long time , i'm sure.

Eventhough i still can't make a decision .

seperating time

Η σωστή διανομή του χρόνου μας είναι κάτι που πρέπει να εξασκήσουμε αρκετά, και είναι αρκετά απαραίτητο να μάθουμε να εφαρμόζουμε,για τη διευκόλυνση της διαβίωσής μας.

Το να έχεις ένα πρόγραμμα, να ξέρεις πόση ώρα μπορείς να αφιερώσεις σε κάθε δραστηριότητα σε βοηθά να ελέγχεις τη ζωή σου, να είσαι εσύ αυτός που την καθορίζει κι όχι οι συγκυρίες.

Οργανώνεις τη μέρα σου, βρίσκεις χρόνο για όλα,ειδικά όταν σχεδιάζεις από την προηγούμενη ημέρα πως θα περάσεις την επόμενη.

Προσωπικά προσπαθώ να έχω ένα βασικό σχεδιάγραμμα στο μυαλό μου ώστε να μην παρασέρνομαι και αναγκάζομαι να μετανιώσω για το χρόνο που αφιερώνω σε κάτι.

Ωστόσο, είναι εύκολο να καταλάβει κάποιος ότι με το να έχεις ένα πρόγραμμα , χάνεις τον αυθορμητισμό σου,σταματάς να ζεις ελεύθερος και υπακούς σε κάποιους περιορισμούς.Παρ'όλο που υπάρχουν αυτοί οι ισχυρισμοί, με τους οποίους διαφωνώ παρ'όλο που είναι βάσιμοι, πιστεύω ότι μέσα από το πρόγραμμα της ημέρας ξεκαθαρίζουμε καλύτερα τι προτιμάμε να κάνουμε και μαθαίνουμε νέα πράγματα για τον εαυτό μας.

Επίσης ο αυθορμητισμός και η ελευθερία μας είναι δύσκολο να χαθούν από τη στιγμή που η καθημερινότητά μας περιλαμβάνει ασχολίες οι οποίες μας ευχαριστούν , αφού αυτός  είναι και ο σκοπός της ζωής, το να είμαστε οι ίδιοι χαρούμενοι , αλλά και να μοιράζουμε την ευτυχία και στους γύρω μας μέσα από τη δική μας καλή διάθεση (=

Καλημέρα και καλή σχολική χρονιά!

[κάτι σαν ανάρτηση]

Ο ουρανός είναι πιο σκοτεινός από ποτέ.

Εσύ παραμένεις άφαντος.

Δεν έπρεπε  να έρθουν έτσι τα πράγματα...
Δεν το ορίζουμε εμείς, κανείς δεν το ορίζει.
Αρχιτεκτονική χωρίς σχέδια,
Σχέδια χωρίς ευθείες,
Σκέψεις χωρίς νόημα,
Ζωές χωρίς ανησυχίες...
(Δεν είναι ζωές)

Blue Moon

(Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα (που μου άρεσε ιδιαίτερα) από το βιβλίο "Τα μπλε φεγγάρια" της Μαρίνας Πετροπούλου)

-Το σήμερα είναι καθορισμένο.

-Και τι δεν είναι?

-Το τίποτα.

-Γιατί?

-Γιατί δεν έχει ωμέγα.

-Δεν καταλαβαίνω.

-Ωμέγα έχει η φωτιά, ο ενεστώτας κι η ζωή, γι αυτό και σβήνουν.

-Τι σημαίνει αυτό?

-Δε θέλω να έρθεις στην κηδεία μου.

-Δε θα'ρθω γιατί δε θα γίνει.

-Θα γίνει γιατί το σώμα γράφεται με ωμέγα.

-Βοήθησέ με να καταλάβω.

-Γίνε ανορθόγραφη και γράψε το φως με όμικρον, έτσι μόνο δε θα σβήσει.

Θα περνούσε καιρός μέχρι να συνειδητοποιήσει η Λιάνα πόσο ανορθόγραφη έπρεπε να γίνει η σκέψη της για να καταλάβει πως το φαινομενικό έπρεπε να γράφεται με ωμέγα, γιατί έχει ημερομηνία λήξης , σαν τον έρωτα , την αγωνία και τις επιπτώσεις που θα είχε η ζωή της στα χέρια ενός αμφιλεγόμενου σήμερα.

Πάνω στο συρματόπλεγμα.

Περπατούσα γρήγορα.
Άφηνα πίσω το λιμάνι.
Έτρεχα,
ήθελα μόνο να φύγω.
Για να καταπολεμήσω την επιθυμία μου να γυρίσω πίσω.
Ούτε ο θαλασσινός αέρας της παραλιακής δε με ηρεμούσε.
Τα φώτα των αυτοκινήτων και η δυνατή μουσική με ζάλιζαν περισσότερο από ποτέ.
Θυμόμουν.
Οι αναμνήσεις είναι ο χειρότερος σύντροφος όταν θέλεις να φύγεις.
Σε κρατάνε δέσμιο, και σε εξαναγκάζουν να γυρίσεις πίσω.
Δε γύρισα σωματικά.
Νοητικά όμως , ναι.
Το ερώτημα είναι αν έφυγα ποτέ.
Ίσως να έπρεπε να είναι αν έφυγες εσύ.
Περπατούσα γρήγορα.
Βγαίνοντας στην 25ης Αυγούστου το τοπίο αλλάζει.
Πολυκοσμία.Ζέστη.Φασαρία.
Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα, γι αυτό είμαι εντάξει.
Είμαι?

Και οι σκέψεις σταμάτησαν,οι δείκτες του ρολογιού έκαναν 33 αντίστροφες στροφές,τα φώτα δυνάμωσαν, προβολείς μπροστά μου, με τύφλωσαν, οι πλάκες του πεζοδρομίου ζωντάνεψαν και μεταμορφώθηκαν σε ασπρόμαυρους ρετρο πίνακες,ρίζες βγήκαν από τα κενά ανάμεσα στους τοίχους των ανύπαρκτων κτιρίων, τυλίχτηκαν γύρω από το λαιμό μου, πνίγηκα αλλά ζούσα ακόμα, πέθανα αλλά η φωνή ήταν ακόμα στα αυτιά μου που μάτωναν από την υδροστατική πίεση, όλα θα πάνε καλά.Κι εσύ έφυγες.Και η παράνοια με κυρίευσε από την αρχή.Και χιλιάδες πουλιά κυρίευσαν τον ουρανό ενός νεκρού κόσμου.


Και η νύχτα ήταν τόσο όμορφη.

'ΑΠΝΟΙΑ.

Γιατί κάποια υπέροχα βιβλία να βγαίνουν σε σειρές?

Πρέπει να περιμένεις να εκδοθεί η συνέχεια...Και μέχρι τότε έχεις χάσει τον αρχικό ενθουσιασμό συχνά και στη συνέχεια βαριέσαι να διαβάσεις το επόμενο βιβλίο ή έχεις ξεχάσει σημαντικά προηγούμενα γεγονότα.

Έτσι και στη ζωή περιμένεις να έρθει ένα συγκεκριμένο γεγονός, μία συγκεκριμένη ημέρα, μέρχι τότε όμως ξεχνάς πολλά σημαντικά προηγούμενα.

Ή επιλέγεις να τα ξεχάσεις , ή πιο συχνά,ως αφελής που είσαι, παραβλέπεις να κρατήσεις αυτές τις αναμνήσεις , κι έτσι θα έρθει η εποχή που θα θέλεις τόσο να θυμηθείς αυτά τα πρώτα βιβλία της σειράς και θα σου έρχεται στο μυαλό μόνο το τέλος.

Συνήθως κρατάμε περισσότερο τις τελευταίες αναμνήσεις , ως πιο πρόσφατες , και συνήθως πιο μαύρες, αρνητικές...Γιατί ο άνθρωπος από τη φύση του είναι μαύρος , μνησίκακος, καταστροφικός.

(Απλά συχνά επιλέγει να αποβάλει αυτό το χαρακτήρα και να δημιουργήσει ένα καινούριο).

Γιατί να μην κρατάμε και τις αρχικές όμως?

Δεν μπορούμε.

Ζούμε τόσο έντονα τις αρχικές στιγμές σε οποιοδήποτε γεγονός της ζωής μας που δε σκεφτόμαστε εκείνη τη στιγμή να τις αποτυπώσουμε στη μνήμη μας.

Μας διαφεύγει απόλυτα.

Ίσως να είναι καλύτερα έτσι, η ευτυχία της στιγμής.

Αυτά τα στιγμιαία χαμόγελα, τα αρχικά δεν επανεμφανίζονται εύκολα...

Στη συνέχεια όλα ξεφτίζουν,αραιώνουν και σιγά σιγά σβήνουν...

Ή πιο σπάνια δυναμώνουν μέσα από αυτό το τέλος και κρατάνε για πολύ καιρό ακόμα.

p.s. το πιο γρήγορο ποστ που έχω γράψει ποτέ , thanks σοφ για την έμπνευση^^ ♥♥

waiting for you to reply

Και όταν θα φεύγεις θα πέφτω σε χειμερία νάρκη,

θα περιμένω να γυρίσει το καλοκαίρι μου για να ζήσω.

Και θα υπάρχει αυτή η εσωτερική μάχη,

που προσπαθώ τον εαυτό μου να αναζητήσω.

Αλλά βαδίζω στα λάθος μονοπάτια ,

λάθος στοιχεία αναγκάζομαι να βρω,

Και καταλήγω στης παράνοιας τα σκαλοπάτια,

γιατί ποιος ορίζει τι είναι λάθος και τι σωστό.

KEEP FREEDOM FREE.

a letter to all of us.

Μιλάς για πολιτικά δικαιώματα, για ρατσισμό , για ναρκωτικά , για όλων των ειδών κοινωνικά προβλήματα , ενημερώνεσαι σχετικά με αυτά , μεταφέρεις τις γνώσεις στους φίλους και τους γνωστούς σου.Προσπαθείς όσο είναι στο χέρι σου να κάνεις κάτι για να τα σταματήσεις, σκέφτεσαι τους ανθρώπους που έχουν χάσει τα πάντα και δεν περιμένουν τίποτα από τη ζωή , τους λείπει το σημαντικότερο συναίσθημα , η ελπίδα , και νιώθεις τυχερός που έχεις σπίτι, ευκαιρίες για μόρφωση , συνήθως ακόμα και σε ανώτατες σχολές.

Το σκέφτεσαι έτσι?

Σκέφτεσαι ότι σύμφωνα με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις θεμελειώδεις αρχές κάθε κοινωνίας ο άνθρωπος θα έπρεπε να είναι σε θέση να απορροφά ερεθίσματα από το περιβάλλον τα οποία θα τον βοηθήσουν να δημιουργήσει μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα και να φανεί χρήσιμος στην κοινωνία για αυτό που αποκαλούμε "κοινό καλό"? Ναι το σκέφτεσαι πράγματι. Και όταν δεν έχει τις ευκαιρίες?

Νομίζεις ότι πράγματι προσφέρεις κάτι αν δεν το προσφέρεις εμπράκτως? Είμαστε όλοι άξιοι της μοίρας μας.

Γιατί?

Επειδή νομίζουμε ότι σκεφτόμαστε.

Επειδή εθελοτυφλούμε.

Επειδή λέμε όλοι "οι πολιτικοί φταίνε. Αυτοί με τα χρήματα που κυρήττουν πολέμους είναι οι μόνοι που καθορίζουν τα πάντα στον κόσμο".Πράγματι είναι συχνά έτσι.

Αλλά δε θα ήταν έτσι αν ο λαός οργανωμένος,αν όλοι οι λαοί οργανωμένοι, προσπαθούσαν να αλλάξουν την κατάσταση.

Μιλάμε για αλλαγές και για αγανάκτιση και για φορολογίες.

Βγες άνθρωπε από το σπιτάκι σου και υπερασπίσου αυτά που έχεις.

Μην περιμένεις από κανέναν άλλο , γιατί είμαστε όλοι ατομιστές.

Αλλά πολλοί ατομιστές με κοινό σκοπό , ίσως οδηγήσουν σε κάτι θετικό για όλους.

Και φυσικά αν δεν αλλάξουμε δραστικά τη νοοτροπία μας εμείς στις ανεπτυγμένες σε όλα τα επίπεδα -και κυρίως αυτά της τεχνολογίας και της μόρφωσης- χώρες , δε θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε και τις μη ανεπτυγμένες.

Αλλά τι σου λέω ...

Κουραφέξαλα.

Τα έχεις ξανακούσει , έχεις βαρεθεί να τα ακούς , ξέρεις ότι έχω δίκιο.

Και εγώ το ξέρω.

Αλλά γιατί δεν κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε την κατάσταση?!

Επειδή μας αρέσει.

Επειδή σου αρέσει να μένεις αδρανής,άπραγος,ανένδοτος στην κλασσική ελληνική νοοτροπία και να τη μεταφέρεις και στους απογόνους σου , οι οποίοι σαν άχρηστα κακομαθημένα βουτυρόπαιδα που είναι θα δεχτούν τη σωστή άποψή σου , και θα παραμείνουν έτσι όπως τους θέλουν εκείνοι , εκείνοι με τα συμφέροντα.

Κι αυτό το ξέρεις , ε?

Όλα τα ξέρεις.

Τότε γιατί δεν κάνεις κάτι για να χρησιμοποιήσεις τις τόσες γνώσεις σου?!

Rainmaker.

senses gone mad.

And i wonder.

Is there anybody out there?

Can you hear my voice?

Cause i can hear even the silent beat of your heart.

Cause i can feel you.

I feel your thoughts.

It seems unreal.

You can  listen to somebody's thoughts , but you can't feel them.

You can understand his mood , but not smell it.

But i will.

I will smell your mood and feel your thoughts.

I'll achieve what you call impossible.

You're here , you're wherever i go.

It doesn't make sense cause nobody can see you.

But I can.

I can smell your mood and feel your thoughts.

The unknown man thought i was crazy and i had been talking to myself .

But i was talking to the invisible you.

Cause i can smell your mood and feel your thoughts.

And your thoughts tell me that you're here.

But your mood tells me that you're not real.

And mood is unable to talk, especially like that.

So i'm probably dreaming otherwise i'm mad.

Or my dream is too real and my reality's going to explode.

And my world will disappear cause of the dream.

And there's no difference between them.

There's no difference between me and you.

And i'll be lost in you.

And you'll never find me , but i won't be dead , i'll be lost in you.

But is there anybody out there?

My paranoia is getting worse.

Or i'm just too deaf too speak.

And too mute to hear.

I told you , you won't make sense.

I forgot to take my meds today.

Too bad for you.

Beware.

Cause i'm just too crazy to care.

i miss those days.

Δεν ξέρω γιατί μου αρέσουν τα χρωματιστά μπαλόνια.

Είναι κάτι κοινότυπο κι όμως μοναδικό.

Κάτι που αρέσει σχεδόν σε όσους ανθρώπους ξέρω (κι ας είμαι εξωγήινος).

Απλά τελευταία νομίζω ότι έχω πάθει κάτι σαν ψύχωση με οποιαδήποτε εικόνα με μπαλόνια.

Και τελικά ανακάλυψα ότι πιθανότατα ο λόγος-αιτία αυτού του "κολλήματος" είναι ότι τα μπαλόνια μου δίνουν μία άφταστη υπόσχεση.

Ότι θα φύγω,

Θα ταξιδέψω,

Θα χαθώ.

Κι ας είναι κάτι ανέφικτο.

Είναι αυτή η σκέψη.

Ότι θα μείνω με την ελπίδα/όνειρο.

Συνήθιζα να λέω ότι οι έξυπνοι άνθρωποι πρέπει να βάζουν στόχους και όχι να κάνουν όνειρα.

Αλλά ίσως να κουράστηκα από τους στόχους.

Ίσως να κουράστηκα από την γιγαντιαία προσπάθεια να μην απογοητεύσω τον εαυτό μου/τους άλλους παραλείποντας ή μη καταφέρνοντας να υλοποιήσω κάποιο στόχο μου τελικά.

Θα χαθώ κάποια στιγμή. 

Από παντού.Από τα πάντα.

Κι ας μην υπάρχει "πάντα" κι ούτε "για πάντα" .

Εγώ θα χαθώ.

Δεν είναι στόχος , είναι όνειρο.

Και η χαρά από την πραγματοποιήση ενός ονείρου είναι μεγαλύτερη από αυτήν που σου προσφέρει η επίτευξη ενός στόχου.

Γιατί το όνειρο παραμένει όνειρο.

Φανταστικό,ίσως όχι.

 

Ίσως πέρα από τη φαντασία.

*κλικ*